Zwolnienie sprzedaży nieruchomości zabudowanej garażem
Tak, sprzedaż ta korzysta ze zwolnienia od VAT.
Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: VATU) zwalnia się od podatku sprzedaż budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Zgodnie z art. 2 pkt 14 VATU, pierwsze zasiedlenie, to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
a) wybudowaniu lub
b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
W związku z tym, że dostawa ta nie odbywa się w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nieruchomości upłynął okres dłuższy niż 2 lata, to dostawa ta jest zwolniona od VAT na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU.
(RA)
CNIL opublikował wyniki ankiety oraz konsultacji społecznych w zakresie cyfrowych praw osób nieletnich
CNIL jest obecnie na etapie prowadzenia badań w zakresie ochrony danych osobowych małoletnich, a w szczególności wykonywania ich praw cyfrowych. Celem działań jest sformułowanie praktycznych porad zmierzających do lepszej ochrony praw nieletnich w środowisku cyfrowym.
Akty normatywne regulujące sferę ochrony danych osobowych zapewniły małoletnim prawa cyfrowe. Osoby, które ukończyły 15 rok życia mogą samodzielnie wyrazić zgodę na przetwarzanie danych osobowych w ramach usług online. Poniżej tego progu wiekowego małoletni znajdują się w tym zakresie pod władzą rodzicielską.
Badania zorganizowane przez CNIL
Francuski organ zorganizował dwa badania:
- W lutym 2020 r. Wzięło w nim udział 1000 rodziców oraz 500 dzieci w przedziale wiekowym od 10 do 17 lat. Dotyczyło ono cyfrowych praktyk dzieci oraz ich postrzegania przez rodziców.
- Od kwietnia do czerwca 2020 r. konsultacje społeczne, w ramach których zebrano ok. 700 opinii, w tym specjalistów z zakresu edukacji, firm oraz prawników. Dotyczyły one sfery ochrony danych nieletnich.
Umożliwiły one szerszą identyfikację przez CNIL potrzeb i oczekiwań zainteresowanych podmiotów, do których należą dzieci, rodzice, pedagodzy, specjaliści cyfrowi oraz prawnicy.
Praktyki cyfrowe pośród młodych odbiorców
Powszechną praktyką jest surfowanie po Internecie bez interwencji rodziców. Jak pokazują badanie 82% dzieci w wieku od 10 do 14 lat korzysta z Internetu bez rodziców. W przypadku grupy wiekowej 15-17 lat mowa tu o 95%. 70% dzieci ogląda filmy tylko w Internecie.
Zgodnie ze statystykami 46% rodziców dzieci w wieku od 8 do 17 roku życia zastosowała działania monitorujące ich aktywność w Internecie. System, który wybierany jest najczęściej dotyczy kontroli rodzicielskiej w ramach rozmów z nieznajomymi.
Oprócz powyższego środka część rodziców deklaruje wprowadzanie dodatkowych środków nadzoru w postaci nakazu używania ich adresu e-mail do rejestracji w usługach online przez dzieci.
Ochrona prywatności najmłodszych
Jak pokazują wyniki badań, ochrona dzieci w środowisku cyfrowym jest bardzo oczekiwana. Aż 86% respondentów opowiada się za utworzeniem systemu, który zagwarantuje skuteczną weryfikację wieku użytkownika oraz weryfikację, czy została zebrana zgoda rodziców, gdy jest ona wymagana.
90% osób biorących udział w ankiecie opowiada się m.in. za domyślną dezaktywacją profilowania nieletnich, wdrożenia wzmocnionych ustawień poufności dla usług, z których korzystają osoby młode, publikacją przez strony oraz aplikacje wykazu obowiązków w zakresie ochrony danych nieletnich w formie zrozumiałej dla odbiorców.
Następne kroki
Wciąż pozostaje kilka pytań, na które nie ma odpowiedzi. Dotyczą one zagadnień takich jak weryfikacja wieku, warunków zbierania zgód na jakich małoletni będą mogli dokonywać czynności w Internecie, kryteria korzystania z praw związanych z ochroną danych osobowych przez małoletnich. Wszelkie wnioski w tym zakresie podane przez CLIN w pierwszej połowie 2021 r.
Źródło: https://www.cnil.fr/fr/droits-numeriques-des-mineurs-la-cnil-publie-les-resultats-du-sondage-et-de-la-consultation-publique
Podatnicy z Irlandii Północnej od 1 stycznia 2021 r. mają odrębny numer identyfikacyjny VAT UE
W związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa (tzw. Brexit) od 2021 r. dla celów transakcji towarowych Irlandia Północna będzie traktowana jako terytorium Unii Europejskiej, a podatnicy dokonujący wewnątrzwspólnotowych dostaw lub nabyć towarów na terytorium Irlandii Północnej będą traktowani jako podatnicy UE. Natomiast transakcje usługowe przeprowadzane z podmiotami z Wielkiej Brytanii, jak i Irlandii Północnej będą traktowane jako transakcje z podmiotami z państw nienależących do UE.
Jak informuje ministerstwo, w konsekwencji, w zakresie dostawy towarów podatnicy z Irlandii Północnej od 1.1.2021 r. będą identyfikowani za pomocą odrębnego unijnego numeru identyfikacyjnego VAT UE (numer poprzedzony kodem „XI”), który różnić się będzie od brytyjskiego numeru VAT UE (prefiks „GB”). Ten ostatni numer będzie stosowany względem świadczonych usług.
Powyższe powoduje konieczność aktualizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z 26.6.2020 r. w sprawie informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach i przemieszczeniach towarów w procedurze magazynu typu call-off stock (Dz.U. z 2020 r. poz. 1138). Załącznik ten zawiera objaśnienia szczegółowe do formularza VAT-UE dotyczącego informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach i przemieszczeniach towarów w procedurze magazynu typu call-off stock Znowelizowane objaśnienia będą mieć zastosowanie począwszy od rozliczenia za styczeń 2021 r. Data wejścia zmiany z 1.2.2021 r. jest więc dostosowana do terminów składania informacji podsumowującej, którą należy składać za miesiąc ubiegły, w terminie do 25. dnia następnego miesiąca.
Prosta spółka akcyjna
Począwszy od marca 2021 r. w polskim systemie prawnym będzie możliwość założenia nowego typu spółki – prostej spółki akcyjnej. Prosta spółka akcyjna może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Cechą charakterystyczną będzie brak ponoszenia odpowiedzialności za zobowiązania spółki przez akcjonariuszy, równocześnie akcjonariusze będą zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki. Prosta spółka akcyjna będzie znajdowała unormowanie w art. 3001 i dalszych ustawy z 15.9.2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.; dalej: KSH).
W uzasadnieniu projektu do ustawy wskazuje się, iż „Nowy typ spółki kapitałowej będzie mógł być wykorzystywany z powodzeniem nie tylko do prowadzenia działalności opartej na innowacjach. Choć impulsem do rozpoczęcia prac nad koncepcją nowej formy spółki kapitałowej były sygnały o różnych problemach ze strony środowiska startupowego, prosta spółka akcyjna nie powinna być ograniczona jedynie do tego rodzaju przedsięwzięć.”
W związku z powyższym w terminologii pojęć w zakresie kapitału zakładowego art. 36 ustawy z 29.9.1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 351 ze zm.; dalej: RachunkU) wprowadzono odniesienia w zakresie prostek spółki akcyjnej. Zgodnie z nim kapitał akcyjny ww. rodzaju spółki będzie wykazywany w wysokości określonej w rejestrze sądowym. Zadeklarowane, lecz niewniesione wkłady kapitałowe ujmowane będą jako należne wkłady na poczet kapitału. Jako wkłady kapitałowe należy kwalifikować te wkłady, które są zaliczane na kapitał akcyjny.
Ustawa zawiera szereg zmian porządkujących – mających na celu ujednolicenie brzmienia przepisów wynikających z powołania nowej formy spółki.
Zmiana art. 28 ust. 1 RachunkU polega na określeniu zasad wyceny aktywów i pasywów w odniesieniu do prostej spółki akcyjnej – kapitał akcyjny prostej spółki akcyjnej będzie wyceniany nie rzadziej niż na dzień bilansowy w wysokości wpisanej w rejestrze sądowym.
Zmiana art. 36 ust. 3 pkt 3 RachunkU ma na celu rozciągnięcie regulacji na prostą spółkę akcyjną i wskazanie, że składniki kapitału (funduszu) własnego jednostek postawionych w stan likwidacji lub upadłości należy, na dzień rozpoczęcia likwidacji lub postępowania upadłościowego, połączyć w jeden kapitał (fundusz) podstawowy, zmniejszając go w prostej spółce akcyjnej o należne wkłady na poczet kapitału, o ile nie wezwano zainteresowanych do ich wniesienia, oraz o akcje własne.
Zapewniono ponadto udostępnianie akcjonariuszom sprawozdań finansowych i sprawozdań z działalności jednostki, a jeżeli sprawozdanie finansowe podlega obowiązkowi badania – także sprawozdania z badania – najpóźniej na 15 dni przed walnym zgromadzeniem oraz sprawozdań rady nadzorczej (znowelizowany art. 68)
Równocześni w informacji dodatkowej zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o rachunkowości wskazano na konieczność wykazywania liczby akcji obejmowanych przez akcjonariuszy w prostej spółce akcyjnej w zamian za wkłady niepieniężne, których przedmiotem jest prawo niezbywalne lub świadczenie pracy lub usług.
Termin obowiązywania zmian: 1.3.2021 r.
Planowana nowa forma oszczędzania na emeryturę. Ogólnoeuropejskie Indywidualne Produkty Emerytalne (OIPE)
Celem projektu ustawy o ogólnoeuropejskich indywidualnych produktach emerytalnych jest dokonanie niezbędnych zmian w krajowym porządku prawnym w związku z wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1238 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE). Dzięki niemu w Polsce będzie możliwe oferowanie takiego produktu.
Transgraniczny charakter oszczędzania na emeryturę
Wprowadzenie nowego ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego, którym jest OIPE (inaczej zwany PEPP) ma zapewnić obywatelom Unii Europejskiej we wszystkich państwach nowe możliwości oszczędzania na emeryturę. Jego największą wartością będzie możliwość inwestowania transgranicznego, a także możliwość przenoszenia przy zmianie miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego UE. Jest to rozwiązanie które będzie odpowiednie szczególnie dla osób, które świadczą pracę w różnych krajach UE. To oznacza, że posiadacz OIPE będzie mógł wraz ze zmianą miejsca pracy (zmiana kraju członkowskiego) transferować środki do instytucji finansowej w kolejnym państwie. Dzięki temu, po uzyskaniu prawa do wypłaty środków, wszystko co zgromadzi w ramach OIPE będzie mógł wypłacić z jednej, a nie z kilku instytucji finansowych oraz na bieżąco w ramach jednej instytucji finansowej będzie mógł kontrolować ile łącznie zgromadził środków w ramach różnych krajów UE. Tego rodzaju forma oszczędzania jest podobna do obecnie istniejących IKE i IKZE, jednak jej niewątpliwą przewagą jest transgraniczny charakter.
Założenia projektu
Projekt ustawy przewiduje, że wpłaty dokonywane w ramach OIPE w roku kalendarzowym nie mogą, przekroczyć kwoty odpowiadającej trzykrotności przeciętnego prognozowanego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok określonego w ustawie budżetowej, w 2021 roku byłaby to kwota ponad 16 tysięcy zł OIPE.
Prawo do zawarcia umowy o prowadzenie konta OIPE przysługuje osobie fizycznej, która ukończyła 16 lat. Jeden oszczędzający może gromadzić oszczędności wyłącznie na jednym koncie OIPE; podobna konstrukcja ma miejsce w IKE i IKZE. Jest to cecha indywidualnych form oszczędzenia. Inaczej wygląda to w PPK, bowiem jedna osoba może posiadać kilka rachunków PPK. W związku z powyższym zakłada się przede wszystkim wprowadzenie następujących rozwiązań w projekcie ustawy:
- wskazanie warunków dotyczących fazy akumulacji oraz warunków dotyczących fazy dekumulacji, w tym określenie limitu wpłat na OIPE w roku podatkowym;
- określenie ulg podatkowych w związku z gromadzeniem środków na OIPE;
- określenie możliwości przenoszenia środków zgromadzonych na OIPE;
- określenie zasady postępowania w przypadku likwidacji dostawcy OIPE, upadłości dostawcy OIPE lub innej przyczyny likwidacji subkonta krajowego prowadzonego w Polsce przez dostawcę OIPE;
- określenie zasad postępowania w przypadku dziedziczenia i podziału środków zgromadzonych na OIPE;
- dokonanie zmian w przepisach właściwych ustaw uwzględniających implementację niniejszego rozporządzenia do polskiego porządku prawnego.
Od kiedy w Polsce?
Konieczność uregulowania OIPE w Polsce wynika wprost z prawa unijnego i jest rozwiązaniem, które docelowo będzie obecne we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Co do zasady, zainteresowani posiadaniem OIPE będą pracownicy świadczący pracę w różnych krajach UE. Zainteresowanymi OIPE będą też instytucje finansowe (można założyć że przede wszystkim będą to instytucje finansowe z kapitałem zagranicznym), które będą mogły taki produkt zaoferować swoim klientom.
Zgodnie z treścią projektu ustawy, ma ona wejść w życie w dniu 15 sierpnia 2021 roku, co oznacza, że w najbliższych miesiącach powinna zostać uchwalona przez parlament, tak żeby zainteresowane podmioty mogły wdrożyć odpowiednie rozwiązania w II połowie roku.
Wyłączenie konieczności zatwierdzanie sprawozdań finansowych
W art. 53 ust. 2a ustawy z 29.9.1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 351 ze zm.; dalej: RachunkU) wprowadzony zostanie zapis wyłączający konieczność zatwierdzenia sprawozdania finansowego oraz przeprowadzania badania sprawozdania finansowego jednostek, w stosunku do których ogłoszona została upadłość lub otwarto postępowanie restrukturyzacyjne, w którym ustanowiono zarządcę. Wyjątek stanowi sytuacja, w której dłużnikowi udzielono zezwolenia, o którym mowa w art. 133 ust. 1 lub art. 288 ust. 3 ustawy z 15.5.2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 814).
W uzasadnieniu projektu do ustawy wskazuje się, iż „Niezrozumiała jest jednak sytuacja, w której zarządca wyznaczony w postępowaniu restrukturyzacyjnym jako kierownik jednostki sporządza sprawozdanie finansowe i z działalności, które następnie jest zatwierdzane przez zgromadzenie wspólników lub WZA w spółkach kapitałowych. Pozycja prawna zarządcy jest w tym zakresie tożsama z pozycją prawną syndyka, co oznacza, że jest on niezależny od organów spółek kapitałowych. Ta niezależność powinna znaleźć również odzwierciedlenie w ustawie o rachunkowości”.
Termin obowiązywania zmian: 1.7.2021 r.
Znaczenie podziału nieruchomości dla ustalenia miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia
Podział nieruchomości, na której miał zostać zrealizowany zamiar inwestycyjny niewątpliwie ma wpływ na określenie granic obszaru oddziaływania, ustalonych zgodnie z zasadą ustalania stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opierając się na podstawowym kryterium wyznaczania granic obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, uwzględniającym przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu – po dokonanym podziale działki X – wyznaczony obszar oddziaływania przedsięwzięcia realizowanego na działce powstałej w wyniku podziału byłby mniejszy. Prawdopodobnie mniejsza byłaby też liczba stron postępowania. Dokonany podział nieruchomości, bez zmiany umiejscowienia planowanego przedsięwzięcia, nie pozbawił udziału w postępowaniu żadnej ze stron. Nie mógłby mieć również wpływu na ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Numeru działki nie należy traktować jako jedynego i wyłącznego wskazania miejsca realizacji przedsięwzięcia. Jeżeli faktyczne miejsce realizacji przedsięwzięcia nie zmieniło się to decyzja zachowuje aktualność i nie wymaga zmiany.
Przedstawiony w pytaniu problem, jak rozumiem, dotyczy ustalenia, czy dokonany podział nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie ma wpływ na delimitację obszaru jego oddziaływania oraz na zachowanie aktualności wydanej decyzji i zawartych w niej postanowień. Z opisu sytuacji wnioskuję, że we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazano część działki X. Wskutek podziału nieruchomości X przedsięwzięcie będzie realizowane w tym samym miejscu ale w wyodrębnionych ewidencyjnie granicach jednej z wydzielonych działek.
Zasady ustalania stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera art. 74 ust. 3a ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.; dalej: ŚrodInfU). W przepisie tym określono sposób ustalania granic obszaru oddziaływania przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Przez obszar oddziaływania przedsięwzięcia rozumie się:
1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
Sam podział nieruchomości X na 4 działki, bez zmiany miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia, powodujący zmianę granic i wielkości działki wtórnej, na której zaplanowano przedsięwzięcie miałby wpływ na delimitację obszaru oddziaływania przedsięwzięcia wyznaczonego buforem 100 m od granic tego terenu. Obszar ten byłby mniejszy. Prawdopodobnie również liczba stron postępowania byłaby mniejsza. Z pewnością jednak wskutek podziału żadna ze stron nie byłaby pominięta w postępowaniu.
Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ŚrodInfU, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Pojęcia miejsca realizacji przedsięwzięcia nie należy rozumieć tylko przez pryzmat numeru ewidencyjnego działki, który może ulec zmianie jak w analizowanym przypadku np. na skutek podziału nieruchomości.
Opis miejsca realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ŚrodInfU w celu ustalenia jego środowiskowych uwarunkowań w decyzji należy rozumieć jako lokalizację przedsięwzięcia – czyli umiejscowienie przedsięwzięcia w przestrzeni. Słowo miejsce oznacza wolną przestrzeń, którą można zająć, zapełnić czymś (zob. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, tom drugi, Warszawa 1979, s. 157). Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej powinno w sposób jasny i nie przeciążony szczegółami przedstawiać położenie przedsięwzięcia w przestrzeni oraz opisywać jego przestrzenny charakter i lokalizację. Opis miejsca realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi, lub ulicy powinien uwzględniać dodatkowo czynniki opisujące położenie przedsięwzięcia w układzie przestrzennym.
Zasadniczym celem określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej jest ocena możliwości jego realizacji z punktu widzenia wymagań prawa ochrony środowiska. Pojęcie „teren inwestycji” nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem „miejsce realizacji przedsięwzięcia”, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ŚrodInfU. Dokonując wykładni tego przepisu nie można stwierdzić, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek w treści swojego orzeczenia wskazać konkretne numery działek ewidencyjnych, na których realizowane będzie w przyszłości przedsięwzięcie. Wydanie decyzji środowiskowej poprzedza uzyskanie decyzji realizacyjnej. Po wydaniu decyzji środowiskowej numery działek ewidencyjnych mogą się zmienić w wyniku przeprowadzenia nowego podziału geodezyjnego. Podział geodezyjny nieruchomości może prowadzić w konsekwencji do jej podziału prawnego (zbycia poszczególnych geodezyjnie wydzielonych części nieruchomości). Wystąpienie takiej sytuacji oznaczałoby, że dotychczasowe określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia straciłoby aktualność.
W zależności od rodzaju przedsięwzięcia dopuszczalne są zatem inne sposoby określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia np. poprzez podanie miejscowości i nazwy ulicy. Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinno być na tyle szczegółowe, aby pozwalało na przeprowadzenie prawidłowej analizy przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań wynikających z treści art. 62 ŚrodInfU. Kwestie analizowane w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie mogą jednak zamykać się w granicach działek ewidencyjnych. Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej w sposób mało elastyczny nadmiernie zamknięty granicami działek ewidencyjnych bez uwzględnienia odpowiednich rezerw terenowych nie jest zgodne z celami ustawowymi instytucji prawnej ocen oddziaływania na środowisko oraz założeniami zasady kompleksowej ochrony środowiska wyrażonej w art. 5 PrOchrŚrod, według której ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów. Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinno pozwolić na ustalenie optymalnych uwarunkowań środowiskowych spośród przedstawionych wariantów realizacji przedsięwzięcia o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ŚrodInfU. Opis miejsca realizacji przedsięwzięcia powinien być przede wszystkim racjonalny z punktu widzenia możliwego zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zapewnienia przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Z treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ŚrodInfU. nie wynika, aby ustawodawca określił sztywne ramy prawne opisu miejsca realizacji przedsięwzięcia, nie wskazał również obowiązkowych elementów takiego opisu.
Szczegółowość opisu miejsca realizacji przedsięwzięcia musi być także dostosowana do rodzaju i specyfiki przedsięwzięcia. Ustawodawca nie stworzył zatem sztywnego modelu prawnego określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej. Przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ŚrodInfU nie wymaga, aby określając miejsce realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej organ miał obowiązek wskazać numery wszystkich działek ewidencyjnych, na których planowane jest zrealizowanie przedsięwzięcia.
Należy pamiętać, że podstawowym celem tego przepisu jest to, aby w decyzji środowiskowej jednoznacznie określić położenie przedsięwzięcia. Zmiana numerów ewidencyjnych działek po wydaniu decyzji środowiskowej spowoduje, że nie będzie można jednoznacznie określić miejsca przedsięwzięcia. Ma to szczególne znaczenie przy planowaniu realizacji przedsięwzięcia położonego na dużej liczbie działek ewidencyjnych (wyr. WSA w Gdańsku z 6.4. 2020 r., II SA/Gd 131/20).
Zmiany w zakresie wsparcia realizacji zadań inwestycyjnych JST
W Dz.Urz. M.P. z 2021 r. pod poz. 26 opublikowano uchwałę nr 6 Rady Ministrów z 12.1.2021 r. zmieniająca uchwałę w sprawie wsparcia na realizację zadań inwestycyjnych przez jednostki samorządu terytorialnego (uchwała nowelizująca).
Zmiany wprowadzono do uchwały nr 102 Rady Ministrów z 2.7.2020 r. w sprawie wsparcia na realizację zadań inwestycyjnych przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.Urz. M.P. poz. 662 ze zm.; dalej: uchwała nr 102). Zgodnie z § 2 uchwały nr 102, środki Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 (czyli dofinansowanie ze środków RFIL), w postaci środków finansowych, mają być kierowane także dla gmin, opisanych w wykazie gmin objętych wsparciem (załącznik nr 7 do uchwały nowelizującej), w kwocie całkowitej 1 mld zł, z przeznaczeniem na zakupy inwestycyjne lub inwestycje w ogólnodostępną infrastrukturę turystyczną oraz w infrastrukturę komunalną związaną z usługami turystycznymi.
Dodano zapisy, zgodnie z którymi wsparcie takie wynosi:
- 40% wysokości wydatków poniesionych przez gminę na realizację inwestycji, średniorocznie w latach 2016–2020, jednak nie więcej niż 8 mln zł, lub
- 80% utraconych przez gminę dochodów z tytułu wprowadzenia, za wybrane albo wszystkie miesiące pierwszego kwartału 2021 r., na podstawie art. 15p KoronawirusU, zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie:
- usług hotelarskich w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 UsługiTurystU, lub
- usług ujętych w PKD 49.39.Z – działalność kolejek linowych naziemnych, kolejek linowych, wyciągów orczykowych i wyciągów narciarskich, pod warunkiem że nie są częścią miejskiego lub podmiejskiego systemu komunikacji.
W przypadku gdy z wniosków o przyznanie wsparcia z tych środków wynika przekroczenie kwoty całkowitej 1 mld zł, wsparcie to ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu w sposób zapewniający nieprzekroczenie tej kwoty.
Ponadto, omawiane wsparcie dla wspomnianych gmin może być przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie zakupów inwestycyjnych lub inwestycji w ogólnodostępną infrastrukturę turystyczną oraz w infrastrukturę komunalną związaną z usługami turystycznymi, w szczególności budowę, rozbudowę, przebudowę lub modernizację:
- szlaków turystycznych pieszych, rowerowych, konnych, wodnych, narciarskich i turystyki zimowej, a także ich oznakowanie;
- placów, deptaków, promenad, parków, punktów widokowych;
- parkingów, wypożyczalni sprzętu rekreacyjnego;
- skansenów, muzeów, obiektów kultury regionalnej i innych atrakcji turystycznych;
- infrastruktury komunalnej niezbędnej do świadczenia lub rozwoju usług turystycznych, w szczególności dróg, chodników, oczyszczalni ścieków.
Gmina może złożyć wyłącznie 1 wniosek o przyznanie wsparcia w tym zakresie.
Wnioski o przyznanie wsparcia z tych środków można składać w terminie miesiąca od 13.1.2021 r. Wojewoda dokonuje oceny złożonych wniosków pod względem formalno-rachunkowym i przekazuje Prezesowi Rady Ministrów te wnioski, a ten, na podstawie otrzymanych od wojewody wniosków o przyznanie wsparcia ze środków, w terminie miesiąca od dnia ich otrzymania, składa dyspozycję wypłaty tych środków.
Załącznik zawierający wykaz gmin uprawnionych do tego wsparcia wskazuje 38 gmin z południa Polski.
Kilka lekcji z europejskiej ustawy o usługach cyfrowych
Wybierz lepszą analogię lub całkowicie ich unikaj
Margrethe Vestager i Thierry Breton pełniący funkcję komisarzy europejskich, przedstawili dwa projekty rozporządzeń skupiające się na regulacji treści i usług online. Zawiera ono interesujące porównanie Internetu do ruchu pojazdów.
Wprawdzie używanie analogii do upraszczania złożonych tematów może być pomocne, to nie w każdym przypadku się sprawdza. Część Internetu oparta jest o transmisję informacji oraz ruchu sieci, to określanie DSA jako „sygnalizatora świetlnego” jest okrojone
z zawiłości pośredników oraz konsekwencji, które wiążą się z regulacjami internetowymi
w ramach świadczenia usług.
Asymetryczne regulacje to istotny krok
Mówienie na temat Internetu ma tak wiele znaczeń, że uregulowanie go jako monolitu będzie prowadziło do negatywnych konsekwencji. Wygląda na to, że podejście polegające na umożliwieniu jak największej swobody podmiotom w ekosystemie internetowym powoli odchodzi do lamusa.
Wynika to po części z faktu, że podejście to nie zapewniało odpowiedniej ochrony dla grup marginalizowanych. Ponadto zakres Internetu oraz sposób korzystania z niego zmienił się diametralnie.
Ograniczenie odpowiedzialności oraz zwiększanie obowiązków
DSA przemawia za obowiązkiem dochowania staranności. Nadmiernie rozbudowany
i niedokładny język może prowadzić do szkodliwych interpretacji, które ostatecznie zaszkodzą użytkownikom.
Jeżeli obowiązek staranności zostanie uznany za obligatoryjny w przypadku przepisów reformujących, należy określić stosunek pomiędzy tym obowiązkiem a warunkami odpowiedzialności, oraz sposób wprowadzania środków zaradczych mających na celu przeciwdziałanie nadmiernej moderacji w obawie przed sankcjami.
Doprowadzenie sprawy do końca
DSA stawia na uzyskanie pewności, że koncepcje realizowane są w prawodawstwie w sposób właściwy. Zmierza do utworzenia sieci organów regulacyjnych, z uwagi na fakt, że koordynacja pomiędzy organami właściwymi ma kluczowe znaczenie w celu uniknięcia problemów ze zgodnością.
W skład rynku wchodzą ponad dwa tuziny autonomicznych państw członkowskich. To sprawia, że normalizacja jest bardzo istotna, gdyż ramy zachęcają do ustalenia własnych zasad w zakresie procesów związanych z nielegalnymi treściami.
Źródło: https://www.brookings.edu/blog/techtank/2021/01/06/four-lessons-for-u-s-legislators-from-the-eu-digital-services-act/
Dematerializacja akcji coraz bliżej
Ten proces miał się dokonać już 1 stycznia, ale z powodu pandemii koronawirusa został przesunięty o trzy miesiące. Nie znaczy to jednak, że spółki mogą czekać z działaniami do tego terminu. Już od ponad roku każda spółka akcyjna i spółka komandytowo-akcyjna ma obowiązek posiadania strony internetowej, a do 30 września 2020 r. miały obowiązek wybrać i podpisać umowę z podmiotem prowadzącym rejestr akcjonariuszy.
Już 30 stycznia mija z kolei termin na ostateczne wezwania akcjonariuszy do zwrotu posiadanych akcji. Rejestr akcjonariuszy jest jawny dla spółki i każdego akcjonariusza. Te pdmioty mają prawo dostępu do danych tam zawartych oraz prawo wydania im w postaci papierowej lub elektronicznej takich informacji.
Razem z wygaśnięciem mocy dokumentów wydanych wcześniej nabiorą mocy obowiązkowe wpisy w rejestrze akcjonariuszy, prowadzonym przez wybrany podmiot. Równolegle zmienią się zasady zbywania akcji.
Do skutecznego zbycia akcji będzie wymagany wpis do rejestru akcjonariuszy. Do skutecznego dokonania takiej transakcji będzie zatem konieczny udział podmiotu prowadzącego rejestr funkcjonariuszy.
Od tej zasady będą jednak wyjątki, np. powołanie do spadku, zapis windykacyjny, połączenie, podział czy przekształcenie spółki.
Jeszcze przez pięć lat, do 1.3.2026 r. dokumenty akcji zachowają moc dowodową. Będą mogły być użyte jedynie po to, by akcjonariusz mógł wykazać wobec spółki, że przysługują mu prawa udziałowe.
