Nowe treści w Legalis Administracja – marzec 2021

System Informacji Prawnej Legalis Administracja w marcu 2021 r. uzupełniony został w stosunku do poprzedniego miesiąca aż o 9 377 aktów prawnych (w tym: 844 z Dziennika Ustaw, Monitora Polskiego i dzienników resortowych; 7 650 aktów prawa miejscowego) oraz 77 731 orzeczeń (w tym 5967 orzeczeń sądów).

Państwa uwagę zwracamy także na wzbogaconą bazę odautorskich porad (gotowe odpowiedzi na pytania i problemy zgłaszane przez jednostki publiczne – Praktyczne wyjaśnienia) i aktualności – 1014 nowych treści.

To tylko wybrane treści, o które wzbogacony został w stosunku do poprzedniego miesiąca Legalis Administracja.

Zwracamy Państwa uwagę także na poszerzoną bazę poradników (dla urzędników, skarbników, sekretarzy, kierowników jednostek) opublikowanych on-line, które są powiązane z systemem aktów prawnych, m.in.:

• Pracownicy niepełnosprawni. Czas pracy, urlopy, zwolnienia – Marek Rotkiewicz
• Szczegółowe zasady prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych – Mariusz Jaranowski, Natalia Stojanowska

Polecamy Państwu najnowsze komentarze, m.in.:

• Ustawa o ewidencji ludności – dr Marcin Kępa, dr hab. Grzegorz Krawiec, dr Agata Nodżak, dr Joanna Podgórska-Rykała
• Ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie – Grzegorz Piotr Kubalski, Bernadeta Skóbel

 

Zapraszamy do zapoznania się z plikiem, w którym graficznie przedstawiliśmy miesięczną aktualizację treści Legalis Administracja oraz prezentujemy dodane w marcu treści praktyczne, poradniki, komentarze Wydawnictwa C.H.Beck – do pobrania poniżej.

Nowości w Legalis Administracja – marzec 2021 >>

Podpisano umowę między Polską i Słowacją dotyczącą automatycznej wymiany informacji w VAT

Ministerstwo Finansów poinformowało, że Słowacja jest 5 państwem obok Czech, Estonii, Węgier i Ukrainy, które z inicjatywy Polski przystąpiły do międzynarodowej współpracy w zakresie zwalczania luki VAT. W ramach tej inicjatywy Polska proponuje wzmocnienie współpracy administracyjnej, w tym wymianę wiedzy, doświadczeń i najlepszych praktyk oraz technologii w obszarze VAT.

Umowa zawarta ze Słowacją przewiduje automatyczną i cykliczną wymianę ściśle określonych informacji na temat podatników i dokonywanych przez nich transakcji wewnątrzwspólnotowych. Dzięki niej administracje skarbowe Polski i Słowacji zyskają zupełnie nowe narzędzie, które pozwoli na znacznie efektywniejszą identyfikację oszustw podatkowych i zwalczanie mafii VAT-owskich.

Podpisana umowa ze Słowacją wejdzie w życie 1 czerwca 2021 r., a automatyczna wymiana informacji na jej podstawie rozpocznie się dwa miesiące później od tj. od 1 sierpnia 2021 r.

Zmiany co do zasad udzielania teleporad w podstawowej opiece zdrowotnej

Z dniem 16.3.2021 r. wejdzie w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 5.3.2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie w standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej ((Dz.U. poz. 427).

Rozporządzenie wprowadza zmiany do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12.8.2020 r. w sprawie standardu organizacyjnego teleporady w ramach podstawowej opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1395 ze zm.). Przepisy te są istotne dla podmiotów leczniczych udzielających świadczeń za zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, ponieważ teleporada w podstawowej opiece zdrowotnej nie będzie wyłączną zasadą udzielania świadczeń zdrowotnych.

Przepisy rozporządzenia określają przypadki, w których świadczenia z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej nie mogą zostać udzielone w ramach teleporady. Chodzi o sytuacje, gdy:

Młode firmy też skorzystają ze wsparcia

Poprzednie rozporządzenie, chociaż formalnie pozwalało niedawno założonym firmom na skorzystanie z pomocy, to jednak nakładało warunki, które w praktyce to uniemożliwiały. Przedsiębiorcy musieli porównywać ze sobą miesiące, w którym zakazano im działalności, np. przedsiębiorca, który składałby wniosek w lutym, miał porównywać przychody z grudnia lub stycznia z przychodami z listopada, kiedy większość branż najbardziej dotkniętych obostrzeniami, już dawno była „zamrożona”.

Większość nowych firm nie była w stanie w tej sytuacji wykazać 40 proc. spadku przychodów. W tej sprawie interweniował Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. Nowe rozporządzenie umożliwia porównanie obecnych przychodów do tych uzyskanych we wrześniu 2020 r., czyli w ostatnim miesiącu, kiedy obowiązywały niewielkie obostrzenia. To powoduje, że wiele firm, założonych w poprzednim roku, będzie mogło wykazać spadek przychodów i liczyć na pomoc. Co istotne, rozporządzenie daje możliwość uzyskania wsparcia także za grudzień i styczeń.

Na czym ma polegać wsparcie dla firm, zgodnie z nowymi przepisami?

Rozporządzenie stanowi o pomocy w czterech obszarach:

Wirginia drugim stanem z przepisami o ochronie danych osobowych

Przepisy nie obejmą każdego

Ustawa będzie miała zastosowanie jedynie do podmiotów, które przetwarzają dane osobowe co najmniej 100 000 konsumentów oraz do podmiotów, które przetwarzają dane osobowe co najmniej 25 000 osób, ale osiągających ponad połowę swoich dochodów poprzez sprzedaż tych danych.

Nowe prawo przyznaje konsumentom uprawnienia w zakresie kontroli nad procesem przetwarzania danych osobowych. Mogą oni potwierdzić, czy dany podmiot przetwarza ich dane osobowe oraz uzyskać do nich dostęp za pomocą zautomatyzowanego systemu. Jednocześnie osoby, których dane dotyczą będą mogły uaktualnić swoje dane, jak również żądać ich usunięcia. Podobnie, jak w unijnym systemie prawnym, konsumenci będą również uprawnieni do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania ich danych, m.in. w celach marketingowych.

Administrator musi poinformować

Nowo uchwalone przepisy zobowiązują administratorów do przekazania podmiotom danych informacji na temat celów przetwarzania danych oraz do ograniczenia gromadzenia danych jedynie do tych niezbędnych dla założonych celów przetwarzania. Jednocześnie, administrator musi wskazać jakim podmiotom trzecim zamierza udostępnić dane osobowe oraz wyjaśnić w jakim celu to robi.

Uchwalona ustawa wprowadza możliwość ukarania administratora, w wysokości do 7500 dolarów (ok. 29 000 złotych) na jedną osobę poszkodowaną. Co ciekawe podmiot, który przetwarza dane może jednak uniknąć kary finansowej, jeżeli usunie uchybienia w terminie 30 dni od otrzymania powiadomienia o naruszeniu od władz stanowych. Wszystkie pieniądze zgromadzone w wyniku nałożonych kar mają być przekazywane do funduszu ochrony prywatności konsumentów w celu wsparcia egzekwowania prawa.

Źródło:
https://www.grcworldforums.com/data-protection-and-privacy/virginia-becomes-second-us-state-to-enact-comprehensive-data-privacy-law/992.article

Dopłata roczna do PPK dla pracowników

Bieżąca dopłata trafi do pracowników, którzy przystąpili do PPK w drugim i trzecim etapie oraz tych z pierwszego, którzy z uwagi na późniejsze spełnienie warunków uprawniających nie otrzymali poprzedniej transzy. Tym razem dopłata do programu ze strony państwa przekroczy 0,5 mld zł.

Na konta uczestników Pracowniczych Planów Kapitałowych z tytułu rocznej dopłaty od Państwa łącznie zostało wysłane 216 mln zł, które zasiliło konta ponad 900 tys. osób. Aktywa zgromadzone po 1,5 roku funkcjonowania programu wynoszą 3,7 mld zł.

Do tej pory do programu PPK przystąpiło 1741 tys. uczestników.

Źródło

pfr.pl

Brak absolutorium dla managera może naruszać dobra osobiste

Powód przez pewien czas był zatrudniony w spółce akcyjnej na stanowisku prezesa zarządu. Kilka miesięcy po złożeniu przez niego rezygnacji z zajmowanego stanowiska walne zgromadzenie akcjonariuszy nie udzieliło mu absolutorium.

Manager zwrócił się o podanie przyczyn takiej decyzji, le w odpowiedzi Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Skarb Państwa głosował za nieudzieleniem absolutorium) padło stwierdzenie, że taka uchwała nie wymaga uzasadnienia. W tej sytuacji mężczyzna wniósł pozew o ochronę dóbr osobistych. Domagał się opublikowania w Internecie stosownego oświadczenia oraz zapłaty 30 000 zł na rzecz wskazanej w pozwie fundacji.

Sąd okręgowy uznał to żądanie za zasadne i jednocześnie stwierdził, że w postępowaniu nie udało mu się ustalić przesłanki nieudzielenia absolutorium. Pełnomocnik pozwanej spółki stwierdził, że nie zna przyczyn podjęcia takiej uchwały, bo wynikała ona z głosowania Skarbu Państwa. Cele, postawione przed zarządem na 2015 rok, zostały zrealizowane zgodnie z planem.

Sąd wskazał, że sam fakt nieudzielenia absolutorium nie wymaga wprawdzie uzasadnienia, jednak jest to ocena pracy managera, zatem taka decyzja musi mieć jakieś podstawy. Jest to ważne o tyle, że może mieć wpływ na dalszą karierę managera, podpisywanie innych kontraktów (ta kwestia była poruszana m.in. przez podmioty, z którymi powód współpracował), ale też ocenę jego pracy w charakterze wykładowcy akademickiego.

Spółka wniosła apelację, jednak została oddalona. Sądy obu instancji stwierdziły, że odmowa udzielenia absolutorium, nawet jeśli została powzięta zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych, to jako nie mająca jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, stanowi nadużycie prawa podmiotowego. Z tego też powodu mogła być w tym wypadku oceniona jako działanie bezprawne w stosunku do powoda, choć zarazem niepodważalne w trybie przepisów Kodeksu spółek handlowych.

Wprawdzie tego typu uchwała nie wymaga uzasadnienia, jak stwierdziły sądy, ale na żądanie, takie wyjaśnienie powinno zostać udzielone. Odmowa udzielenia absolutorium jako całkowicie dowolna naruszyła dobre imię powoda, mogła bowiem u przeciętnego odbiorcy wytworzyć nieprawdziwy obraz powoda jako menadżera, co uzasadniało udzielenie powodowi ochrony prawnej. Arbitralność odmowy udzielenia absolutorium narusza zasady współżycia społecznego oraz dobre obyczaje, podkreślił Sąd Apelacyjny.

Takie samo stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyrokach: z 15.12.2005 r., II CSK 19/05, z 11.1.2008 r., V CSK 363/07 i z 19.10.2012 r., V CSK 439/11. W tym duchu wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 2.6.2009 r., SK 31/08.

Nowe wzory formularzy podatkowych CIT

W Dz.U. z 2021 r. pod poz. 409 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 26.2.2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia wzorów deklaracji, zeznania, oświadczenia oraz informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Rozporządzenie określa nowe wzory formularzy podatkowych w wersjach: CIT-8₍₃₀₎, CIT-8/AB₍₅₎, CIT-8/O₍₁₇₎, CIT/BR₍₈₎, CIT/8S₍₈₎, CIT/8SP₍₅₎, CIT/IP₍₃₎, CIT/WW₍₃₎, CIT/WZ₍₂₎, CIT/WZG₍₂₎ i CIT/KW₍₁₎.

Wzory te stosuje się do przychodów i dochodów (strat) uzyskanych (poniesionych) od 1.1.2020 r. Dotyczy to także podatników CIT, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy i rozpoczął się przed 1.1.2020 r. oraz zakończył się po 31.12.2019 r. – nowe wzory stosuje się do osiągniętych dochodów (uzyskanych przychodów, poniesionych strat) w tym roku podatkowym.

Dane biometryczne mogą być wykorzystywane tylko w wyjątkowych sytuacjach

Rozporządzenie ogólne o ochronie danych osobowych (RODO) nieprzypadkowo co do zasady zabrania przetwarzania danych biometrycznych, poza pewnymi wyjątkami. Dane takie jak odciski palców, wizerunek twarzy, siatkówka czy tęczówka oka, czy behawioralne lub psychiczne cechy danej osoby, przetwarzane specjalnymi metodami technicznymi, pozwalają nie tylko jednoznacznie nas zidentyfikować i określić, ale są to dane niezmienne. A więc w ciągu całego naszego życia nie da się ich zmienić, tak jak np. nazwiska, numeru identyfikacyjnego, adresu zamieszkania. Ewentualny wyciek tej szczególnej kategorii danych osobowych – spowodowałby wysokie ryzyko naruszenia praw i wolności osób, których dotyczą. Negatywne konsekwencje takiego zdarzenia mogą mieć miejsce przez całe dalsze życie. Dlatego przetwarzanie danych biometrycznych dopuszczone jest tylko wyjątkowo na podstawie art. 9 ust. 2 RODO gdy m.in. pozwala na to przepis bądź osoba, której dane dotyczą wyraziła na to zgodę.

Zgoda również z warunkami

RODO określa, że zgoda musi być jednoznaczna, dobrowolna, świadoma i wyrażona wprost przez osoby, których dane dotyczą i która ma na przykład formę pisemnego (w tym elektronicznego) lub ustnego oświadczenia. A więc podstawowymi przesłankami konstrukcyjnymi zgody są dobrowolność, konkretność, świadomość i jednoznaczność. Ponadto wyrażający zgodę powinien wiedzieć, w jakim celu i komu danej zgody udziela.

Wymóg dobrowolności zgody oznacza zaś, że osoba, której dane dotyczą, ma rzeczywisty i wolny wybór co do udzielenia zgody oraz może jej odmówić lub ją wycofać bez niekorzystnych konsekwencji. A więc brak zgody osoby na przetwarzanie jej danych nie może powodować np. dyskryminacji, pogorszenia jakości świadczonej usługi czy niemożliwości skorzystania z niej.

Biometria kusi

Coraz częściej administratorzy danych chcą jednak sięgać po dane biometryczne. Jednym z powodów jest choćby łatwość pozyskania niektórych takich danych (np. poprzez przyłożenie palca do czytnika lub oka do skanera) i późniejszej weryfikacji osoby na ich podstawie. Przykładem może być kontrola wejść do pomieszczeń czy budynków na podstawie np. odcisku palca, a więc danych daktyloskopijnych. Dużo łatwiej i szybciej jest przyłożyć palec do czytnika linii papilarnych niż wbijać kod dostępu czy korzystać z karty zbliżeniowej, którą można zgubić lub udostępnić innej, nieuprawnionej osobie.

Upowszechnianie się wykorzystanie biometrii powoduje, że coraz częściej kwestiami z nią związanymi zajmują się europejskie organy nadzoru w swoich postępowaniach.

Przetwarzanie danych biometrycznych nie może się odbywać z pominięciem zasady minimalizacji określonej w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO. Zgodnie z nią administrator danych może pozyskiwać tylko te dane, które są niezbędne dla zrealizowania konkretnych celów.

Zwrócił na to uwagę holenderski organ nadzoru w decyzji z 28 kwietnia 2020 r.. Podkreślił on, że należy ocenić, czy identyfikacja za pomocą danych biometrycznych jest konieczna i proporcjonalna do celów uwierzytelniania lub bezpieczeństwa. Organ ten wskazał, że o ile biometria może być wykorzystywana do kontroli wstępu do pomieszczeń z uwagi na bardzo wysoką potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, to jej zastosowanie nie jest zasadne przy wejściu do innych pomieszczeń, jak np. warsztat.

Z kolei szwedzki organ nadzoru badał przetwarzanie danych biometrycznych przez jedną ze szkół. Wprowadziła ona możliwość przetwarzania danych biometrycznych w postaci rysów twarzy uczniów w celu automatycznego potwierdzania ich obecności w klasie. Szkoła ta wskazywała zgodę, jako podstawę przetwarzania danych. Szwedzki organ nałożył w tej sprawie karę na szkołę. Uznał on, że przetwarzanie szczególnych kategorii danych musi mieć oparcie zarówno w przesłankach legalizujących , a także jednocześnie musi być zgodne z zasadami przetwarzania danych. Czyli np. zgoda, nie może być przesłanką legalizującą przetwarzanie danych, jeżeli jednocześnie nie spełnia ona zasad określonych w RODO, takich jak np. dobrowolność wyrażenia zgody.

Sąd Administracyjny w Marsylii zakwestionował zgodę jako podstawę przetwarzania danych biometrycznych przez dwie szkoły, które na podstawie decyzji rady regionalnej regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże wykorzystywały technologie rozpoznawania twarzy do kontrolowania wejścia i wyjścia uczniów do budynku. Sąd ten uznał, że uczniowie nie mogli wyrazić „zgody na zbieranie danych osobowych w sposób swobodny i świadomy”, ze względu na stosunek zwierzchnictwa wiążący uczniów z administracją szkoły.

Biometria a dyskryminacja

Również w Polsce różne podmioty chętnie sięgają po dane biometryczne. Nie zawsze chęć przetwarzania takich danych idzie w parze z odpowiednio przeprowadzoną oceną ryzyka bądź analizą, czy tych samych celów nie można osiągnąć w inny, mniej ingerujący w prywatność, sposób, przy którym nie będzie konieczne przetwarzanie danych biometrycznych.

W jednym z takich przypadków dane biometryczne przetwarzała szkoła. Wprowadziła ona system identyfikacji biometrycznej przy wejściu do stołówki szkolnej, który pozwala dokonać weryfikacji wśród dzieci uiszczenia opłaty za posiłek. UODO prowadząc postępowanie administracyjne wobec tego administratora ustalił, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego w Polsce wskazujące rodzaj danych jakie szkoła może pozyskiwać od swoich uczniów. I żaden z nich nie zezwala szkole na przetwarzanie danych biometrycznych. Szkoła w tym przypadku pozyskiwała dane biometryczne w postaci odcisku palca i przetwarzała je na podstawie pisemnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych.

UODO w swojej decyzji stwierdził, że przetwarzanie danych biometrycznych nie jest niezbędne dla osiągnięcia celu, jakim jest identyfikacja uprawnienia dziecka do odebrania obiadu. Szkoła może przeprowadzić identyfikację za pomocą innych środków, które nie ingerują tak dalece w prywatność dziecka. Ponadto szkoła obok systemu identyfikacji na podstawie odcisku linii papilarnych, miała system identyfikacji w oparciu o karty elektroniczne. Weryfikacja uczniów z opłaconymi posiłkami odbywała się również na podstawie nazwiska i numeru umowy. Zatem, w szkole były alternatywne formy identyfikacji uprawnienia dziecka do odebrania obiadu.

Jednak te dzieci, których rodzice nie wyrazili zgody na przetwarzanie ich danych biometrycznych, musiały przepuścić w kolejce na stołówce wszystkich tych, którzy identyfikowani byli na podstawie odcisku paca. Organ nadzoru uznał więc, że doszło do dyskryminacji tych osób. Ponadto wykorzystywanie danych biometrycznych w zestawieniu z celem, w jakim są one przetwarzane, było w tym przypadku nieproporcjonalne.

WSA inaczej podszedł do danych niż w dotychczasowym orzecznictwie NSA

Prezes UODO nałożył więc na szkołę karę w wysokości 20 tys. zł za to, że przetwarzała dane biometryczne dzieci i nakazał jej usunąć te dane. Jednak decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który ją uchylił. WSA uznał w tej sprawie, że wyrażenie zgody przewidziane w art. 9 ust. 1 lit. a RODO legalizuje pobieranie i przetwarzanie danych biometrycznych dzieci.

UODO jednak nie może się z tym zgodzić. Udzielona przez rodziców zgoda na przetwarzanie danych biometrycznych ich dzieci nie może być uznana za dobrowolną, skoro jej brak wywoływał negatywne skutki w postaci konieczności przepuszczenia w kolejce po posiłek, tych dzieci, których rodzice taką zgodę wyrazili.

Sądy administracyjne w Polsce zajmowały się już przetwarzaniem danych biometrycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 249/09 uznał, że wykorzystywanie danych biometrycznych pracowników do kontroli czasu pracy narusza zasadę adekwatności. Sąd ten wskazał, że wykorzystanie danych biometrycznych do kontroli czasu pracy pracowników jest nieproporcjonalne do zamierzonego celu ich przetwarzania.

Wyrok WSA, który uchylił decyzję Prezesa UODO nakładającą karę na szkołę, przetwarzającą dane biometryczne uczniów jest w opozycji do wcześniejszego orzecznictwa NSA.

Cel nie może uświęcać środków

WSA uznał, że UODO zbyt rygorystycznie podszedł do zasady minimalizacji danych. Sąd ten stwierdził, że wymóg niezbędności należy odczytywać łącznie z wymogiem adekwatności i stosowności, co powinno pozwolić na uwzględnienie okoliczności i dopuszczenie przetwarzania danych, które w istotny sposób mogą pomóc osiągnąć cele przetwarzania.

UODO nie może się zgodzić z takim stwierdzeniem. Administrator może bowiem przetwarzać tylko te dane, które są mu niezbędne do realizacji określonego celu. Umożliwienie przetwarzania danych, które nie są niezbędne, a jedynie mogą pomóc osiągnąć cel może prowadzić do przetwarzania pod takim pretekstem nieograniczonego zakresu danych. Administrator mógłby wówczas tłumaczyć, że dane nie są niezbędne, ale mogą okazać się przydatne w realizacji danego celu. Takie podejście naruszałoby zasady minimalizacji i adekwatności.

Biorąc pod uwagę ryzyka związane z przetwarzaniem danych, zasady określone w RODO, Prezes UODO złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego kasację od wspomnianego wyroku WSA (sygn. akt II SA/Wa 809/20), który uchylił decyzję organu nadzorczego. Zdaniem UODO w sprawie doszło nie tylko do naruszenia zasad określonych w RODO, tj. minimalizacji i adekwatności, dobrowolności wyrażenia zgody, ale i do dyskryminacji niektórych uczniów.

Ponadto RODO duży nacisk kładzie na ochronę danych osobowych dzieci, gdyż mogą one być mniej świadome ryzyka, konsekwencji, zabezpieczeń i praw przysługujących im w związku z przetwarzaniem danych osobowych. Tymczasem negatywne konsekwencje ewentualnego naruszenia ochrony danych biometrycznych w takim przypadku będą miały miejsce przez całe życie tych osób, nawet po osiągnięciu przez nie pełnoletności, z uwagi na niezmienność tych danych.

Rekompensata kosztów płacy niepełnosprawnego pracownika w czasie epidemii COVID-19

Przedłużenie korzystania z rekompensat

Epidemia koronawirusa w dalszym ciągu nie dobiega końca. Zdecydowano się więc na przedłużenie możliwości korzystania przez pracodawców będących zakładem aktywności zawodowej z rekompensat płac niepełnosprawnych pracowników, a także pewną modyfikację zasad ubiegania się o nie. Określono także szczegółowo dokumenty, jakie należy przedłożyć, aby wykazać spadek przychodów, uprawniający do ubiegania się o wsparcie. Zmiany dokonane nowelizacją KoronawirusU umożliwią otrzymanie refundacji zarówno wynagrodzenia, jak i należnych składek oraz podatków. Co ważne zmiany te umożliwiają pracodawcy nie tylko, jak dotychczas, ubieganie się o rekompensatę wynagrodzenia niepełnosprawnego pracownika, ale także ubieganie się o rekompensatę kosztów płacy takiego pracownika.

Omawiana nowelizacja doprecyzowuje również sposób obliczania przez pracodawcę będącego zakładem aktywności zawodowej proporcjI liczby dni przestoju oraz spadku przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej (art. 15a KoronawirusU). W związku z przeciwdziałaniem COVID-19 pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej może ubiegać się o rekompensatę poniesionych za dany miesiąc kosztów płacy, dotyczących pracowników niepełnosprawnych, określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.8.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.), proporcjonalnie w takiej części, w jakiej pozostaje – według wyboru pracodawcy liczba dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej w miesiącu objętym wnioskiem do liczby dni tego miesiąca albo spadek przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej w miesiącu objętym wnioskiem względem przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej z analogicznego miesiąca roku 2019, albo też spadek przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej w miesiącu objętym wnioskiem względem średnio- miesięcznego przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej z czwartego kwartału roku 2019.

Niezbędne dokumenty potwierdzające spadek przychodów

Ponadto zmienił się katalog dokumentów potwierdzających spadek przychodów z działalności wytwórczej lub usługowej. Oczywiście w dalszym ciągu pracodawca ma obowiązek złożyć dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych kosztów płacy. Natomiast zamiast dokumentów poświadczających spadek przychodów z działalności pracodawca ma obowiązek złożyć oświadczenie o liczbie dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej w miesiącu objętym wnioskiem albo też oświadczenie o wysokości przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej osiągniętego w miesiącu objętym wnioskiem oraz w analogicznym miesiącu roku 2019. Może to być także oświadczenie o wysokości przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej osiągniętego w miesiącu objętym wnioskiem oraz o wysokości średniomiesięcznego przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej z czwartego kwartału roku 2019. Wymienione oświadczenia pracodawca składa oczywiście pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.