Zatrudnienie do doręczania korespondencji firmowej

Usług pocztowych nie stanowi m.in. przemieszczanie i doręczanie własnych przesyłek, jeżeli jest wykonywane bez udziału osób trzecich. Udział osób trzecich nie może być rozumiany jako zakaz korzystania z czyjejkolwiek pracy w tym zakresie. Oczywiste jest, że przesyłki własne firmy czy instytucji fizycznie doręczane są przez konkretne osoby. Nie można wyciągnąć z tej regulacji ograniczenia, że osoby te mogą być wyłącznie pracownikami. Zawarcie tym zakresie umów zlecenia, w szczególności z osobami fizycznymi nie może zostać uznane za naruszenie tego wyłączenia i oznaczać, że doręczenie takie stanowi w rezultacie usługę pocztową. Zlecenie jest powszechnie używaną umową odnoszącą się – w szerokim znaczeniu – do świadczenia usług na rzecz zleceniodawcy. Można powiedzieć, że – podobnie jak przy umowie o pracę – obejmuje ona realizowanie czynności, prac na rzecz drugiej strony. Taką pracą może być doręczanie przesyłek.

Sam przedmiot umowy nie rodzi również konfliktu w zakresie kwalifikacji umowy jako umowy cywilnoprawnej. Jeżeli umowa nie będzie miała cech stosunku pracy wskazanych w art. 22 ustawy z 26.6.1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.) (a przy tym rodzaju wykonywanych czynności nie powinno to mieć miejsca), to jej zawarcie nie będzie mogło zostać uznane za omijanie przepisów prawa pracy.

Klasyfikacja instrumentów finansowych

Rachunkowość instrumentów finansowych jest regulowana przepisami InstrFinR. Jednostki, których sprawozdania finansowe nie podlegają obowiązkowi badania, jeszcze do niedawna mogły nie stosować przepisów InstrFinR, jeśli to nie wywierało negatywnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego. Jednak minister finansów w 2015 r. zmienił InstrFinR i usunął z niego powyższe wyłączenie. W konsekwencji mogłoby się wydawać, że nie istnieją żadne zwolnienia w zakresie stosowania InstrFinR i wszystkie jednostki są zobowiązane do respektowania jego zapisów. Jednak zgodnie z art. 28b RachunkU przepisów InstrFinR mogą nie stosować jednostki małe, tj. takie, które za poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wartości:

1) 25 500 000 zł – w przypadku sumy aktywów na koniec roku obrotowego,

2) 51 000 000 zł – w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok obrotowy,

3) 50 osób – w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty.

Możliwość zwolnienia ze stosowania InstrFinR nie dotyczy:

1) jednostek organizacyjnych działających na podstawie PrBank, przepisów o obrocie papierami wartościowymi, przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych lub przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość przychodów;

2) jednostek zamierzających ubiegać się albo ubiegających się o zezwolenie na wykonywanie działalności na podstawie PrBank, przepisów o obrocie papierami wartościowymi, przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych lub przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość przychodów;

3) alternatywnych spółek inwestycyjnych w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, w tym uprawnionych do posługiwania się nazwą „EuVECA” albo „EuSEF”;

4) emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

5) krajowych instytucji płatniczych;

6) instytucji pieniądza elektronicznego;

7) jednostek mikro w rozumieniu RachunkU.

Instrumenty finansowe stanowią bardzo szeroką kategorię, w ramach której mogą występować umowy o odmiennej funkcji i charakterze. Dlatego też, w celu ułatwienia jednostkom ich poprawnej wyceny i ujęcia w księgach rachunkowych, wprowadzono obowiązek klasyfikacji instrumentów finansowych na dzień zawarcia. Zgodnie z § 5 InstrFinR instrument finansowy powinien zostać zaklasyfikowany do jednej z następujących kategorii:

1) jeżeli skutkuje powstaniem składnika aktywów finansowych, to są to:

a) aktywa finansowe przeznaczone do obrotu,

b) pożyczki udzielone i należności własne,

c) aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności,

d) aktywa finansowe dostępne do sprzedaży;

2) jeżeli skutkuje powstaniem składnika zobowiązań finansowych, to są to:

a) zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu,

b) pozostałe zobowiązania.

Analizując powyższe kategorie, można zauważyć, że główną determinantą klasyfikacji instrumentu finansowego jest cel jego nabycia. Ponadto jednostka powinna wziąć pod uwagę prawdopodobieństwo realizacji tego celu. Jest to podejście odmienne od klasycznego, zawartego w RachunkU. Ogólnie przyjęto podział instrumentów finansowych na długoterminowe i krótkoterminowe, co znalazło odzwierciedlenie w układzie bilansu. Podział aktywów finansowych na cztery wymienione kategorie został stworzony w celu ułatwienia jednostkom ich wyceny. Ponadto klasyfikacja, według zapisów InstrFinR, pozwala zdecydowanie dokładniej określić przyszłe zamierzenia podmiotu w stosunku do tych umów.

Aktywa przeznaczone do obrotu stanowią:

1) aktywa nabyte w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych w krótkim terminie, tzn. wynikających z krótkoterminowych zmian cen oraz wahań innych czynników rynkowych albo krótkiego czasu trwania instrumentu,

2) inne aktywa finansowe, bez względu na cel zawarcia kontraktu, jeśli stanowią one składnik portfela podobnych aktywów finansowych, co do którego istnieje duże prawdopodobieństwo realizacji w krótkim terminie zakładanych korzyści ekonomicznych,

3) pochodne instrumenty finansowe, które nie są uznane za instrumenty zabezpieczające.

Kluczowym czynnikiem decydującym o zaliczeniu instrumentu do tej grupy jest krótki termin jego utrzymywania przez jednostkę. Przez pojęcie „krótki” należy rozumieć okres do trzech miesięcy. W tym miejscu należy podkreślić, że instrument nie musi mieć terminu realizacji (wykupu, wykonania) krótszego niż trzy miesiące. Jest to warunek wystarczający, ale nie konieczny. Innymi słowy, każdy instrument wygasający nie później niż za trzy miesiące musi być zaliczony do kategorii „Przeznaczony do obrotu”. Jednak do tej grupy można także zaklasyfikować umowy z dłuższym lub nawet nieokreślonym (np. akcje) terminem realizacji. O klasyfikacji nie przesądza konstrukcja umowy (termin realizacji), ale cel jej zawarcia lub intencja zarządu co do przeznaczenia instrumentu. Jest to wyraz jednej z nadrzędnych zasad rachunkowości, tj. zasady wyższości treści ekonomicznej nad formą prawną. Należy pamiętać o tym, że klasyfikacji dokonuje się na dzień zawarcia instrumentu i kryteria odnoszące się do danej grupy należy rozpatrywać na ten konkretny dzień. Jeżeli zatem spółka kupiła na rynku wtórnym obligacje z terminem wykupu przypadającym za trzy miesiące, to powinna je zaliczyć do aktywów przeznaczonych do obrotu. Natomiast gdy spółka nabyła obligacje o dłuższym terminie i zaliczyła je do innej kategorii, to wcale nie oznacza, że na trzy miesiące przed wykupem powinna je przekwalifikować do kategorii „Przeznaczone do obrotu”. Klasyfikacji należy dokonać na dzień zawarcia, a ewentualne jej zmiany są możliwe, ale tylko w określonych przypadkach.

Zarówno do kategorii aktywów finansowych, jak i zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu zalicza się także wszystkie instrumenty pochodne, które nie są uznawane za instrumenty zabezpieczające. W stosunku do instrumentów zabezpieczających jednostka może (ale nie musi), po spełnieniu określonych wymogów, stosować odmienne zasady rachunkowości, tzw. rachunkowość zabezpieczeń, które szczegółowo zostaną omówione w dalszej części. W tym miejscu należy podkreślić, że instrument zabezpieczający jest tutaj rozumiany w sensie prawa bilansowego, tj. jako instrument zgodny z definicją zawartą w RachunkU. Jest to kwestia bardzo istotna, gdyż zabezpieczenie w sensie księgowym nie jest tożsame z zabezpieczeniem w sensie ekonomicznym. Ponadto, w odróżnieniu od instrumentów pierwotnych, w przypadku derywatów nie ma znaczenia termin ich realizacji. Nawet jeśli instrument pochodny posiada bardzo odległą datę realizacji (np. pięć lat) lub jednostka zamierza utrzymać go dłużej niż trzy miesiące, to warunek odnoszący się do krótkiego okresu nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. W związku z tym, jeżeli jednostka nie będzie stosowała zasad rachunkowości zabezpieczeń, to instrumenty pochodne muszą zostać zaliczone do kategorii „Przeznaczone do obrotu” oraz ujęte w księgach i sprawozdaniu finansowym w sposób odpowiedni dla tej grupy.

Rys. 6. Klasyfikacja instrumentów pochodnych

W konsekwencji ujmowanie derywatów w księgach zostało uproszczone w porównaniu z pierwotnymi instrumentami finansowymi. Jednostka ma do wyboru dwa modele rachunkowości instrumentów pochodnych, które prowadzą do odmiennej prezentacji tych umów w księgach rachunkowych i sprawozdaniach finansowych. Rachunkowość zabezpieczeń jest rozwiązaniem dobrowolnym, którego zastosowanie wymaga spełnienia szeregu wymogów. Z tego względu przedsiębiorstwa często rezygnują z tej możliwości, co automatycznie nakłada na nie obowiązek ujmowania derywatów według zasad ogólnych. W praktyce oznacza to zaliczenie tych umów do instrumentów przeznaczonych do obrotu. Pożyczki udzielone i należności własne to:

1) aktywa finansowe powstałe na skutek wydania bezpośrednio drugiej stronie kontraktu środków pieniężnych, niezależnie od terminu ich wymagalności,

2) obligacje i inne dłużne instrumenty finansowe nabyte w zamian za wydane bezpośrednio drugiej stronie kontraktu środki pieniężne, jeżeli z zawartego kontraktu jednoznacznie wynika, że zbywający nie utracił kontroli nad wydanymi instrumentami finansowymi.

Przyjmuje się, że jednostka sprzedająca aktywa finansowe nie utraciła nad nimi kontroli, jeśli:

1) ma prawo do ich odkupu lub jako pierwsza może odmówić odkupu, a cena odkupu różni się od wartości godziwej na dzień odkupu, albo takie aktywa nie są łatwo dostępne na rynku;

2) ma prawo lub jest zobowiązana do odkupu lub umorzenia wydanych aktywów, na warunkach zapewniających jednostce przyjmującej aktywa zwrot w wysokości, jaką mogłaby uzyskać, udzielając pożyczki zabezpieczonej przyjętymi aktywami;

3) zawarła kontrakt swap, w wyniku którego ponosi zasadnicze ryzyko kredytowe i zachowuje prawo do zasadniczej części korzyści ekonomicznych związanych z wydanymi aktywami, jakby była ich posiadaczem, w zamian za zobowiązanie się do zapłaty na rzecz jednostki przyjmującej aktywa kwoty określonej w kontrakcie; jeżeli przedmiotem takiego kontraktu są aktywa łatwo dostępne na rynku, to uznaje się, że nastąpiła utrata kontroli;

4) ponosi zasadnicze ryzyko związane z wydanymi aktywami, jakby była ich posiadaczem, w wyniku wystawienia bezwarunkowej opcji sprzedaży (put) tych aktywów, a aktywa takie nie są łatwo dostępne na rynku.

Do pożyczek udzielonych i należności własnych nie zalicza się nabytych pożyczek ani należności, a także wpłat dokonanych przez jednostkę w celu nabycia instrumentów kapitałowych nowych emisji – również wtedy, gdy nabycie następuje w pierwszej ofercie publicznej lub w obrocie pierwotnym, a w przypadku praw do akcji także w obrocie wtórnym. Do grupy aktywów utrzymywanych do terminu wymagalności zalicza się:

1) niezakwalifikowane do pożyczek udzielonych i należności własnych aktywa finansowe, dla których zawarte kontrakty ustalają termin wymagalności spłaty wartości nominalnej oraz określają prawo do otrzymania w ustalonych terminach korzyści ekonomicznych w stałej lub możliwej do ustalenia kwocie, pod warunkiem że jednostka zamierza i może utrzymać te aktywa do czasu, gdy staną się wymagalne;

2) nabyte dłużne instrumenty finansowe z opcją sprzedaży (put) lub kupna (call), które odpowiednio dają stronom kontraktu prawo wykupu instrumentu przed upływem terminu wymagalności, pod warunkiem że jednostka – mimo posiadanej opcji sprzedaży – zamierza i może utrzymać instrument do terminu wymagalności; w przypadku opcji kupna związanej z instrumentem kwoty otrzymane od emitenta we wcześniejszym terminie nie będą istotnie odbiegały od wartości tego instrumentu wynikającej z ksiąg rachunkowych.

Zatem o przypisaniu danego instrumentu do tej kategorii decyduje przede wszystkim zamiar i możliwość utrzymywania posiadanych aktywów finansowych do terminu ich zapadalności. Przyjmuje się, że ten warunek nie jest spełniony, jeżeli:

1) jednostka zamierza utrzymać instrument przez pewien czas, lecz nie precyzuje, czy pokrywa się on z terminem wymagalności,

2) kwota możliwa do uzyskania od emitenta po wykonaniu przez niego opcji kupna wbudowanej w instrument znacząco odbiega od jego wartości wynikającej z ksiąg rachunkowych,

3) jednostka nabywa dłużny instrument finansowy z opcją zamiany na instrumenty kapitałowe, chyba że wykonanie opcji jest możliwe w terminie wymagalności ustalonym dla instrumentu dłużnego albo inne uzasadnione okoliczności wskazują na małe prawdopodobieństwo wykonania tej opcji,

4) podmiot nie dysponuje odpowiednimi środkami na finansowanie aktywów do terminu ich wymagalności,

5) przepisy prawa, statut jednostki lub zawarte umowy ograniczają możliwość utrzymywania aktywów do terminu ich wymagalności.

Ostatnią kategorię stanowią aktywa finansowe dostępne do sprzedaży obejmujące wszelkie aktywa finansowe, które nie zostały zaliczone do żadnej z wymienionych grup. W praktyce bardzo często się zdarza, że dany instrument kwalifikuje się do kilku grup jednocześnie. W takiej sytuacji należy rozważyć, która grupa najlepiej oddaje zamiar jednostki w stosunku do tej umowy na dzień jej zawarcia. Do zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu należy zaliczyć:

1) pochodne instrumenty finansowe, które nie są uznane za instrumenty zabezpieczające,

2) zobowiązanie do dostarczenia pożyczonych papierów wartościowych oraz innych instrumentów finansowych – w przypadku zawarcia przez jednostkę umowy sprzedaży krótkiej.

Do kategorii pozostałych zobowiązań finansowych klasyfikuje się pozostałe zobowiązania, tj. takie, które nie zostały zaliczone do kategorii „Przeznaczone do obrotu”.

W przypadku obligacji powstaje dylemat co do sposobu ich klasyfikacji. Jeżeli jednostka zamierza utrzymać je do terminu wykupu, to powinny zostać zaklasyfikowane jako aktywa utrzymywane do terminu wymagalności, chyba że taka obligacja daje emitentowi prawo wcześniejszego wykupu po cenie istotnie różniącej się od jej wartości wynikającej z ksiąg. Jeżeli natomiast nabywca nie ma zamiaru utrzymania obligacji do dnia wykupu, ich klasyfikacja zależy od tego, czy emitent utracił nad nią kontrolę. W praktyce odnosi się to do obligacji z wbudowanymi opcjami odkupu, co oznacza, że będą one zaliczane do pożyczek udzielonych i należności własnych, jeśli jednostka nie zamierza ich utrzymać do dnia wykupu lub zamierza je sprzedać w ciągu trzech miesięcy. Jeżeli jednak obligacja nie posiada wbudowanych opcji lub jest wyemitowana na aktywnym rynku (łatwo zbywalna), to w takiej sytuacji powinna zostać zaliczona do aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży.

Tabela 1. Przykłady klasyfikacji instrumentów finansowych

Instrument	Termin zapadalności	Przeznaczenie	Klasyfikacja
Akcja	–	Sprzedaż w ciągu trzech miesięcy	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Akcja	–	Sprzedaż w ciągu sześciu miesięcy	Aktywa finansowe dostępne do sprzedaży
Obligacja	dwa lata	Sprzedaż w ciągu trzech miesięcy	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Obligacja z opcją wykupu	dwa lata	Utrzymanie do dnia wykupu	Aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności
Obligacja z opcją wykupu	dwa lata	Sprzedaż w ciągu 12 miesięcy	Pożyczki udzielone i należności własne
Obligacja skarbowa	trzy lata	Sprzedaż w ciągu trzech miesięcy	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Obligacja skarbowa	trzy lata	Utrzymanie do dnia wykupu	Aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności
Obligacja skarbowa	trzy lata	Sprzedaż w ciągu 12 miesięcy	Aktywa finansowe dostępne do sprzedaży
Wyemitowana obligacja	pięć lat	Odkup w ciągu trzech miesięcy	Zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Wyemitowana obligacja	pięć lat	Utrzymanie do dnia wykupu	Pozostałe zobowiązania finansowe
Wyemitowana obligacja	pięć lat	Odkup w ciągu 12 miesięcy	Pozostałe zobowiązania finansowe
Nabyta opcja put	jeden rok	Sprzedaż w ciągu trzech miesięcy	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Nabyta opcja put	jeden rok	Utrzymanie do dnia realizacji	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Nabyta opcja put	jeden rok	Sprzedaż w ciągu 12 miesięcy	Aktywa finansowe przeznaczone do obrotu
Wystawiona opcja put	jeden rok	Odkup w ciągu trzech miesięcy	Zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Wystawiona opcja put	jeden rok	Utrzymanie do dnia realizacji	Zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Wystawiona opcja put	jeden rok	Odkup w ciągu 12 miesięcy	Zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Kontrakt forward na sprzedaż waluty	dwa lata	Realizacja w ciągu trzech miesięcy	Aktywa lub zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Kontrakt forward na sprzedaż waluty	dwa lata	Utrzymanie do dnia realizacji	Aktywa lub zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu
Kontrakt forward na sprzedaż waluty	dwa lata	Realizacja w ciągu dziewięciu miesięcy	Aktywa lub zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu

Szczególne zasady obsadzania stanowisk dyrektorów jednostek systemu oświaty – zmiany od 6.2.2021 r.

Zmiany zostały wprowadzone na podstawie rozporządzenia MEiN z 3.2.2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2021 r. poz. 242).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozporządzenie to zawiesiło stosowanie do dnia 1.9.2021 r. regulacje art. 63 ust. 13 oraz art. 63 ust. 22 w zakresie stosowania przepisów ust. 13 PrOśw. Przypomnijmy, że zgodnie z art. 63 ust. 13 PrOśw do czasu powierzenia stanowiska dyrektora zgodnie z ust. 10 (na podstawie konkursu) lub ust. 12 (powierzenie przez organ prowadzący ustalonemu kandydatowi, jeżeli do konkursu nie zgłosił się żaden kandydat albo w wyniku konkursu nie wyłoniono kandydata) organ prowadzący może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora szkoły wicedyrektorowi, a w szkołach, w których nie ma wicedyrektora, nauczycielowi tej szkoły, jednak nie dłużej niż na okres 10 miesięcy. Z kolei art. 63 ust. 22 PrOśw przesądza o stosowaniu powyższych reguł również do osoby niebędącej nauczycielem.

Rozporządzenie zmieniające wprowadziło rozwiązania szczególne, na podstawie których w przypadku konieczności obsadzenia stanowiska dyrektora jednostki systemu oświaty przed dniem 2 września 2021 r. organ prowadzący może:
1) przedłużyć powierzenie stanowiska dyrektorowi jednostki systemu oświaty, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny oraz po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej i rady szkoły lub placówki, na okres nie dłuższy niż do dnia 31 sierpnia 2026 r., jednak nie krótszy niż jeden rok szkolny, albo
2) powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora jednostki systemu oświaty wicedyrektorowi, a w jednostce, w której nie ma wicedyrektora – nauczycielowi tej jednostki, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny oraz po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej i rady szkoły lub placówki, jednak nie dłużej niż do dnia 31 sierpnia 2022 r., albo
3) przedłużyć powierzenie pełnienia obowiązków dyrektora jednostki systemu oświaty, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny oraz po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej i rady szkoły lub placówki, jednak nie dłużej niż do dnia 31 sierpnia 2022 r.
W przypadkach, o których mowa w pkt 2 i 3 powyżej – łączny okres pełnienia obowiązków dyrektora jednostki systemu oświaty może być dłuższy niż 10 miesięcy.

Jeżeli do przedłużenia powierzenia stanowiska dyrektora doszło uprzednio na podstawie § 11h ust. 1a pkt 1 SzczegRozwOśwR, a następnie na podstawie nowego § 11ha ust. 1 pkt 1 SzczegRozwOśwR, łączny okres przedłużenia powierzenia tego stanowiska nie może być dłuższy niż pięć lat szkolnych.

Z kolei w przypadku powierzenia stanowiska dyrektora jednostki systemu oświaty na podstawie § 11h ust. 1d SzczegRozwOśwR, a następnie przedłużenia powierzenia tego stanowiska na podstawie nowego § 11ha ust. 1 pkt 1 SzczegRozwOśwR, okres przedłużenia powierzenia tego stanowiska nie może być dłuższy niż do dnia 31.8.2022 r.

Natomiast w przypadku jednostek systemu oświaty nowo zakładanych, organ prowadzący może powierzyć stanowisko dyrektora jednostki systemu oświaty ustalonemu przez siebie kandydatowi, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny, na okres nie dłuższy niż do dnia 31.8.2022 r., jednak nie krótszy niż jeden rok szkolny.

Powyższe zasady przejściowe znajdą również zastosowanie w przypadku osób niebędących nauczycielami.

Szerszy katalog dokumentów podpisywanych elektronicznie

W projekcie rozporządzenia przygotowano zmiany do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 19.9.2017 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone (Dz.U. z 2021 r. poz. 52) polegające na rozszerzeniu katalogu dokumentów, które mogą być podpisywane podpisem elektronicznie.

Informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności (PIT-16Z/PIT-16ZS) włączono do grupy dokumentów, które mogą być przesyłane przez Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej oraz które mogą być opatrywane podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, jeżeli są przesyłane przez CEIDG.

Ponadto, zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok (PIT-28) oraz zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym (PIT-36) będzie można opatrzyć podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Wprowadza się również możliwość opatrzenia deklaracji o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków (PIT-NZ) oraz deklaracji o wysokości dochodu z niezrealizowanych zysków osiągniętego przez przedsiębiorstwo w spadku (PIT-NZS) – innym podpisem elektronicznym zapewniającym autentyczność deklaracji i podań.

Zmiany wejdą w życie z dniem 15.2.2021 r.

Podwyżka świadczeń dla emerytów z rocznika 1953

ZUS rozpatrzył 163,5 tys. spraw osób z rocznika 1953 o naliczenie emerytury na korzystniejszych zasadach. Średnia kwota wyrównania to prawie 11,6 tys. zł. Aż 96 % spraw dotyczyło kobiet.

Z rozpatrzonych już spraw dotyczących przeliczenia świadczenia osób z rocznika 1953 wynika, że wyrównanie emerytury otrzyma 68,2 tys. osób. Łączna kwota wyrównania to ponad 749 mln zł.

Osoby urodzone w 1953 r., które przeszły na wcześniejszą emeryturę na podstawie wniosku złożonego przed 2013 r., mogły do 11 stycznia 2021 r. wystąpić o naliczenie emerytury na korzystnych zasadach – bez pomniejszania o pobrane już emerytury wcześniejsze. Natomiast osoby z rocznika 1953, które już mają przyznaną emeryturę powszechną po emeryturze wcześniejszej, nie musiały składać wniosku. ZUS sam przelicza im świadczenia.

Źródło:

zus.pl

Roczna sprawozdawczość firm audytorskich

W Dz.U. z 2021 r. pod poz. 218 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 18.1.2021 r. w sprawie rocznej sprawozdawczości firm audytorskich; dalej: SprawAudytR.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy z 11.5.2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1415), firma audytorska, w terminie do ostatniego dnia lutego następnego roku, przekazuje Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy, na formularzach sprawozdawczych (według określonych wzorów), zawierające dane o przychodach firmy audytorskiej oraz usługach wykonanych przez nią w poprzednim roku kalendarzowym, obejmujące informacje:

Informacje o liczbie, strukturze rodzajowej, podmiotowej, terytorialnej i wartościowej usług wykonanych przez firmę audytorską w poprzednim roku kalendarzowym na rzecz jednostek zainteresowania publicznego (dalej: JZP), oraz jednostek innych niż JZP, a także przychodach uzyskanych z wykonania usług, obejmują również dane wymienione w § 2 SprawAudytR.

Wzór formularza sprawozdawczego o przychodach firmy audytorskiej oraz usługach wykonanych przez nią w po­przednim roku kalendarzowym na rzecz:

Sprawozdanie:

W przypadku awarii systemu teleinformatycznego sprawozdanie przekazuje się za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 18.7.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 344).

Składki ZUS za styczeń 2021 płatne do 10 lutego

Od stycznia uległy podwyżce wartości wszystkich składek ZUS płaconych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą. W lutym obowiązują składki ZUS już według nowych, wyższych stawek przewidzianych na 2021 r.

Przedsiębiorcy opłacający składki ZUS wyłącznie za siebie, zobowiązani są do zapłaty składek za miesiąc styczeń, w terminie do 10 lutego 2021 r. Przedsiębiorcy będący płatnikami składek również za innych ubezpieczonych, opłacają składki ZUS w terminie do 15 lutego.

Poniższa tabela przedstawia wysokość obowiązkowych składek ZUS dla osób prowadzących działalność gospodarczą.

Składki ZUS za styczeń 2021 r. płatne do 10 lutego 2021 r.

	Składki pełne	Składki preferencyjne
składka zdrowotna	381,81 zł	381,81 zł
składka emerytalna	615,93 zł	163,97 zł
składka rentowa	252,43 zł	67,20 zł
składka chorobowa	77,31 zł	20,58 zł
składka wypadkowa	52,70 zł	14,03 zł
składka na Fundusz Pracy	77,31 zł	–

Łącznie składki ZUS za miesiąc styczeń wynoszą 1457,49 zł (razem z dobrowolną składką na ubezpieczenie chorobowe) lub 1380,18 zł (bez składki chorobowej). Łączna wysokość preferencyjnych składek ZUS za miesiąc styczeń wynosi 647,59 zł (razem z dobrowolną składką na ubezpieczenie chorobowe) lub 627,01 zł (bez składki chorobowej).

Źródło:
zus.pl

Od 1.7.2021 r. deklaracje akcyzowe tylko przez Internet

Jednocześnie zaproponowano dopuszczenie możliwości składania deklaracji akcyzowych w formie papierowej, ale taka możliwość zostanie ograniczone tylko do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Jak tłumaczą autorzy projektu, w przypadku tej grupy podatników deklaracje zazwyczaj składane są jednorazowo, więc zobowiązanie ich do przesłania deklaracji przez Internet mogłoby wiązać się z nadmiernymi obciążeniami administracyjnymi.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego będzie potwierdzać spis wyrobów akcyzowych oznaczonych znakami akcyzy

Ministerstwo Finansów zauważyło, że w obowiązującym stanie prawnym podmioty obowiązane do stosowania legalizacyjnych znaków akcyzy mają problemy z potwierdzaniem spisów wyrobów, które podlegają obowiązkowi oznaczania tymi znakami. Stąd w projekcie rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy – wprowadzono zmianę organu potwierdzającego spis przedmiotowych wyrobów. W tym zakresie zmieniono właściwego naczelnika urzędu skarbowego w sprawach znaków akcyzy na naczelnika urzędu celno-skarbowego. Ma to wyeliminować dotychczasowe problemy z potwierdzaniem takiego spisu ze stanem faktycznym. Przygotowana zmiana jest dostosowana do zmiany przewidzianej w projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 860). Zmiana miałaby wejść w życie z 1.4.2021.

Warner, Blumenthal, Eshoo, Schakowsky i DelBene wprowadzają ustawę o ochronie prywatności w sytuacji zagrożenia zdrowia publicznego

Na skutek całych dziesięcioleci nadużywania danych osobowych oraz licznych naruszeń prywatności, amerykanie nie ufają już firmom technologicznych w kwestiach ochrony poufnych informacji w zakresie zdrowia. Ostatnia ankieta wykazała, że ponad połowa Amerykanów nie chciałaby korzystać z aplikacji do śledzenia kontaktów, ani żadnych innych podobnych narzędzi zarówno od Google, jak i Apple.

Ustawa o ochronie prywatności w sytuacjach kryzysowych w zdrowiu publicznym pomogłaby chronić prawa obywatelskie Amerykanów korzystających z tego typu technologii w trakcie pandemii. Wzmocnienie zaufania publicznego pozwoli organom zajmującym się kwestiami zdrowia oraz ekspertom medycznym na wykorzystanie nowych aplikacji w ramach walki z COVID-19.

Wykorzystywanie technologii służącej np. śledzeniu kontaktów, testy domowe, czy możliwość umawiania wizyt online są absolutnie niezbędne w celu powstrzymania rozpowszechnienia się pandemii. Niemniej jednak Amerykanie pozostają sceptyczni w kwestii zabezpieczenia ich danych zdrowotnych. Ochrona prywatności nie nadąża bowiem za rozwojem technologii.

Przepisy regulujące ochronę zdrowia nie są kompatybilne z oczekiwaniami Amerykanów w zakresie przetwarzania ich danych wrażliwych. Silna ochrona prywatności danych zdrowotnych będzie stawać się coraz istotniejsza, jeżeli firmy podejmą działania mające na celu umożliwienie dostępu do usług oraz obiektów np. poprzez tzw. „paszporty odporności”.

Środki służące powstrzymaniu rozprzestrzeniania się COVID-19 muszą być skuteczne i chronić osoby będące najbardziej zagrożone. W przypadku, gdy gromadzone są dane, nie mogą być one wykorzystywane w sposób niewłaściwy. Ustawa o prywatności w sytuacjach kryzysowych w zdrowiu publicznym ma za zadanie zagwarantować, że wysiłki podjęte w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa zabezpieczą także wszystkie interesy obywateli.

Źródło: https://www.warner.senate.gov/public/index.cfm/pressreleases?ID=52781B0E-D736-4F1F-A144-9D1CB67F4B1B