Komisje rady gminy nie mogą samodzielnie ustalać zasad swojego funkcjonowania

W dzienniku urzędowym województwa śląskiego w dniu 8.12.2023 r. ukazało się rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z 6.12.2023 r. (Nr NP.-III.4131.1.1184.2023, Legalis). Wydanie ww. rozstrzygnięcia nastąpiło w stosunku do uchwały rady gminy w sprawie statutu gminy.

Podstawę materialno-prawną ww. uchwały rady gminy stanowią przepisy ustawy o samorządzie gminnym (dalej: SamGminU). Na uwagę zasługują przepisy m.in. zawarte w art. 18 ust. 2 pkt 1 oraz art. 40 SamGminU. Z podanych przepisów wynika zaś, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie statutu gminy. Nadto, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Znaczenie ma również art. 22 SamGminU, z którego wynika, iż organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Statut gminy podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

W kontekście sygnalizowanych wątpliwości szczególne znaczenie mają również przepisy art. 18a ust. 5 oraz art. 18b ust. 3 SamGminU. Z tych przepisów wynika, że zasady i tryb działania komisji rewizyjnej określa statut gminy. Nadto, zasady i tryb działania komisji skarg, wniosków i petycji określa statut gminy.

Natomiast organ nadzoru na kanwie ww. przepisów stwierdził, że:

„W przedmiotowym statucie brak jest kompleksowej regulacji dotyczącej zasad i trybu działania komisji rewizyjnej oraz komisji skarg, wniosków i petycji, przez co nie doszło do wypełnienia delegacji z art. 18a ust. 5 SamGminU oraz z art. 18b ust. 3 SamGminU”.

Wobec powyższego organ nadzoru (wojewoda) wskazał w szczególności, iż rada gminy wprawdzie ujęła pewne rozwiązania legislacyjne w ramach statutu odnoszące się do ww. komisji, jednakże było to niewystarczające dla pełnej realizacji delegacji ustawowej. Organ nadzoru wskazał na niekonsekwencje w postanowieniach odnoszących się do pracy ww. komisji, co rodziło wątpliwości m.in. w kontekście zasad procedowania komisji, przebiegu ich posiedzeń, trybu, w jakim zapadają ich rozstrzygnięcia.

Jednocześnie podkreślono, że nielegalne są te zapisy statutu, które przekazały uprawnienia do określenia szczegółowych zasad działania komisji (w tym odbywania posiedzeń, obradowania, powoływania podkomisji i zespołów), przez same komisje, działające w tym zakresie w porozumieniu z przewodniczącym rady gminy.

W konsekwencji, w przekonaniu organu nadzoru rada gminy przyjmując uchwałę w zakresie dotyczącym określenia zasad i trybu działania komisji rewizyjnej oraz komisji skarg, wniosków i petycji nie wypełniła prawidłowo zakresu spraw przekazanego jej przez ustawodawcę do uregulowania w uchwale.

Podsumowując, stanowisko organu nadzorczego ma prawne uzasadnienie. Rada gminy w ramach statutu gminy musi precyzyjnie określić przepisy odnoszące się do funkcjonowania komisji rady gminy, w tym komisji rewizyjnej. Nie może cedować tych kwestii na same komisje.

Wyrównania dla „czerwcowych” emerytów i emerytek

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ustawy z 24.6.2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 25a ust. 2 pkt 2 i ust. 2a ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie, w jakim pomija emerytury przyznane na wniosek zgłoszony przed 1.6.2021 r., jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nowelizacja z 2021 roku

Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Sądu Okręgowego w Elblągu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dotyczące braku możliwości ustalenia wysokości emerytury na nowo, w oparciu o kwartalną formułę waloryzacji składek na ubezpieczenie emerytalne i kapitału początkowego, w przypadku osób, które wniosek o emeryturę zgłosiły przed dniem 1.6.2021 r.

Ustawa nowelizującą z 2021 r. wprowadziła nowy, korzystniejszy niż wcześniej obowiązujący, mechanizm waloryzacji kwartalnej składek na ubezpieczenie emerytalne, reagując w ten sposób na wieloletni problem tzw. „emerytur czerwcowych”. W art. 17 ustawy nowelizującej z 2021 r. ustawodawca postanowił jednak, że nowe zasady ustalania wysokości „emerytur czerwcowych” mają zastosowanie tylko do emerytur przyznanych na wniosek zgłoszony po 31.5.2021 r. Zdaniem Sądu Okręgowego w Elblągu, zakres podmiotowy tego przepisu został określony zbyt wąsko – w takiej samej sytuacji jak emeryci, którzy zgłosili wniosek w czerwcu 2021 r. są bowiem także osoby, które wystąpiły z wnioskiem w czerwcu w latach wcześniejszych (2009–2019 bowiem w 2020 r. wprowadzono jednorazową zmianę dla tzw. emerytur czerwcowych). Pytający sąd zakwestionował zatem to, że w art. 17 ustawy nowelizującej z 2021 r. nie uwzględniono wszystkich podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą istotną, co – zdaniem sądu – prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania w grupie „emerytów czerwcowych” i skutkuje niezapewnieniem właściwej realizacji konstytucyjnych wolności lub praw przysługujących tej kategorii podmiotów.

Trybunał Konstytucyjny zarzut naruszenia przez kwestionowaną regulację art. 32 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji uznał za uzasadniony. Trybunał przychylił się do stanowiska pytającego sądu, popartego przez Rzecznika Praw Obywatelskich, że z punktu widzenia rozpatrywanego problemu konstytucyjnego podmiotami podobnymi są wszyscy ubezpieczeni urodzeni po 31.12.1948 r. (objęci systemem zdefiniowanej składki), którzy wystąpili o emeryturę w czerwcu, a ich emerytura została ustalona z zastosowaniem art. 25a ust. 2 pkt 2 EmRentyFUSU w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2021 r. Zdaniem TK, w obrębie tej grupy osób doszło do nieuzasadnionego zróżnicowania: część osób (objęta ustawą nowelizującą z 2021 r.) uzyskała możliwość przeliczenia wcześniej przyznanej emerytury z uwzględnieniem nowego korzystniejszego sposobu waloryzacji kwartalnej, natomiast części osób takiej możliwości odmówiono.

Brak argumentów ograniczających prawa osób z wcześniejszych lat

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ustawodawca, ograniczając zakres zastosowania nowych zasad waloryzacji kwartalnej tylko do wąskiego zakresu „emerytur czerwcowych” przyznanych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2021 r., nie podał w zasadzie żadnych argumentów konstytucyjnych mających uzasadniać taką decyzję. W ocenie TK, wprowadzenie zróżnicowania sposobu waloryzacji składek w grupie podmiotów o ustalonej wyżej wspólnej cesze istotnej (tj. emerytów czerwcowych) w żaden sposób nie służy realizacji zasady równego traktowania ubezpieczonych w systemie zdefiniowanej składki.

Trybunał zauważył, że jedyną okolicznością, którą podnoszono w celu uzasadnienia zakresu podmiotowego regulacji przejściowej wyrażonej w art. 17 ustawy nowelizującej z 2021 r., były nadmierne skutki finansowe zastosowania mechanizmu naprawczego wobec szerszej grupy emerytów. W świetle wszystkich okoliczności zbadanych w niniejszej sprawie, Trybunał uznał jednak, że powołanie się przez ustawodawcę na konieczność zachowania równowagi budżetowej jako uzasadniające przyznanie możliwości przeliczenia tylko niektórych wcześniej przyznanych „emerytur czerwcowych” było pozorne, a zatem jednocześnie arbitralne. Ustawodawca nie wykazał, by zastosowanie mechanizmu naprawczego wobec wszystkich osób znajdujących się w istotnie podobnej sytuacji zagrażało dobru wspólnemu lub służyło realizacji zasady sprawiedliwości społecznej. Trybunał Konstytucyjny zgodził się z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, że utrzymanie niekorzystnego sposobu waloryzacji kwartalnej „emerytur czerwcowych” doprowadziło do niesprawiedliwego potraktowania tej grupy ubezpieczonych, której ustawodawca uniemożliwił skorygowanie wysokości przyznanych emerytur według metody wprowadzonej ustawą nowelizującą z 2021 r. Trybunał zaznaczył przy tym, że ustawodawca przez wiele lat był świadomy istnienia „usterek” w mechanizmie waloryzacji kwartalnej „emerytur czerwcowych” i mimo to długo nie podejmował kroków naprawczych. Można zatem powiedzieć, że sam doprowadził do zwiększenia kosztów podjętego później działania, co starał się zniwelować, przyznając możliwość przeliczenia „emerytury czerwcowej” w zasadzie dowolnie ograniczonej grupie uprawnionych. W ocenie Trybunału, takiego działania ustawodawcy nie da się uzasadnić potrzebą ochrony sprawiedliwości społecznej, raczej można je zakwalifikować jako sprzeczne z zasadą lojalności, mającą swoje zakotwiczenie w art. 2 Konstytucji RP.

Kilka miliardów zł kosztów

Osoby, które składały wniosek o emeryturę w czerwcu otrzymywały niższe świadczenie, w niektórych sytuacjach nawet o kilkaset złotych niższe świadczenie. W przypadku ustalania wysokości emerytury w czerwcu, kwota składek poddana ostatniej waloryzacji rocznej nie podlegała już dodatkowym waloryzacjom kwartalnym, gdyż została już zwaloryzowana rocznie za poprzedni rok od 1 czerwca roku, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę zmiana uległa od czerwca 2020 i 2021 roku, nowe przepisy nie przewidywały mechanizmu wyrównań.

Jak przekazał rzecznik ZUS – koszt przeliczenia świadczeń osobom, które przechodziły na emeryturę w czerwcu w latach 2009–2019, wyniósłby ok. 260–280 mln zł rocznie. Koszt wyrównań może wynieść nawet ok. 1,6 mld zł. Liczba uprawnionych to 97,3 tys. osób.

Trybunał Konstytucyjny wskazał również na konieczność wykonania jego wyroku przez prawodawcę. To oznacza, że w najbliższym czasie należy przyjąć odpowiednią ustawę, która będzie wykonaniem tego rozstrzygnięcia TK, oraz która określi zasady dotyczące wyrównania świadczeń. Wziąwszy pod uwagę racje, które przemawiały za stwierdzeniem niekonstytucyjności w niniejszej sprawie, ustawodawca powinien dokonać odpowiednich zmian w odniesieniu do wszystkich adresatów art. 17 ustawy nowelizującej z 2021 r. w związku z art. 25a ust. 2 pkt 2 i ust. 2a EmRentyFUSU, którzy znaleźli się w analogicznej sytuacji, jak „emeryci czerwcowi” i nie mogli na podstawie tych przepisów skorzystać z możliwości przeliczenia przyznanego im wcześniej na mniej korzystnych zasadach świadczenia.

Nowe progi unijne i średni kurs euro w stosunku do złotego w zamówieniach publicznych od 1.1.2024 r.

rsów określone w art. 4 i 13 dyrektywy 2014/24/UE, art. 15 dyrektywy 2014/25/UE oraz art. 8 dyrektywy 2009/81/WE, aktualizowane w aktach wykonawczych Komisji Europejskiej co dwa lata. Na podstawie tych unijnych regulacji Prezes UZP zgodnie z art. 3 ust. 2 PrZamPubl informuje o aktualnych progach unijnych, ich równowartości w złotych oraz o równowartości w złotych kwot wyrażonych w ustawie w euro, a także o średnim kursie euro w stosunku do złotego, stanowiącym podstawę przeliczania wartości zamówień lub konkursów. Dokonuje tego w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym RP „Monitor Polski” oraz na stronie internetowej UZP.

Rada Ministrów przyjęła program wsparcia powiatu w organizacji i tworzeniu rodzinnych form pieczy zastępczej w 2024 r.

W dniu 4.12.2023 r. na stronie internetowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ukazała się informacja o istocie Programu, który jest wsparciem jednostek samorządu terytorialnego szczebla powiatowego w realizacji zadań własnych z zakresu systemu pieczy zastępczej.

Na ww. stronie internetowej podano m.in., że wciąż malejąca liczba rodzinnych form pieczy zastępczej, a także ogromna rola społeczna jaką realizują w systemie pieczy zastępczej stała się powodem podejmowania zróżnicowanych działań wspierających rozwój rodzinnej pieczy zastępczej jako docelowej i preferowanej formy opieki na dziećmi. Jednym z takich działań było podniesienie minimalnego wynagrodzenia dla zawodowych rodzin zastępczych, osób prowadzących rodzinne domy dziecka, a także zawodowych rodzin zastępczych pełniących funkcje pogotowia rodzinnego.

Z podanych informacji wynika, że podniesienie wysokości minimalnych wynagrodzeń w rodzinach zastępczych w 2023 r. spowodowało wzrost obciążeń związanych z wyższymi kosztami finansowania zadań dotyczących pieczy zastępczej ponoszonymi przez powiaty. W celu zapewnienia rozwoju rodzinnej pieczy zastępczej, rząd chce udzielić powiatom wsparcia. Pomoc zostanie udzielona ze środków Funduszu Pracy w formie dofinansowania. Program wsparcia powiatów będzie dotyczył pomocy w finansowaniu zadań dotyczących pieczy zastępczej, ponoszonych przez powiaty w 2024 r. Chodzi w szczególności o wsparcie w organizacji i prowadzeniu rodzinnych form pieczy zastępczej. Dofinansowanie dotyczyć będzie kosztów zatrudnienia rodzin zastępczych zawodowych i osób prowadzących rodzinne domy dziecka.

Podsumowując, rozwiązania przyjęte w Programie są kluczowe z punktu widzenia kosztów finansowania zadań z obszaru pieczy zastępczej, które są realizowane przez powiaty, w tym przypadku w 2024 r.

Wyjaśnienie decyzji o warunkach zabudowy

Stosownie do art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: KPA), organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

Jak wyjaśnia się to przy tym w doktrynie, biorąc pod uwagę cel instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 KPA, instytucja ta ma prowadzić do usunięcia niejasności co do treści decyzji administracyjnej, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Warszawie z 19.6.2007 r., VI SA/Wa 548/07, Legalis). Z tego też względu mechanizm ten jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, a więc wątpliwość musi wynikać z treści decyzji, a zatem organ administracji publicznej nie ma prawa wykraczać poza ich granice, gdyż naruszyłby tożsamość sprawy (wyrok WSA w Warszawie z 29.9.2010 r., VII SA/Wa 1259/10, Legalis). Wątpliwość dotycząca treści decyzji powinna mieć przy tym charakter obiektywny i istnieć już w momencie jej wydania przez organ administracji publicznej.

Tak też przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji administracyjnej jest konieczne wtedy, gdy decyzja administracyjna jest niejednoznaczna lub tak zawiła, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, czy też pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem (wyrok WSA w Warszawie z 7.8.2007 r., VII SA/Wa 800/07, Legalis). Natomiast jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest jasne i zrozumiałe, wyraźnie oznaczono w niej strony, wskazano przedmiot, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, wydając decyzję, to nie można zarzucić, że treść takiej decyzji sformułowana jest w sposób niejasny, niejednoznaczny, czy też budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Warszawie z 9.5.2007 r., I SA/Wa 2020/06, Legalis). Wyznaczone art. 113 § 2 KPA pole działania organu administracji publicznej jest zatem ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 15.10.2021 r., I GSK 532/21, Legalis).

Co jednak najistotniejsze, wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji administracyjnej nie może być konkurencją ani alternatywą dla merytorycznego określania praw czy obowiązków strony na podstawie prawa materialnego (wyrok NSA z 4.6.2008 r., II OSK 612/07, Legalis). Celem bowiem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 KPA jest wyjaśnienie przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie (wyrok WSA w Warszawie z 25.4.2007 r., VI SA/Wa 215/07, Legalis). Jak podkreśla się to bowiem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej nie może służyć korygowaniu błędów popełnionych przez organy administracji publicznej, które wynikają z analizy treści decyzji (wyrok NSA z 21.6.1999 r., IV SA 1214/97, Legalis). Wyjaśnienie wątpliwości nie może więc prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Warszawie z 9.6.2010 r., VI SA/Wa 183/10, Legalis). Wynika z tego zaś, że rozwiązanie przewidziane w art. 113 § 2 KPA nie może zastępować przewidzianych przepisami prawa mechanizmów zmiany lub weryfikacji decyzji.

Z uwzględnieniem powyższego, wskazać należy dalej, że organem właściwym do wyjaśnienia decyzji administracyjnej jest organ wydający decyzję (wyrok NSA z 4.6.2008 r., II OSK 612/07, Legalis). Jeżeli organ będzie posiłkował się tutaj zaś stanowiskiem „obcym” (np. poprzez odwołanie się do opinii biegłego wydanej w postępowaniu) to w wyjaśnieniu treści decyzji winien i tak przyjąć to stanowisko za własne. Wyjaśnienie treści decyzji ma służyć bowiem jedynie jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Oczywistym przy tym jest zaś, że na treść wyjaśnienia decyzji wydanej przez organ bez wpływu pozostawać winny okoliczności, zdarzenia, jak też oceny co do stanu faktycznego zaistniałe po dacie wydania tejże decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można bowiem osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można też dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego (wyrok NSA z 22.3.2023 r., II OSK 272/22, Legalis). Zgodzić należy się bowiem z wyrażonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym stanowiskiem, że wyjaśnienie wątpliwości w rozumieniu art. 113 § 2 KPA nie może prowadzić przede wszystkim zaś – nawet w niewielkim fragmencie – do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego (wyrok WSA w Poznaniu z 2.6.2021 r., IV SA/Po 1/21, Legalis).

Zaświadczenie o wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu – kolejny wniosek w związku ze zmianą składu gospodarstwa domowego

Zgodnie z przepisem art. 411 ust. 10g ustawy – Prawo ochrony środowiska (dalej: PrOchrŚrod) osoba fizyczna, która zamierza złożyć wniosek o przyznanie dofinansowania z Narodowego Funduszu lub wojewódzkiego funduszu, może złożyć żądanie wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu przypadającego na jednego członka jej gospodarstwa domowego.

Zgodnie z przepisem art. 411 ust. 10j PrOchrŚrod gospodarstwo domowe tworzą:

1. osoba fizyczna, o której mowa w art. 411 ust. 10g PrOchrŚrod, samotnie zamieszkująca i gospodarująca (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo
2. osoba fizyczna, o której mowa w art. 411 ust. 10g PrOchrŚrod, oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

Jak wynika z powyższego przepisu prawa, w okolicznościach podanych w zapytaniu organ ma prawo przyjąć, że do składu rodziny pani X składającej wniosek zalicza się jej mąż, albowiem sama okoliczność przebywania za granicą nie wpływa na prawną ocenę zamieszkania w określonym miejscu.

Należy wskazać w tym miejscu, że w świetle przepisu art. 25 ustawy – Kodeks cywilny miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z okoliczności faktycznych nie wynika zaś, by małżonek wnioskodawczyni przebywał za granicą w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu.

W kwestii wspólnego gospodarowania to już sama okoliczność pozostawania wnioskodawczyni w związku małżeńskim, z mocy samego prawa powoduje uznanie, że pozostaje w małżeńskiej wspólnocie majątkowej co wynika z treści art. 31 § 1 KRO. W konsekwencji organ ma prawo przyjąć, że osoby te wspólnie gospodarują.

Podsumowując:

1. w okolicznościach podanych w zapytaniu pani X wnioskująca o zaświadczenie i jej maż stanowią gospodarstwo domowe w rozumieniu przepisu art. 411 ust. 10j pkt 2 PrOchrŚrod;
2. w przypadku, gdy nastąpi zmiana okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do ustalenia sposobu prowadzenia gospodarstwa domowego, możliwe jest ponowne złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 411 ust. 10g PrOchrŚrod.

Wskazywanie w umowie na zastępstwo sygnatury umowy zastępowanego nauczyciela 

Umowa na zastępstwo umożliwia zapewnienie normalnego toku nauczania w sytuacji, gdy jeden z nauczycieli jest nieobecny w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, a jego nieobecność zapowiada się na dłuższą, np. operacja i rehabilitacja, czy urlopy związane z rodzicielstwem. Dlatego też uwzględniając specyfikę takiego zatrudnienia powstaje w praktyce pytanie o dopuszczalność zamieszczenia w takiej umowie danych (tj. imienia i nazwiska) pracownika zastępowanego. W literaturze prawa pracy pojawiają się opinie, że dane te nie są w umowie konieczne, a ze względu na ochronę danych osobowych lepiej ich w umowie nie umieszczać. Jest to zasada minimalizacji danych osobowych. Na podobnym stanowisku stoi Urząd Ochrony Danych Osobowych (dalej: UODO), wyjaśniając, że podawanie imienia i nazwiska osoby zastępowanej nie znajduje uzasadnienia z punktu widzenia ochrony danych osobowych.

Także obecne UODO prezentuje pogląd dość rygorystyczny, oceniając umieszczenie imienia i nazwiska nieobecnego pracownika w umowie na zastępstwo jako naruszenie zasady minimalizmu. Według UODO, skoro nazwisko osoby zastępowanej nie jest wymienione w art. 29 § 1¹ KP, który reguluje dodatkową treść umów na zastępstwo, to biorąc pod uwagę zasadę minimalizacji wynikającą z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.4.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) – nie ma podstaw prawnych, aby to nazwisko wpisywać do umowy. Ponadto, przetwarzanie danych osobowych musi być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do celów tego przetwarzania.

Z drugiej jednak strony umowa na zastępstwo powinna zawierać w swej treści cel, dla którego została zawarta, aby nie podlegała limitom zatrudnienia terminowego (art. 29 § 1¹ KP w zw. z art. 25¹ § 4 pkt 1 KP). Warto także, aby dla jasności zastępujący wiedział kogo zastępuje. Nie powinny pojawić się także żadne wątpliwości co do terminu rozwiązania takiej umowy w związku z zakończeniem usprawiedliwionej nieobecności w pracy zastępowanego, a takie mogą się pojawić w szczególności, gdy w zakładzie pracy jest kilku nieobecnych pracowników zatrudnionych na takich samych stanowiskach pracy. W takiej sytuacji umowa na zastępstwo może zawierać imię i nazwisko pracownika zastępowanego oraz informację, że zawarto ją w celu jego zastępstwa w okresie usprawiedliwionej nieobecności (zob. także I. Jaroszewska-Ignatowska, [w:] Kodeks pracy. Komentarz, red. K. Walczak, C.H.Beck 2021 r. kom. do art. 25 KP). Z pewnością natomiast nie należy podawać w umowie rodzaju tej nieobecności.

W celu uniknięcia stosowania imienia i nazwiska osoby zastępowanej w umowie na zastępstwo dopuszczalne jest wskazanie stanowiska i numeru sygnatury nadanego w systemie kadrowym.

Dopłaty do wody w wysokości innej niż widniejące w uzasadnieniu do decyzji

Stosownie do przepisów WodaŚciekU taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Zatwierdzenie następuje na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 24b WodaŚciekU). Co istotne, taryfa jest zatwierdzana w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 WodaŚciekU).

Jednocześnie, zgodnie z art. 24 ust.6 WodaŚciekU – rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu.

Przepisy WodaŚciekU nie zawierają unormowań, które określałyby wzajemne relacje między uchwałą rady gminy a decyzją o zatwierdzeniu taryfy. Taryfa powinna być zatwierdzona, jeżeli zostaną spełnione ustawowo wskazane przesłanki. Oznacza to m.in., że zapewnia ona przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu możliwość wykonania przychodów pozwalających na realizowanie założonych zadań. Powołanie w uzasadnieniu decyzji o zatwierdzeniu taryfy deklaracji gminy co do wysokości dopłat do taryf, nie pozbawia organu stanowiącego gminy możliwości stanowienia w tym zakresie, czyli także ustalenia dopłat w innej wysokości, np. wyższej. W takim przypadku, wysokość uchwalonych dopłat będzie miała znaczenie dla cen świadczonych przez przedsiębiorstwo usług/dostaw.

Według ustawowego modelu, zatwierdzone taryfy odzwierciedlają ocenę organu regulacyjnego dotyczącą relacji przychodów i kosztów związanych z prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalnością w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym dopuszczalnego poziomu cen – uwzględniającego zarówno interesy przedsiębiorcy, jak i odbiorców (ochrona przed nieuzasadniony wzrostem cen). Jednocześnie, w ramach polityki lokalnej, rada gminy może podjąć decyzję o dopłatach do taryfy (taryf), przy czym w swoich rozstrzygnięciach rada nie jest związana elementami decyzji organu regulacyjnego (w tym uzasadnieniem decyzji).

e-Doręczenia odroczone. Ministerstwo Cyfryzacji zmieniło termin

Zmiana z 10.12.2023 r. na 30.12.2023 r.

Zgodnie z Komunikatem Ministra Cyfryzacji z 29.5.2023 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym termin wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym dla podmiotów, o których mowa w:

a) art. 155 ust. 1–5 oraz w art. 9 ust. 1 pkt 1–8 ustawy o doręczeniach elektronicznych (dalej: DorElektrU), w zakresie powszechnego doręczania i odbierania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej,

b) art. 155 ust. 6 DorElektrU, w zakresie powszechnego doręczania i odbierania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego,

c) w zakresie dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym

– określa się na dzień 10.12.2023 r.

W art. 155 ust. 1–5 są wymienione następujące podmioty:

1. Organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

2. Organy władzy publicznej inne niż wymienione w ust. 1, w tym organy kontroli państwowej i ochrony prawa, oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

3. Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

4. Narodowy Fundusz Zdrowia jest obowiązany stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

5. Agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej, państwowe fundusze celowe, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, uczelnie publiczne, Polska Akademia Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne, państwowe i samorządowe instytucje kultury, inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

Ust. 6 Jednostki samorządu terytorialnego i ich związki oraz związki metropolitalne oraz samorządowe zakłady budżetowe są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego od dnia określonego w komunikacie, a w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej od 1.10.2029 r.

W art. 9 ust. 1 pkt 1–8 zostały wymienione następujące podmioty:

1) adwokat wykonujący zawód,

2) radca prawny wykonujący zawód,

3) doradca podatkowy wykonujący zawód,

4) doradca restrukturyzacyjny wykonujący zawód,

5) rzecznik patentowy wykonujący zawód,

6) notariusz wykonujący zawód,

7) (uchylony)

8) podmiot niepubliczny wpisany do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Natomiast zgodnie z komunikatem Ministra Cyfryzacji zmieniający komunikat w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań́ technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym z 22.11.2023 r. termin określony na dzień 10.12.2023 r. został przesunięty na dzień 30.12.2023 r. co oznacza, że na wdrożenie zmian będzie 20 dni więcej.

Założenia do projektu ustawy o zmianie ustawy o doręczeniach elektronicznych

W odpowiedzi na postulaty środowisk zrzeszających podmioty zobowiązane do stosowania doręczeń elektronicznych została podjęta decyzja o przesunięciu terminu wejścia w życie obowiązku stosowania doręczeń elektronicznych na termin późniejszy, jednak nie później niż 1.1.2025 r. (zgodnie z brzmieniem art. 155 ust. 11 DorElektrU obecnie termin to 1.1.2024 r.). Dokładny termin miałby zostać wskazany w komunikacie, który zostanie wydany co najmniej 90 dni przed tym terminem. Jak wskazano w uzasadnieniu do założeń ustawy celem Ministra Cyfryzacji jest zapewnienie bezpiecznej i w pełni elektronicznej, rejestrowanej korespondencji w administracji publicznej, a docelowo w całej gospodarce. Dlatego też się dąży do zapewnienia powszechnego wykorzystania doręczeń elektronicznych jako usługi bezpiecznej i zgodnej z europejskim rozporządzeniem eIDAS.

Wdrożenie nowego rozwiązania na tak dużą skalę – wszystkie podmioty publicznej, zawody zaufania publicznego, przedsiębiorcy wpisani do CEIDG oraz podmioty wpisane do KRS – jest procesem, który musi następować stopniowo i odbywać się równolegle z działaniami informacyjnymi (tj. upowszechnienie podstawowej wiedzy nt. nowego rozwiązania) oraz działaniami promocyjnymi (przedstawienie korzyści z nowego rozwiązania).

Oczekiwanym efektem jest założenie adresu do doręczeń elektronicznych przez zobowiązane podmioty publiczne oraz zawody zaufania publicznego na poziomie co najmniej 80% oraz gotowość techniczna oraz organizacyjna po stronie tych podmiotów. Przy czym przez gotowość techniczną rozumie się pełną integrację systemów kancelaryjnych i innych systemów dziedzinowych wykorzystywanych w tych podmiotach z systemem doręczeń elektronicznych albo – w przypadku podmiotów korzystających z aplikacji doręczeń elektronicznych – przeszkolonych pracowników do korzystania z aplikacji oraz zapewniony proces archiwizacji korespondencji.

Powyższe założenia do ustawy zostały przygotowane przez resort cyfryzacji nadzorowany przez ustępującego Ministra Cyfryzacji, co oznacza, że nowy minister może zmienić decyzje w tym zakresie.

Zmiany w ustawie o zakazie handlu przyjęte przez Sejm. 10 grudnia 2023 r. to niedziela handlowa

Nowelizacja na chwilę przed niedzielą 10 grudnia

Przyjęta przez Sejm ustawa dokonuje zmiany mające na celu ustanowienie 24 grudnia jako niedzielę niehandlową. W aktualnym stanie prawnym niedziela przypadająca na dzień 24 grudnia jest jedną z niedziel handlowych poprzedzających pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Co ważne, w Sejmie pojawił się również podobny projekt rządowy, ale sejmowa komisja uznała, że należy uwzględnić i procedować projekt poselski. Najważniejsza różnica pomiędzy projektami polegała na tym, że zgodnie z rządowym projektem 10 grudnia handel byłby prowadzony do godziny 14, a w poselskim projekcie takiego ograniczenia nie było.

Ustawa przewiduje jednoznaczne przesądzenie, że Wigilia, która przypada w niedzielę 24 grudnia, będzie dniem objętym zakazem handlu. Rozwiązanie to jest uzasadnione szczególnym czasem, jakim jest Boże Narodzenie oraz spotkaniami rodzinnymi Polaków. Jednocześnie w ustawie wskazano, że w przypadku, gdy Wigilia przypada na niedzielę, dwie poprzedzające ją niedziele były tzw. niedzielami handlowymi. W związku z tym, każda Wigilia przypadająca w niedzielę będzie dniem objętym zakazem handlu, wykonywania czynności związanych z handlem, powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania pracy w handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem.

Ustawowo handel jest dopuszczalny w niedzielę w niektórych podmiotach

Artykuł 6 OgrHandNiŚU przewiduje 32 sytuacje, w których handel w niedzielę jest dopuszczalny. Zgodnie z przepisami zakaz nie obowiązuje między innymi: