Nowelizacja rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków

Na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji pojawił projekt zamiany rozporządzenia u Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem wnioskodawcy wobec powyższych zmian należy umożliwić także możliwość dokonywania sprostowania zapisów w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków. Nowelizacja zakłada aktualizację zasad zaliczania gruntów do użytków gruntowych (B – tereny mieszkaniowe, Ba – tereny przemysłowe i Bi – inne tereny zabudowane), w tym użytków stanowiących drogi („dr” -co wynika ze zmiany definicji drogi publicznej), poprzez uwzględnienie w nich gruntów zajętych pod biogazownię. Dodatkowo w ramach obrębów ewidencyjnych będą mogły być tworzone arkusze ewidencyjne, jako pomocnicze jednostki podziału kraju dla celów ewidencji, obejmujące część obrębu ewidencyjnego. Dotychczas podstawową jednostką ewidencyjną był obręb ewidencyjny.

Doprecyzowano działania podejmowane w ramach aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Aktualizacja ewidencji następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych.

Projekt znajduje się na etapie opiniowania.

Rząd przyjął projekt ustawy o ochronie sygnalistów

Ochrona interesu wspólnego, dobre imię pracodawcy, ochrona współpracowników – to główne cele ustawy o ochronie sygnalistów. Ustawa ma służyć ludziom ponoszącym ryzyko w imię troski o dobro wspólne.

Sygnalistą, któremu przysługiwać będzie ochrona będzie mógł zostać pracownik, ale też były pracownik, funkcjonariusz, żołnierz zawodowy, zleceniobiorca, stażysta czy wolontariusz.

Sygnalista to osoba zgłaszająca nieprawidłowości w związku z zatrudnieniem. Sygnalista to ktoś, kto alarmuje o naruszeniach prawa i ma do tego uzasadnioną podstawę.

Ochrona sygnalistów przed odwetem

Sygnalista może być narażony na działania odwetowe po dokonaniu zgłoszenia, dlatego konieczne jest zapewnienie ochrony takim osobom. Pozbawienie źródła zarobkowania, mobbing, pozbawienie awansu, nagrody czy premii – to działania odwetowe, przed którymi chronić ma ustawa.

Projekt zakłada, że sygnalista, który doświadczył działań odwetowych, będzie mógł wystąpić o zadośćuczynienie lub odszkodowanie. Tożsamość sygnalisty będzie zachowana w tajemnicy. Ustawa nie wprowadza obowiązku dokonywania zgłoszeń. Każdy sygnalista będzie sam decydował, czy chce dokonać zgłoszenia czy nie – ale jeśli się na to zdecyduje, będzie chroniony.

Od „zwykłego” skarżącego sygnalistę odróżnia działanie w interesie publicznym. Sygnalista dokonuje zgłoszenia, by chronić dobro wspólne, a nie swój interes osobisty lub członków najbliższej rodziny. Ponadto, aby korzystać ze statusu sygnalisty, zgłaszający powinien być przekonany, ze podawane przez niego informacje są prawdziwe.

Obowiązki pracodawcy

Pracodawca będzie musiał opracować procedurę zgłoszeń wewnętrznych, która określi zasady przyjmowania takich zgłoszeń i stworzyć kanały do ich przyjmowania. Wewnętrzne systemy sygnalizowania ułatwią diagnozowanie nieprawidłowości w zakładzie pracy i pomogą eliminować niepokojące zdarzenia.

Dotychczas w polskim systemie prawnym brak było kompleksowej regulacji poświęconej ochronie sygnalistów. Projekt ustawy ma zaimplementować dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady UE w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii.

Wejście w życie ustawy nie oznacza końca prac nad system ochrony sygnalistów w Polsce. Za dwa lata Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przeprowadzi ewaluację systemu ochrony sygnalistów.

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej udzieli wsparcia w rozwiązywaniu problemów związanych z praktycznym wdrożeniem ustawy.

Źródło: gov.pl

Projektowane zmiany w przepisach Prawa zamówień publicznych

Dokonując analizy projektowanych zmian, należy zwrócić uwagę na przepisy przejściowe. W art. 44 ust. 1 projektu ustawy określono, że do postępowań o udzielenie zamówienia, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 34 (tj. w Prawie zamówień publicznych; dalej: PrZamPubl), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Podobnie w art. 44 ust. 2 projektu ustawy wskazano, że do konkursów, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 34 (tj. w PrZamPubl), rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei z art. 44 ust. 3 projektu ustawy wynika, że do umów oraz umów ramowych zawartych z uwzględnieniem art. 11 ust. 1 pkt 8 PrZamPubl przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W odniesieniu do regulacji dotyczących postępowań odwoławczych przed KIO przewidziano w art. 45 ust. 1 projektu ustawy, że do postępowań odwoławczych prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 34 (tj. PrZamPubl), wszczętych i niezakończonych przed dniem 1.1.2026 r., stosować się będzie przepisy dotychczasowe. Podobnie w art. 45 ust. 2 projektu ustawy określono, że do postępowań odwoławczych prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 34 (tj. PrZamPubl), wszczętych po 31.12.2025 r., dotyczących postępowań o udzielenie zamówienia publicznego wszczętych przed 1.1.2026 r. lub konkursów rozpoczętych przed 1.1.2026 r., zastosowanie znajdą przepisy dotychczasowe. Natomiast – na mocy art. 45 ust. 3 projektu ustawy – do postępowań odwoławczych prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 34, wszczętych po 31.12.2025 r. w następstwie wniesienia odwołania na zaniechanie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub zorganizowania konkursu, stosować się będzie przepisy ustawy zmienianej w art. 34 (PrZamPubl) w brzmieniu nadanym ustawą dokonującą wymienione zmiany, czyli według zmienionych reguł.

Zmiana wyłączenia spod stosowania PrZamPubl w zakresie zamówień na kredyty i pożyczki

W projekcie ustawy przewiduje się zmianę art. 11 w ust. 1 pkt 8 PrZamPubl. Zgodnie z obowiązującym obecnie brzmieniem art. 11 ust. 1 pkt 8, spod stosowania PrZamPubl wyłączone są pożyczki lub kredyty bez względu na to, czy wiążą się one z emisją, sprzedażą, kupnem lub zbyciem papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy z 29.7.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyjątkiem kredytów zaciąganych przez JST w ramach limitów zobowiązań określonych w uchwale budżetowej. Tym samym obecnie przepisy PrZamPubl stosuje się do kredytów udzielanych przez banki na rzecz JST w ramach limitów zobowiązań określonych w uchwale budżetowej, natomiast stosowaniem tym nie są objęte pożyczki zaciągane przez JST, w tym w instytucjach pożyczkowych, finansowane wyłącznie ze środków prywatnych. Takie zróżnicowanie stosowania PrZamPubl do udzielania kredytu jako czynności przewidzianej wyłącznie dla banku a pożyczką możliwą do udzielenia zarówno przez bank, inną instytucję finansową, czy nawet osobę fizyczną, nie znajduje – jak podkreślają projektodawcy – uzasadnienia ani w przepisach unijnych, ani w regulacjach krajowych.

W związku z tym po zmianie art. 11 ust. 1 pkt 8 PrZamPubl wyłączeniem objęte byłyby zamówienia, których przedmiotem są pożyczki lub kredyty, bez względu na to, czy wiążą się one z emisją, sprzedażą, kupnem lub zbyciem papierów wartościowych lub innych instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy z 29.7.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyjątkiem kredytów lub pożyczek zaciąganych przez jednostki samorządu terytorialnego w ramach limitów zobowiązań określonych w uchwale budżetowej, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 1 pkt 8a PrZamPubl.

W projekcie przewiduje się więc jednocześnie dodanie w art. 11 ust. 1 pkt 8a PrZamPubl. Jego celem jest pozostawienie wyłączenia spod stosowania PrZamPubl w przypadku pożyczek zaciąganych przez JST w ramach limitów zobowiązań określonych w uchwale budżetowej, finansowanych ze środków publicznych, w tym środków europejskich, a także ze środków pochodzących z europejskich lub międzynarodowych instytucji finansujących (w tym zaciąganych zgodnie z art. 90 FinPubU). Wśród zamówień wyłączonych spod stosowania PrZamPubl wskazano również zamówienia, których przedmiotem są pożyczki finansowane ze środków podmiotów, o których mowa w art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z 25.6.2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013. W konsekwencji w nowym stanie prawnym przepisy PrZamPubl będą miały zastosowanie do udzielania zamówień, których przedmiotem są pożyczki nieobjęte zakresem normy uregulowanej w art. 11 ust. 1 pkt 8a PrZamPubl.

Zmiany w zakresie postępowań odwoławczych przed KIO

W projekcie ustawy przewidziano duży zakres zmian mających na celu umożliwienie stronom oraz uczestnikom postępowania odwoławczego przed KIO udziału w rozprawach i posiedzeniach za pośrednictwem środków informatycznych pozwalających na komunikowanie się na odległość (zdalne rozprawy lub zdalne posiedzenia). Tego rodzaju rozwiązanie będzie możliwe, jeżeli nie będzie stał temu na przeszkodzie wzgląd na charakter czynności, które mają być dokonane na rozprawie lub posiedzeniu oraz nie będą występowały inne okoliczności utrudniające przeprowadzenie zdalnej rozprawy lub zdalnego posiedzenia i zostanie zagwarantowana pełna ochrona praw procesowych stron i uczestników postępowania odwoławczego jak również prawidłowy tok tego postępowania.

Dodawany art. 508a ust. 1 PrZamPubl w ramach przepisów ogólnych PrZamPubl odnoszących się do postępowania odwoławczego (tj. Dział IX Środki ochrony prawnej, Rozdział 2 Postępowanie odwoławcze Oddział 1 Przepisy ogólne) ma na celu wprowadzenie generalnej zasady, tj. jeżeli nie będzie przeszkód do przeprowadzenia zdalnej rozprawy i zdalnego posiedzenia jak np. objęcie informacji klauzulą tajności czy duża liczba uczestników postępowania, rozprawy i posiedzenia będą zdalne. Możliwość udziału w rozprawach i posiedzeniach za pośrednictwem środków informatycznych pozwalających na komunikowanie się na odległość będzie dotyczyć:

W związku z powyższym za niezbędne uznano – jak podkreśla się w uzasadnieniu do projektu ustawy – wyposażenie Prezesa KIO w odpowiednie uprawnienie decyzyjne dotyczące wyznaczania rozprawy i posiedzenia jako zdalnych albo jako niemających takiego charakteru. Na mocy dodawanego ust. 3a w art. 544 PrZamPubl Prezes KIO, wyznaczając termin rozpoznania odwołania, będzie mógł zarządzić przeprowadzenie zdalnej rozprawy i zdalnego posiedzenia. Prezes KIO będzie z urzędu każdorazowo oceniał, czy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 508a ust. 1 PrZamPubl, uniemożliwiające lub utrudniające przeprowadzenie zdalnej rozprawy lub zdalnego posiedzenia, a następnie w zarządzeniu o wyznaczeniu terminu będzie informował strony i uczestników postępowania odwoławczego o możliwości zdalnego udziału w jawnej rozprawie lub posiedzeniu jawnym. Strony i uczestnicy postępowania odwoławczego będą uzyskiwały wiedzę o możliwości wzięcia przez nich udziału w zdalnej rozprawie i zdalnym posiedzeniu przed KIO z chwilą zawiadomienia ich o terminie rozprawy. Informacje o standardach technicznych oprogramowania i wymaganiach sprzętowych niezbędnych do uczestniczenia w zdalnej rozprawie lub zdalnym posiedzeniu będą podawane w drodze obwieszczenia, na stronie podmiotowej BIP przez Prezesa UZP (projektowany art. 508a ust. 3 PrZamPubl). Szczegółowe regulacje wykonawcze dotyczące m.in. sposobu potwierdzania zdalnego udziału w jawnej rozprawie lub posiedzeniu jawnym znalazłyby się w znowelizowanych przepisach rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 30.12.2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą (Dz.U. z 2020 r. poz. 2453).

Zdalne posiedzenie i rozprawa przed KIO

Przewiduje się w dodawanym art. 508a ust. 2, że w przypadku zdalnej rozprawy lub zdalnego posiedzenia na sali rozpraw musi być obecny skład orzekający KIO i protokolant, natomiast inne osoby uczestniczące w zdalnej rozprawie lub zdalnym posiedzeniu, w szczególności strony i uczestnicy postępowania odwoławczego, mogą być obecne na sali rozpraw albo mogą brać udział w rozprawie i posiedzeniu za pośrednictwem środków informatycznych pozwalających na komunikowanie się na odległość. W przypadku zdalnej rozprawy lub zdalnego posiedzenia zapis obrazu i dźwięku z czynności procesowych odbywających się na sali rozpraw przekazywany byłby do miejsca przebywania osób, które zgłosiły zamiar zdalnego udziału w rozprawie lub posiedzeniu, oraz z miejsca przebywania tych osób do sali rozpraw. Wprowadzenie zdalnego udziału w rozpatrywaniu odwołań w praktyce będzie więc oznaczało, że strona lub uczestnik postępowania odwoławczego będą mieli prawo wyboru, czy uczestniczyć w rozprawie i posiedzeniu za pośrednictwem środków informatycznych pozwalających na komunikowanie się na odległość, czy stawić się na sali rozpraw.

Wykorzystanie urządzeń technicznych umożliwiających uczestniczenie w rozprawie lub posiedzeniu na odległość powinno odbywać się w warunkach, które są odpowiednie do sytuacji, w szczególności respektujących powagę KIO i nie stanowiących przeszkody do dokonywania czynności procesowych. Niezapewnienie takich warunków przez osobę uczestniczącą w rozprawie lub posiedzeniu przed KIO na odległość w celu zachowania sprawnego przebiegu rozprawy i posiedzenia powinno spotkać się z odpowiednią sankcją. Jeżeli warunki w miejscu pobytu osoby biorącej udział w zdalnej rozprawie lub zdalnym posiedzeniu nie będą licowały z powagą KIO lub będą stanowiły przeszkodę do dokonania czynności procesowych lub jeżeli zachowanie osoby uczestniczącej w rozprawie lub posiedzeniu na odległość będzie budziło uzasadnione wątpliwości co do prawidłowego przebiegu czynności dokonanych zdalnie z jej udziałem, KIO będzie mogła odmówić zdalnego udziału tej osoby w posiedzeniu lub rozprawie (projektowany art. 549 ust. 5 PrZamPubl). W takim wypadku uznane zostanie, że osoba ta nie stawiła się na zdalnej rozprawie lub zdalnym posiedzeniu.

Zmiany dotyczące składania i przekazywania pism oraz dokumentów w postępowaniu odwoławczym

Dopuszczenie możliwości zdalnego udziału stron lub uczestników w postępowaniu odwoławczym przed KIO będzie w sposób oczywisty łączyć się z ograniczeniem faktycznej możliwości składania przez te strony i uczestników postępowania pism oraz dokumentów podczas samej rozprawy lub posiedzenia, jak również przekazywania w tym czasie pism przez KIO. W związku z tym w celu utrzymania terminowego rozpatrywania odwołań, w projekcie ustawy przyjęto rozwiązania sprzyjające uzyskaniu koncentracji materiału procesowego na wcześniejszym niż rozprawa i posiedzenie etapie postępowania odwoławczego. Do najistotniejszych z nich należą:

1. zmiana art. 521 ust. 1 i 2 PrZamPubl – obowiązek wniesienia przez zamawiającego odpowiedzi na odwołanie, któremu towarzyszy obowiązek wskazania w treści odpowiedzi na odwołanie twierdzeń oraz przedstawienia i załączenia wszystkich dowodów na uzasadnienie swoich wniosków lub w celu odparcia wniosków lub w celu odparcia wniosków i twierdzeń powołanych w odwołaniu;
2. zmiana art. 525 ust. 1 PrZamPubl – obowiązek przedstawienia przez wykonawcę, który zgłosił przystąpienie do postępowania odwoławczego, twierdzeń oraz dołączenia wszystkich dowodów na uzasadnienie swoich wniosków lub w celu odparcia wniosków i twierdzeń powołanych w odwołaniu lub odpowiedzi na odwołanie;
3. zmiana art. 507 ust. 4 PrZamPubl – obowiązek dołączenia do pisma w postępowaniu odwoławczym dokumentów powołanych w tym piśmie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania odwoławczego, z wyjątkiem dokumentów, które znajdują się w dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia lub aktach sprawy odwoławczej;
4. zmiana art. 535 ust. 1 PrZamPubl – obowiązek przedstawienia wraz z odwołaniem, odpowiedzią na odwołanie lub wraz z innym pismem wniesionym przed rozprawą lub posiedzeniem jawnym poprzedzającym rozprawę, dowodów, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania.

Podkreślić należy, że termin na wniesienie odpowiedzi na odwołanie będzie – stosownie do zmienianego art. 521 ust. 1 PrZamPubl – wyznaczany przez Prezesa KIO. Prezes KIO będzie również wyznaczał – zgodnie ze zmienianym art. 525 ust. 1 PrZamPubl – termin na przedstawienie przez wykonawcę, który zgłosił przystąpienie do postępowania odwoławczego, twierdzeń oraz dowodów na uzasadnienie swoich wniosków lub w celu odparcia wniosków i twierdzeń powołanych w odwołaniu lub odpowiedzi na odwołanie.

Co istotne, jak wynika z projektowanego brzmienia art. 535 ust. 1 PrZamPubl, uchybienie terminowi wyznaczonemu przez Prezesa KIO będzie mogło prowadzić do utraty możliwości przedstawienia dowodów, o ile dowody te nie zostaną przedstawione wraz z innym pismem wniesionym przed rozprawą lub posiedzeniem jawnym poprzedzającym rozprawę. W takich okolicznościach uwzględnienie dowodów nieprzedstawionych przed rozprawą lub posiedzeniem jawnym będzie mogło nastąpić jedynie w przypadku, gdy wcześniejsze pozyskanie dowodów na poparcie swoich twierdzeń lub odparcie twierdzeń strony przeciwnej nie było możliwe lub konieczność ich powołania wynikła w toku postępowania odwoławczego albo gdy znajdują się w dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia lub aktach sprawy odwoławczej. Przewiduje się, że te same reguły będą miały zastosowanie do dowodów niepodniesionych w odwołaniu. Izba będzie odmawiała – jak określa się z nowym brzmieniu art. 541 PrZamPubl – przeprowadzenia spóźnionych dowodów.

W konsekwencji, w celu sprawnego przebiegu postępowania odwoławczego uwzględniającego nowe rozwiązania w zakresie koncentracji materiału procesowego, zostają wprowadzone reguły dotyczące wskazywania dowodów przez strony i uczestników postępowania odwoławczego (art. 534 PrZamPubl). W szczególności we wniosku o przeprowadzenie dowodu powinien zostać oznaczony dowód w sposób umożliwiający przeprowadzenie go oraz powinny zostać wyszczególnione fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem (projektowany art. 534 ust. 1a PrZamPubl).

Doręczanie pism między stronami i uczestnikami postępowania odwoławczego

Oprócz przepisów dyscyplinujących strony oraz uczestników postępowania odwoławczego do wskazywania twierdzeń i dowodów na możliwie wczesnym etapie postępowania odwoławczego, środkiem realizującym zasadę koncentracji materiału procesowego jest przewidziane w projektowanym art. 507 ust. 1 PrZamPubl wzajemne bezpośrednie doręczanie pism między stronami i uczestnikami postępowania odwoławczego. Wyraźnie określono, że do pisma wniesionego do KIO dołącza się dowód przekazania pisma albo jego kopii stronom lub uczestnikom postępowania odwoławczego.

Wzajemne doręczenia nie będą jednakże dotyczyć pism składanych w toku rozprawy lub posiedzenia (projektowany art. 507 ust. 2 i 3 PrZamPubl), a także wniesienia odwołania oraz zgłoszenia przystąpienia do postępowania odwoławczego, do których stosuje się przepisy szczególne.

Pełnomocnictwa w postępowaniu odwoławczym

W celu zapewnienia sprawnego przebiegu zdalnej rozprawy i zdalnego posiedzenia przed KIO dopuszczona zostanie możliwość udzielenia pełnomocnictwa ustnie na posiedzeniu lub rozprawie przez oświadczenie złożone przez stronę lub uczestnika postępowania odwoławczego i wciągniętego do protokołu (projektowany art. 511 ust. 1a PrZamPubl).

Dyżury w straży miejskiej

Obowiązki pracownicze i odpoczynki strażnika

Według przepisów art. 29a ustawy o strażach gminnych (dalej: StrażGminU) obowiązki pracownicze strażnika powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w 4-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Tygodniowy czas pracy strażnika, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w 4-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

Regulacje zawarte w art. 29a StrażGminU odnoszą się również do odpoczynków. Strażnikowi przysługuje w każdym tygodniu nieprzerwany odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 35 godzin oraz nieprzerwany odpoczynek dobowy w wymiarze nie krótszym niż 11 godzin.

Powyższe postanowienia nie dotyczą sytuacji, które wymagają podjęcia środków do ochrony życia lub zdrowia obywateli, a także bezpieczeństwa zbiorowości, w szczególności w związku z powszechnym zagrożeniem bezpieczeństwa publicznego, katastrofą, klęską żywiołową lub przestępstwem o charakterze terrorystycznym. W przypadku naruszenia prawa do odpoczynku w konsekwencji zaistnienia tych potrzeb, strażnikowi przysługuje, w okresie rozliczeniowym, równoważny okres odpoczynku.

Dyżur pracowniczy

W opisanej w pytaniu sytuacji strażnicy otrzymali polecenie pełnienia dyżurów w oparciu o art. 151⁵ Kodeksu pracy. Dyżur pracowniczy, niezależnie od miejsca jego pełnienia, polega na pozostawaniu pracownika poza normalnymi godzinami pracy w gotowości do wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę. Zadaniem pracownika jest tutaj samo oczekiwanie na pracę, przy zastrzeżeniu, że pozostaje zdolnym i gotowym do jej podjęcia oraz podjęcie wykonywania pracy w razie zaistnienia takiej konieczności.

Przepisy wprowadzają znaczące w skutkach rozróżnienie miejsc faktycznego pełnienia przez pracownika dyżurów i tym samym dyżurów na:

1) pełnione w zakładzie pracy lub innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę,

2) dyżury domowe.

Obecnie – w dobie przenośnych środków łączności – określenie „dyżury domowe” nabrało szerokiego znaczenia i nie dotyczy jedynie zobowiązania do przebywania w domu (mieszkaniu) pracownika, ale rozumieć je należy jako swoistą swobodę pracownika ograniczoną jedynie koniecznością stawienia się we wskazanym miejscu (siedziba zakładu pracy itp.) lub możliwość podjęcia innych działań w oznaczonym czasie po przekazaniu pracownikowi informacji o takiej konieczności. Wymóg, aby pracownik posiadał przy sobie włączony telefon komórkowy, umożliwia kontakt z pracownikiem i wezwanie go do pracy.

Dyżur, podczas którego pracownik nie wykonywał pracy, nie podlega wliczeniu do czasu pracy. W przypadku dyżuru zakładowego, za jego czas pracownikowi przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze równym długości dyżuru. W razie braku możliwości udzielenia mu wolnego należne mu będzie wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną. Jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony, pracownikowi przysługuje 60% wynagrodzenia.

Żadna rekompensata (czas wolny ani wynagrodzenia) nie przysługuje jednak za dyżur domowy. Pracodawca może wprowadzić bardziej korzystne rozwiązanie i np. przyznać jakieś świadczenia (dodatek do wynagrodzenia itp.) za pełnienie tych dyżurów.

Brak rekompensaty odnosi się jednak do samego dyżuru domowego, a nie pracy podjętej podczas niego. W momencie podejmowania pracy pracownik przestaje pełnić dyżur (oczekiwać na pracę), a zaczyna efektywnie pracować. Rekompensata przepracowanego czasu odbywać się będzie na zasadach rozliczenia nadgodzin.

Zmiany w rozporządzeniu o IKE i IKZE

Przesyłka polecona albo doręczenie za potwierdzeniem odbioru

Nowelizowane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z 20.4.2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego. Przepis zobowiązuje ministra finansów do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, wzoru informacji, o której mowa w art. 21 ust. 2 ustawy, a także terminu oraz trybu jej przekazywania. Informacje ta obejmują̨ dane, które – wraz z dokonaniem wypłaty transferowej – są̨ przekazywane instytucji finansowej albo zarządzającemu programem emerytalnym przez dotychczasową instytucję finansową w przypadku złożenia przez oszczędzającego dyspozycji wypłaty transferowej do innej instytucji finansowej albo programu emerytalnego.

Obowiązujące rozporządzenie Ministra Finansów z 25.10.2011 r. w sprawie określenia wzorów informacji o środkach zgromadzonych przez oszczędzającego na indywidualnym koncie emerytalnym i na indywidualnym koncie zabezpieczenia emerytalnego oraz terminu i trybu ich przekazywania (Dz.U. z 2011 r. poz. 1427) stanowi, że informacje, o których mowa w art. 21 ust 2 ustawy, są̨ przekazywane z instytucji, z której następuje wypłata transferowa, do innej instytucji finansowej albo do zarządzającego programem emerytalnym przesyłką poleconą albo przez doręczenie za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty, nie później niż 14 dni od dnia dokonania wypłaty transferowej.

Elektroniczne przekazywanie informacji

Projektowane rozporządzenie wprowadza elektroniczną postać przekazania informacji. Zaproponowane rozwiązanie pozwoli na szybszą identyfikację klienta, do którego środki należą̨. Usprawni to także kontrolę limitu wysokości wpłat rocznych przez oszczędzającego i wykonanie obowiązku zwrotu nadpłaty, o której mowa w art. 13 ust. 5 i 13a ust. 5 ustawy (roczne wpłaty na konta IKE lub IKZE nie mogą̨ przekroczyć maksymalnego limitu ustalonego przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego).

Wpłaty dokonywane na IKE w danym roku kalendarzowym nie mogą̨ przekroczyć kwoty odpowiadającej trzykrotności przeciętnego (prognozowanego) wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok. Natomiast wpłaty dokonywane na IKZE nie mogą̨ przekroczyć 1,2-krotności wspomnianej kwoty. Od 2021 r. wprowadzone zostały „nowe IKZE” jako nowa możliwość budowania kapitału emerytalnego dla osób prowadzących działalność gospodarczą, które nie mogą uczestniczyć w PPK. IKZE dla osób prowadzących pozarolniczą działalność – mają wyższe limity wynoszące kwoty odpowiadające 1,8-krotności, przeciętnego (prognozowanego) wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok.

Wysokość limitów wpłat na IKZE oraz IKE oraz składek dodatkowych w PPE w 2024 roku:

Do obliczenia limitów na 2024 r. uwzględnione zostało prognozowane przeciętne wynagrodzenie w wysokości 7824 zł.

Informacja nie później niż w dniu następującym po dniu dokonania wypłaty transferowej

W zmienianym § 2 ust. 1 rozporządzenia zaproponowano, żeby informacje były przekazywane przez instytucje finansowe prowadzące indywidualne konta emerytalne oraz instytucje finansowe prowadzące indywidualne konta zabezpieczenia emerytalnego do innej instytucji finansowej albo do zarządzającego programem emerytalnym niezwłocznie, jednak nie później niż w dniu następującym po dniu dokonania wypłaty transferowej. Pozwoli to na szybkie zaksięgowanie wpłaty na rachunku klienta w nowej instytucji i sprawniejszą obsługę̨ klienta.

W ust. 2 określono, że informacje są̨ przekazywane w postaci elektronicznej, za pomocą̨ systemu teleinformatycznego zapewniającego właściwe zabezpieczenie danych objętych informacją, w formacie danych umożliwiającym odczyt danych odbiorcy informacji. Jako właściwe wskazano pliki * XML z uwagi na fakt, że jest to format znany wszystkim instytucjom prowadzącym IKE czy IKZE, a jego zastosowanie nie powinno powodować powstania dodatkowych kosztów czy nakładów finansowych po stronie tych instytucji. Natomiast ust. 3 przewidziano, że informacje będą opatrywane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W przypadku braku możliwości sporządzenia informacji w postaci elektronicznej informacje będą mogły być sporządzone w formie pisemnej.

Ponadto w ust. 5 przewidziano, że w przypadku braku możliwości przekazania informacji w postaci elektronicznej wydruk odzwierciedlający treść informacji sporządzonej w postaci elektronicznej będzie przekazywany przesyłką listową na adres siedziby innej instytucji finansowej albo na adres siedziby zarządzającego programem emerytalnym.

Projektodawca zaproponował, żeby rozporządzenie weszło w życie w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, co umożliwi dostosowanie się̨ instytucji finansowych do zmiany przekazywania informacji w postaci elektronicznej. Projektowana zmiana będzie korzystna dla instytucji finansowych prowadzących IKE lub IKZE także ze względu na możliwość uzyskania oszczędności przez brak kosztów opłat za przesyłki polecone.

Zrównoważona mobilność miejska – rusza nabór na dofinansowanie komunikacji w Polsce Wschodniej

Najważniejsze informacje

Z komunikatu PARP wynika, że celem działania jest wsparcie projektów z zakresu ekologicznych, zintegrowanych systemów mobilności miejskiej przyczyniających się do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń, hałasu i zwiększenia efektywności przemieszczania się w miastach i ich obszarach funkcjonalnych. Działania finansowane są z programu Fundusze Europejskie dla Polski Wschodniej 2021–2027 (FEPW).

Zainteresowane podmioty mogą złożyć wniosek o dofinansowanie projektu za pośrednictwem generatora wniosków dostępnego na stronie internetowej PARP w terminie: od 11.4.2024 r. do 27.6.2024 r. do godz. 16.00. W ramach programu do podziału jest 175 mln zł, a JST mogą otrzymać aż 85% dofinansowania wartości projektu.

Beneficjenci programu

Program skierowany jest do podmiotów z makroregionu Polski Wschodniej tj. miast średnich tracących funkcje społeczno-gospodarcze oraz innych miast subregionalnych z podregionów z najwyższą kumulacją gmin zmarginalizowanych, z przedziału 50–100 tys. mieszkańców (ustawowo zobligowani organizatorzy transportu miejskiego). Wnioski o dofinansowanie mogą składać miasta z obszaru Polski Wschodniej takie jak Chełm, Zamość, Biała Podlaska, Łomża, Suwałki, Przemyśl, Stalowa Wola, Mielec, Ostrowiec Świętokrzyski, Ełk, Siedlce i Ostrołęka. Ponadto beneficjentami projektów mogą być miasta działające na podstawie porozumienia zawartego z jednostkami samorządu terytorialnego położonymi w miejskim obszarze funkcjonalnym, a także związki i stowarzyszenia utworzone przez ww. miasta oraz jednostki samorządu terytorialnego zlokalizowane w miejskim obszarze funkcjonalnym.

Na co można przeznaczyć dofinansowanie?

Zgodnie z regulaminem ze wsparcia mogą skorzystać kompleksowe i zintegrowane projekty, realizowane w miastach i ich obszarach funkcjonalnych. W szczególności dofinansowanie można pozyskać na:

1) zakup bezemisyjnego taboru tramwajowego, trolejbusowego lub autobusowego (pojazdy z napędem elektrycznym lub wodorowym);

2) budowę, przebudowę i modernizację infrastruktury na potrzeby transportu miejskiego i komplementarnych form mobilności, w tym w szczególności:

a) w zakresie infrastruktury transportu (np. stacje ładowania pojazdów elektrycznych, stacje tankowania wodoru, infrastruktura OZE, linie i pętle tramwajowe lub trolejbusowe, pętle autobusowe, wiaty z aktywną informacją pasażerską, zaplecze techniczne do obsługi taboru, infrastruktura punktowa np. przystanki, wysepki, centra przesiadkowe; dworce intermodalne, strefy czystego transportu), w tym dostosowanie jej do potrzeb osób z ograniczoną możliwością poruszania się i osób z niepełnosprawnościami,

b) na inwestycje ograniczające indywidualny ruch zmotoryzowany z preferencją dla ruchu pieszego i rowerowego lub komunikacji zbiorowej, przy jednoczesnym zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu, w szczególności w centrach miast (np. stojaki, wiaty rowerowe, stacje samoobsługowej naprawy rowerów; ciągi rowerowe i ciągi pieszo-rowerowe, przejścia dla pieszych, chodniki, sygnalizacja świetlna, azyle dla pieszych, dedykowane pasy ruchu dla komunikacji zbiorowej);

3) digitalizację systemu mobilności w miastach i ich obszarach funkcjonalnych (np. ITS, wspólne bilety, informacja i planowanie podróży, powiązane z wdrażaniem integracji taryfowej oraz koncepcji „Mobilność jako usługa”, system parkingowy, strefy czystego transportu).

Działania wobec dłużnika alimentacyjnego mieszkającego za granicą

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (dalej: PomocAlimU) organ właściwy dłużnika przekazuje organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne informacje mające wpływ na skuteczność prowadzonej egzekucji, w szczególności zawarte w wywiadzie alimentacyjnym oraz oświadczeniu majątkowym dłużnika alimentacyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 PomocAlimU w przypadku, gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swoich zobowiązań z powodu braku zatrudnienia, organ właściwy dłużnika:

1) zobowiązuje dłużnika alimentacyjnego do zarejestrowania się jako bezrobotny albo jako poszukujący pracy w przypadku braku możliwości zarejestrowania się jako bezrobotny wraz ze wskazaniem nie dłuższego niż 30-dniowy terminu na wykonanie tego zobowiązania;

2) informuje właściwy powiatowy urząd pracy o potrzebie aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 PomocAlimU w przypadku, gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:

1) złożenia oświadczenia majątkowego,

2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika,

3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych

– organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Jak wynika z powyższych przepisów prawa (jak i pozostałych przepisów PomocAlimU), okoliczność przebywania dłużnika alimentacyjnego poza granicami Polski nie zwalnia organu właściwego dłużnika z podejmowania czynności wobec dłużnika alimentacyjnego. Organ zatem jest zobowiązany do przeprowadzania czynności wynikających z ww. przepisów PomocAlimU.

Nadanie numeru porządkowego nieruchomości – strony postępowania

Stosownie do art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: PrGeodKart) do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ustalenie nowego numeru porządkowego może nastąpić przy tym jedynie w ramach i w toku procesu zakładania lub aktualizacji danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, ich uzupełnienia lub zmiany. Nie może więc obejmować jedynie samego aktu ustalenia numeru porządkowego, który byłby wydany poza procedurą założenia lub aktualizacji (zmiany, uzupełnienia) ewidencji (wyr. WSA w Rzeszowie z 27.6.2017 r., II SA/Rz 43/17, Legalis).

Numery porządkowe nadaje się dla budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Stosownie przy tym do art. 47a ust. 5 PrGeodKart, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a PrGeodKart z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają.

Oznacza to zatem, iż oprócz samych zainteresowanych o ustaleniu numeru porządkowego nieruchomości zawiadamiani są także właściciele nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, nawet jeżeli osoby te nie były wnioskodawcami. Jak wyjaśnia się to bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, krąg podmiotów uprawnionych do wnioskowania o ustalenie numeru porządkowego wykracza poza krąg właściciela danej nieruchomości oraz podmiotów uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków, które tą nieruchomością władają (wyr. WSA w Rzeszowie z 27.6.2017 r., II SA/Rz 43/17, Legalis). Niewątpliwie bowiem bezpośrednimi adresatami aktu ustalającego numer porządkowy budynku są, zgodnie z art. 47a ust. 5 PrGeodKart, podmiot wnioskujący o ustalenie numeru porządkowego dla danej nieruchomości (zwany „zainteresowanym”) oraz właściciele tej nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tą nieruchomością władają. Warto jednak zauważyć, że ustawodawca nie wiąże legitymacji wnioskowej z samym prawem rzeczowym do danej nieruchomości, lecz posługuje się ogólną formułą „zainteresowania” w sprawie.

Analogicznie sytuacja przedstawia się odnośnie do wydania zaświadczenia. Wskazać bowiem należy, iż stosownie do art. 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

Jak wyjaśnia się to zaś w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać więc z samej postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść z wykorzystania zaświadczenia w innym postępowaniu (wyr. WSA w Rzeszowie z 19.7.2022 r., II SA/Rz 279/22, Legalis).

Ważne terminy kadrowo-płacowe na II kwartał 2024

W terminach indeks górny oznacza: 1 – termin przypada w sobotę, niedzielę lub święto i został przesunięty jako wcześniejszy, 2 – termin przypada w sobotę, niedzielę lub święto i został przesunięty jako późniejszy.

Zmiany w ocenianiu uczniów – rozporządzenie zmieniające podpisane

Zmiany dotyczące prac domowych

Podpisane przez Minister Edukacji rozporządzenie zmieniające wprowadza nowy § 12a w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (dalej: KlasyfikR). Zgodnie z nowym przepisem przepisem w ramach oceniania bieżącego z zajęć edukacyjnych w szkole podstawowej:

1) w klasach I–III nauczyciel nie zadaje uczniowi:

a) pisemnych prac domowych, z wyjątkiem ćwiczeń usprawniających motorykę małą,

b) praktyczno-technicznych prac domowych

– do wykonania w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych;

2) w klasach IV–VIII nauczyciel może zadać uczniowi pisemną lub praktyczno-techniczną pracę domową do wykonania w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych, z tym że nie jest ona obowiązkowa dla ucznia i nie ustala się z niej oceny.

Wyjątkowo, w przypadku uczniów klas I-III, obowiązkowe będą w domu wyłącznie ćwiczenia usprawniające motorykę małą, z których nauczyciel będzie mógł ustalić ocenę. Natomiast w przypadku uczniów klas IV-VIII nauczyciel będzie zobligowany do sprawdzenia nieobowiązkowej pracy domowej ucznia, a następnie do przekazania mu informacji co zrobił dobrze, co wymaga poprawy, a także jak powinien się dalej uczyć.

Resort edukacji wskazuje, że przez „pisemne i praktyczno-techniczne prace domowe” należy rozumieć w szczególności dłuższe wypowiedzi pisemne (np. rozprawka, streszczenie), wypełnianie zeszytu ćwiczeń, rozwiązywanie zadań matematycznych, czy przygotowywanie prac w rodzaju makiet, modeli, prezentacji multimedialnych itp.

Twórcy zmian wskazali również, że ich wprowadzenie nie oznacza obowiązku uczenia się w domu tj. nauki czytania w przypadku najmłodszych uczniów, czytania lektur, przyswojenia określonych treści, słówek itp. Zmiana ta ma na celu jedynie ograniczenie zadawania pisemnych i praktyczno-technicznych prac domowych.

Zmiana w uzyskiwaniu promocji i ukończenia szkoły z wyróżnieniem

W obecnym brzmieniu przepis § 18 ust. 1 i 2 KlasyfikR zakłada, że przy obliczaniu średniej ocen na potrzeby otrzymania promocji do klasy programowo wyższej z wyróżnieniem uwzględnia się m.in. oceny z religii lub etyki. Analogiczne rozwiązanie zostało przewidziane w przypadku ustalania czy uczeń ukończył szkołę z wyróżnieniem (§ 19 ust. 1 i 2 KlasyfikR). Omawiane rozporządzenie zmieniające zakłada nowelizację § 18 ust. 2 i § 19 ust. 2 KlasyfikR przez usunięcie z nich odniesienia do ocen z religii i etyki, które począwszy od 1 września 2024 r. nie będą już uwzględniane w średniej ocen na potrzeby ustalenia promocji i ukończenia szkoły z wyróżnieniem.