Ludzie chcą prywatności danych. Nie znaczy to jednak, że wiedzą co otrzymują

Wprawdzie kwestie dotyczące prywatności wydają się być bardzo proste (coś jest prywatne lub nie jest), to sama technologia ją gwarantująca już nie jest.

Jak wskazują badania, niechęć do udostępniania swoich danych ma swoje podłoże w braku wiedzy na temat tego, kto będzie miał do nich dostęp oraz środków, którymi dysponują organizacje w celu zapewnienia prywatności zebranych danych.

Różnicowanie prywatności

Wprawdzie istnieje wiele technik służących zapewnieniu prywatności danych osobom które je udostępniają, to prywatność różnicowa (Differential Privacy) klasyfikuje się w ostatnim czasie jako technika wiodąca.

Może ona służyć do jednoczesnego zapewnienia prywatności danym osobowym wszystkich osób jednocześnie uzyskując w międzyczasie przydatne informacje. Ukrywa ona dane dotyczące osób zmieniając w sposób losowy wykaz odwiedzonych przez nich miejsc. Niektóre lokalizacje zostają usunięte, inne zaś dodane.

Zaaplikowane błędy uniemożliwiają porównanie informacji dotyczących podmiotów danych
a tym samym ustalenie ich tożsamości. Wprowadzane zmiany nie są jednak na tyle duże, by uniemożliwiły prowadzenie statystyk sumarycznych.

Każdy system ma słabe strony

Prywatność różnicowana ma jednak swoje wady. Nieskalibrowany poprawnie proces randomizacji, który posiadał będzie zbyt dużą losowość, może skutkować niedokładnością statystyk podsumowujących. Mała losowość z kolei, zwiększa ryzyko identyfikacji podmiotów danych.

W sytuacji, gdy losowanie odbywa się po zebraniu danych, które nie zostały zmienione, hakerzy mogą zdobyć dostęp do oryginalnych wersji danych. Utworzona w 2004 r. prywatność różnicowa postrzegana była z początku jedynie jako interesujące narzędzie. Google w 2014 r. jako pierwsza firma zaczęła korzystać z niej na szerszą skalę. Z systemu korzysta również firma Apple, która używa go w celu zasilania algorytmów uczenia maszynowego bez przeglądania danych.

Rozsądne oczekiwania

Pewne wątpliwości budzić może poziom świadomości w zakresie swoich oczekiwań osób udostępniających dane osobowe. Uniwersytet Bostoński, Instytut Technologiczny w Georgii, Microsoft Research oraz Instytut Maxa Planck’a przeprowadziły ankietę pośród 675 obywateli USA, której celem było określenie na ile ufają oni innym systemom w odniesieniu do ich danych.

Wyniki ankiety wykazały, że Amerykanie są dwa razy bardziej skłonni, by udostępnić dane,
o ile są one chronione przy użyciu zróżnicowanej prywatności. Jest to niepokojące o tyle, że wiele z tych systemów nie podejmuje działań mających na celu m.in. ochronę danych użytkowników przed niezgodnymi z prawem przeszukiwaniami organów.

Źródło:

https://theconversation.com/people-want-data-privacy-but-dont-always-know-what-theyre-getting-143782

Przedłużenia okresu ważności znaków akcyzy nałożonych na wyroby spirytusowe

Od 29.10.2020 r. zacznie obowiązywać rozporządzenie Ministra Finansów z 25.9.2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedłużenia okresu ważności znaków akcyzy naniesionych na opakowania jednostkowe wyrobów spirytusowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1794).

Postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – zmiany

Z dniem 22.10.2020 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 14.10.2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. poz. 1858). Rozporządzenie zastępuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22.12.2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1897).

W związku z tzw. pionizacją zadań Narodowego Funduszu Zdrowia przepisy rozporządzenia określają możliwość przeprowadzenia postępowania konkursowego przez Prezesa NFZ albo dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ. Należy zauważyć, że z postanowień rozporządzenia wynika także zniesienie obowiązku wywieszania na tablicy ogłoszeń w siedzibie oddziału wojewódzkiego NFZ informacji o ogłoszeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Ogłoszenie o postępowaniu konkursowym publikowane jest odpowiednio na stronie Centrali NFZ lub Oddziału Wojewódzkiego NFZ.

Rozporządzenie wprowadza także możliwość składania w toku postępowania konkursowego oświadczeń i zawiadomień w postaci elektronicznej, podpisanych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Nowe zasady przemieszczania się i wsparcie dla seniorów w związku z kolejnymi obostrzeniami

Przedmiotowe rozporządzenie dokonuje zmiany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758, 1797 i 1829) m.in. w ten sposób że W § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.10.2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.) po ust. 2 dodano ust. 2a, zgodnie z którym osoby, które ukończyły 70. rok życia, mogą się przemieszczać wyłącznie w celu:

Uruchomiono Solidarnościowy Korpus Wsparcia Seniorów – program, którego celem jest niesienie pomocy osobom starszym, zwłaszcza tym, którzy nie mają opieki rodziny, na szczeblu centralnym i samorządowym. Jego działania koordynuje Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej. W działania programu mają zostać zaangażowane ośrodki pomocy społecznej, organizacje, wolontariusze, harcerze, Wojska Obrony Terytorialnej czy wojska operacyjne. Uruchomiono również specjalną infolinię dla seniorów (22 505 11 11). Osoby starsze mogą poprosić o pomoc w czynnościach, które wymagają wyjścia z domu, a które są utrudnione z powodu pandemii.

Na zorganizowanie i realizację usługi wsparcia gminy mają otrzymać dofinansowania ze środków budżetu państwa. Środki gminy będą mogły przeznaczyć m.in. na zatrudnienie nowych pracowników do realizacji zadania, przyznanie dodatków zadaniowych, zlecenie usługi organizacjom pozarządowym czy jej zakup od prywatnych podmiotów.

Nieruchomości – gospodarowanie jako właściciel i jako organ (wyr. NSA z 14.10.2020, I OSK 1696/20).

Zagadnienie możliwości działania podmiotu publicznoprawnego z jednej strony jako podmiotu, który posiada uprawnienia cywilnoprawnego właściciela (dominium), a jednocześnie jest uprawniony do władczego działania (imperium) budzi kontrowersje, zwłaszcza, że dotyczy on w wielu wypadkach mienia publicznoprawnego, jakim są nieruchomości, stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

Orzecznictwo przyjęło, że pomimo takich kontrowersji, działanie organów w takim układzie jest dopuszczalne, lecz musi ono się odbywać w ściśle wyznaczonych ramach. Przepisy w tym zakresie nie powinny być interpretowane rozszerzająco.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.10.2020, I OSK 1696/20, stwierdza, że analiza orzecznictwa sądowo-administracyjnego wskazuje na pewne rozbieżności w zakresie oceny charakteru czynności organów gminy podejmowanych w odniesieniu do mienia komunalnego. Według jednego z poglądów czynności takie stanowią akt z zakresu administracji publicznej albowiem dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym, które jest mieniem publicznym. Z kolei według drugiego ze stanowisk tego typu czynności organów gminy dotyczące wprawdzie gospodarowania mieniem komunalnym, ale odnoszące się do umów cywilnoprawnych (sprzedaży, najmu lub dzierżawy na okres do trzech lat), nie kwalifikują się do aktów z zakresu administracji publicznej, gdyż pozostają wyłącznie w sferze właścicielskiej gminy (dominium), co wyłącza dopuszczalność skargi.

Argumenty przemawiające za pierwszym z tych stanowisk w istocie prezentuje i omawia jedna z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z okresu sprzed reformy sądownictwa administracyjnego, tj. uchwała z 6.11.2000 r., OPS 11/00. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym: „uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.; dalej: SamGminU)”. W jej uzasadnieniu Sąd przyjął, że: „podejmowanie przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży, ma wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Na tym etapie decydowania nie chodzi jeszcze o dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma się wyzbyć własności określonej nieruchomości”.

Odwołując się do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 27.9.1994 r., W.10/93 (OTK 1994, cz. II, poz. 46) NSA podkreślił, że: „działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta opiera się także na przepisach prawa samorządowego. Z tego właśnie względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych.”.

Wskazać należy, że gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem prawa cywilnego, ma osobowość prawną i działa przez swoje organy „w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie” (art. 38 ustawy z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny [t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.]), ale jest również podmiotem prawa publicznego i to właśnie ta cecha powoduje, że wszystkie jej czynności, również te o charakterze cywilnoprawnym (sprzedaż, najem czy dzierżawa), dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym. W gospodarowaniu tym gminę, w odróżnieniu od innych podmiotów prawa cywilnego, w większym lub mniejszym stopniu ograniczają przepisy prawa publicznego zawarte w SamGminU i GospNierU. Ocena ich zachowania, w tym stopień ograniczenia czy też skrępowania nimi gminy, podlega kontroli sądu administracyjnego. Prawdą jest, iż wykonując swoje zadania gmina działa zarówno jako nosiciel imperium przekazanego przez państwo, jak i jako podmiot przynależnego do niej mienia (dominium), jednak dwoistość ta nie może powodować, że pewne akty, czy czynności organów gminy tylko dlatego, że pozostają w sferze dominium nie będą podlegać kontroli sądowej.

NSA uznało, że skoro w myśl art. 37 ust. 4 GospNierU zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów to należy zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że zawarcie umowy dzierżawy oraz jej rozwiązanie przez gminę w odniesieniu do nieruchomości będących przedmiotem użytkowania wieczystego gminy dokonywane jest w zakresie jej uprawnień cywilnoprawnych. Podejmowane jednak w procedurze jej zawierania czynności organów (uchwały, zarządzenia) z powołaniem na przepisy prawa administracyjnego są aktami z zakresu prawa publicznego i mieszczą się w pojęciu „spraw z zakresu administracji publicznej” zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 SamGminU, jak i art. 3 § 2 pkt 6 ustawie z 30.8.2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Zajęcie ruchomości osób trzecich w egzekucji administracyjnej

Przypomniał o tym Naczelny Sąd Administracyjny (wyr. NSA z 1.10.2020 r., II FSK 1163/18, Legalis).

Zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z 17.6.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: EgzAdmU), zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione.

A zatem, konstrukcja tego przepisu umożliwia zajęcie zarówno ruchomości, które znajdują się we władaniu zobowiązanego, ale też będących we władaniu innych osób. NSA zwrócił uwagę, że nawet jeśli poborca skarbowy uzyska informacje o prawach osób trzecich, fakt ten nie zwalnia go z dokonania zajęcia.

Po wniesieniu żądania organ egzekucyjny ma obowiązek zaniechania dalszych czynności egzekucyjnych wobec kwestionowanej rzeczy do czasu wydania postanowienia w sprawie (art. 38 § 3 EgzAdmU).

NSA zwrócił też uwagę, że osoba trzecia w odpowiednim terminie powinna wystąpić do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia zajętej ruchomości spod egzekucji. Zgodnie z art. 30 § 1 EgzAdmU, kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego – w ciągu 14 dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa – z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania.

Natomiast w razie odmowy uwzględnienia żądania osobie tej służy powództwo cywilne do sądu powszechnego.

Wydatki na wynagrodzenie dla asystenta rodziny – klasyfikacja budżetowa

W art. 17 WspRodzU ustalono, że asystenta rodziny zatrudnia kierownik jednostki organizacyjnej gminy, która organizuje pracę z rodziną, lub podmiot, któremu gmina na podstawie art. 190 WspRodzU zleciła organizację pracy z rodziną. Praca asystenta rodziny jest wykonywana w ramach stosunku pracy w systemie zadaniowego czasu pracy albo umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z KC, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. W związku z tym wynagrodzenia asystenta należy klasyfikować w § 401 „Wynagrodzenia osobowe pracowników” lub odpowiednio § 417 „Wynagrodzenia bezosobowe”, ponieważ obejmuje wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia.

Pracownicy objęci prywatną opieką medyczną o połowę krócej przebywają na zwolnieniu lekarskim. Dla pracodawcy to wymierne korzyści finansowe

Jak wynika z raportu „Praca. Zdrowie. Ekonomia. Perspektywa 2020”, w którym przeanalizowano przypadki chorobowe 347 tys. pacjentów w latach 2018–2019, pracownik objęty prywatną opieką zdrowotną przebywa na zwolnieniu średnio pięć i pół dnia w ciągu roku, czyli o połowę krócej niż w przypadku ogółu pracowników w Polsce (11 dni). Według wyliczeń analityków przekłada się to na wymierne korzyści finansowe dla pracodawców – oszczędności dla firmy sięgają 1005 zł na pracownika w skali roku. Ponadto pracownicy pod prywatną opieką mniej odczuwają skutki choroby i wiążący się z tym spadek produktywności, czyli tzw. prezenteizm.

Z analiz wynika, że najczęstszą przyczyną zwolnień lekarskich, nie licząc absencji związanych z opieką położniczą w ciąży, są ostre zakażenia dróg oddechowych, a także bóle pleców, urazy oraz reakcja na ciężki stres. Dla przykładu w przypadku infekcji koszty absencji i prezenteizmu w opiece zdrowotnej wynoszą 761 zł rocznie na pracownika, a w ramach opieki prywatnej – 614 zł. W przypadku bólów pleców różnica jest znacznie większa i wynosi nieco ponad 600 zł.

Dostęp do specjalistów ma duże znaczenie również w kontekście profilaktyki. Ponad 70 % pracowników objętych opieką prywatną skorzystało w ciągu roku z wizyty profilaktycznej (łącznie z medycyną pracy). To dwukrotnie wyższy odsetek w porównaniu do ogólnej populacji w Polsce. Jest to o tyle istotne, że wiele osób boryka się z problemami zdrowotnymi, które mogą być przyczyną groźnych chorób w przyszłości.

Ponad połowa zatrudnionych ma nadwagę, a co piąty mężczyzna i co dziesiąta kobieta to osoby otyłe. Tylko 34 %. mężczyzn i niemal 61 % kobiet ma prawidłową masę ciała. Waga wzrasta wraz z wiekiem – największe problemy z nią mają pracownicy obojga płci po 65. roku życia, ale problem narasta zdecydowanie wcześniej, już po 40. roku życia.

U blisko połowy pracowników stwierdzono nieprawidłowe stężenie cholesterolu całkowitego. Najgorsze wyniki mają osoby w wieku 50–59 lat. Jednocześnie co trzeci zatrudniony cierpi z powodu nieprawidłowego ciśnienia tętniczego: tu w najgorszej sytuacji są pracownicy w wieku 60–64 lata. Chorobę tę stwierdzono u 1/3 pracowników, a niekontrolowana i nieleczona może grozić rozwojem choroby wieńcowej, zawałem lub niewydolnością serca czy udarem. Szczególnie narażone są osoby po 50 roku życia, głównie mężczyźni.

Przeciętny pracownik boryka się z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka prowadzącym do problemów zdrowotnych w przyszłości. Wciąż 14,5 % pracujących pali papierosy, narażając się na zwiększone ryzyko chorób płuc i układu krążenia: zawału serca, udaru mózgu oraz nowotworów złośliwych (m.in. raka płuc).

Źródło:

newseria.pl

Gospodarka odpadów a informacja publiczna

Opis sytuacji:

We wniosku zwrócono się o wskazanie m.in.:

• szacowanej liczby właścicieli nieruchomości, którzy nie złożyli deklaracji;

• średniego terminu wysłania wezwania do złożenia korekty deklaracji od chwili zaistnienia zmiany danych;

• liczba wezwań po których uregulowano całą zaległość we wskazanym w wezwaniu terminie.

Tutejszy Organ nie posiada danych w ww. zakresie, jak również nie prowadzi analiz w zakresie średniego terminu wysyłania wezwań do właścicieli nieruchomości.

1. Czy w związku z tym można odmówić udzielenia ww. danych, czy jednak należy dokonać szczegółowych wyliczeń i analiz, aby sformułować odpowiedzi na zadane we wniosku pytania?

2. Czy ww. informacje można potraktować jako informacje publiczne przetworzone i tym samym możliwe jest wystosowanie do wnioskodawcy wezwania do wskazania, dlaczego żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego?

3. Czy w ramach informacji publicznej można udostępnić wysokość wynagrodzeń pracowników na poszczególnych stanowiskach? Informacja ze wskazaniem stanowisk jednoznacznie umożliwi zidentyfikowanie jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba zatrudniona w naszej instytucji?

4. Czy jeśli gmina przekazała na podstawie Statutu prowadzenie gospodarki odpadami komunalnymi do zakładu komunalnego, to czy może w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie gospodarki odpadami poinformować wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych danych, czy jednak gmina zobowiązana jest w odpowiedzi wskazać konkretny organ, który tego rodzaju dane posiada bądź przekazać ww. wniosek wg. właściwości do zakładu?

Ad 1) i 2) Wnioskujący domaga się przekazania mu informacji przetworzonej. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania właśnie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym nie znajduję podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Należy poprosić o uzasadnienia istnienia szczególnego znaczenia dla interesu publicznego.

Ad 3) Tak, w ramach informacji publicznej można udostępnić wysokość wynagrodzeń pracowników na poszczególnych stanowiskach, ale tylko gdy nie prowadzi to do ujawnienia wynagrodzeń konkretnych pracowników. A ponieważ, w Państwa przypadku przekazanie takich danych z rozbiciem na stanowiska nie jest możliwe, to należy o tym poinformować wnioskodawcę.

Ad 4) Gmina jest zobowiązana przekazać informacje publiczne, w których posiadaniu się znajduje. To czy dany wycinek działalności gminy został przekazany (np. statutem) do zakładu komunalnego, nie ma żadnego znaczenia. Jeżeli więc mimo takiego przekazania gospodarki odpadowej gmina posiada wnioskowane informacje, to powinna ich udzielić. Dopiero w razie braku takich informacji należy poinformować wnioskodawcę, że gmina ich nie posiada oraz przekazać wniosek do zakładu komunalnego.

Zmiana czasu z letniego na zimowy. Konsekwencje dla pracodawcy

Osoby wykonujące pracę w nocy z 30. na 31.10.2021 r. w związku ze zmianą czasu z letniego na zimowy będą pracować o godzinę dłużej – przekraczając dobową normę czasu pracy, w związku z tym należy im się wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach.