Przedłużenie ważności znaków akcyzy na wyrobach spirytusowych

Przygotowana zmiana rozporządzenia Ministra Finansów z 16.9.2019 r. w sprawie przedłużenia okresu ważności znaków akcyzy naniesionych na opakowania jednostkowe wyrobów spirytusowych – stanowi kolejne przedłużenie okresu ważności znaków akcyzy naniesionych na opakowania jednostkowe wyrobów spirytusowych. Przedłużenie okresu ważności znaków akcyzy obejmuje okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. Ma to ułatwić podmiotom obowiązanym do oznaczania wyrobów spirytusowych płynną sprzedaż zapasów wyrobów oznaczonych dotychczasowymi znakami akcyzy.

Rozporządzenie wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Francuski organ nadzorczy kontroluje zgodność z polityką plików cookie

Nowe wytyczne wymagają by zgoda użytkownika na reklamowe pliki cookie była wyrażona w sposób „jasnego i pozytywnego działania”. Zdaniem CNIL „dalsze przeglądanie witryny nie może być dłużej uważane za wyrażenie zgody użytkownika”. Co więcej CNIL wskazuje, że na podstawie nowych wytycznych „wycofanie zgody musi być równie łatwe, jak jej udzielenie”.

CNIL powołuje się na wytyczne 05/2020 dotyczące zgody na mocy rozporządzenia 2016/679 przyjęte 4 maja 2020 r. przez Europejską Radę Ochrony Danych. Wyjaśnienia mają pomóc w interpretacji przepisów zawartych w rozporządzeniu o ochronie danych osobowych (RODO). Zgodnie z oświadczeniem CNIL, jednym z priorytetów jego działań w 2021 r. będzie właśnie „zgodność z zasadami dotyczącymi plików cookie i innych trackerów” obok cyberbezpieczeństwa i ochrony danych dot. zdrowia.

Co alternatywą dla plików cookie i innych narzędzi śledzących?

Zgodnie z oświadczeniem Google z stycznia 2020 r. firma planuje do 2022 r. zaprzestać wykorzystywania plików cookie stron trzecich w swojej przeglądarce. Ostatnio firma wyjaśniła, że nie planuje rozwijać innych narzędzi do śledzenia osób przeglądających strony. Również w innych produktach giganta nie będą używane pliki cookie.

W ramach konsorcjum World Wide Web Consortium (W3C) podjęto próbę zidentyfikowania potencjalnych alternatyw dla narzędzi do śledzenia, które mogłyby być wykorzystywane w celach komercyjnych. W tym celu również Google uruchomił również tak zwaną inicjatywę „Privacy Sandbox”. Jak wskazuje firma inicjatywa „ma na celu stworzenie technologii internetowych, które mają ochronić prywatność ludzi w Internecie, jak i dają firmom i programistom narzędzia do tworzenia dobrze prosperujących firm cyfrowych, aby sieć była otwarta i dostępna dla wszystkich”

Na początku roku gigant ogłosił, że analizuje tzw. FLoC – Federated Learning of Cohorts, który udostępnia zagregowane grupy użytkowników zamiast używać pojedynczych plików cookie. Jak wskazał Google „takie podejście skutecznie ukrywa osoby [w tłumie] i wykorzystuje przetwarzanie na urządzeniu, aby zachować prywatność historii przeglądania w przeglądarce”. Gigant planuje testować FloC w Google Ads w drugim kwartale 2021 r. Jak twierdzi Google „FLoC do docierania do odbiorców o podobnych zainteresowaniach Google, wyniki pokazują, że reklamodawcy mogą generować średnio co najmniej 95% konwersji na wydanego dolara w porównaniu z kierowaniem opartym na plikach cookie”. Jeśli dalsze testy okażą się podobnie skuteczne możliwe, że pliki cookie niedługo przestaną być wykorzystywane.

Źródło: https://www.euractiv.com/section/data-protection/news/french-data-watchdog-to-start-checking-cookie-policy-compliance/

Trwają prace nad wprowadzeniem rekompensaty za podatek od nieruchomości od elektrowni wiatrowych

Jak sama nazwa wskazuje, w założeniu projektodawców ustawa ma zrekompensować gminom utracone dochody z tytułu zmiany opodatkowania podatkiem od nieruchomości – budowli związanych z elektrowniami wiatrowymi.

Nie wchodząc w zawiłą problematykę opodatkowania ww. budowli wspomnieć warto, że omawiany projekt jest pokłosiem pewnych zmian w opodatkowaniu tych obiektów, które zostały uchwalone w na mocy ustawy z 7.6.2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1276) – z mocą wsteczną od 1.1.2018 r. Jak zaś wskazano w uzasadnieniu projektu:

Zmiany te stanowią zintegrowaną konstrukcję legislacyjną, modyfikującą definicje „budowli” i „elektrowni wiatrowej”, a przez to przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Rozwiązanie takie jest korzystne z punktu widzenia podatników (obniża podstawę opodatkowania), ale niekorzystnie wpłynęło na wysokość dochodów gmin, rzutując ‒ w trakcie roku podatkowego, z mocą wsteczną ‒ na sposób wykonywania ich kompetencji i zadań.

Zatem, genezą przedmiotowego projektu było to, że w 2018 r. zmniejszono ‒ z mocą wsteczną ‒ podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych podatkiem od nieruchomości. Choć korzystne dla podmiotów zobowiązanych, to jednak znacząco pogorszyło to sytuację gmin, pozbawiając je części dochodów i powodując konieczność zwrotu nadpłaconego podatku za okres od stycznia do lipca 2018.

Właśnie wskazany projekt ustawy ma „wynagrodzić” gminom te utracone wpływy z podatku od nieruchomości.

Z zapisów zawartych w projekcie m.in. wynika, że gmina nabywa prawo do rekompensaty

dochodów utraconych w 2018 r. w pełnej wysokości. Rekompensatę wypłaca się z budżetu państwa. Natomiast wysokość kwoty rekompensaty ustala się na podstawie wniosku gminy o zwrot dochodów utraconych w 2018 r., którego wzór określa załącznik do ustawy. Z dalszych regulacji projektu wynika, że gmina składa wniosek do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (ustawa wg założeń projektu ma wejść w życie 5.2.2022 r.). Wniosek złożony po tym terminie, pozostawia się bez rozpatrzenia. Minister sprawdza prawidłowość złożonych wniosków pod względem rachunkowym i formalnym w terminie 3 miesięcy od dnia ich złożenia. W przypadku stwierdzenia we wniosku braków lub błędów, minister wzywa gminę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wniosek, którego braków lub błędów gmina nie usunęła w tym terminie, pozostawia się bez rozpatrzenia. Co istotne, minister przekazuje rekompensatę na rachunek budżetu gminy w trzech równych ratach rocznych, płatnych do końca pierwszego kwartału, poczynając od roku następującego po roku złożenia wniosku.

Podsumowując, wskazany projekt może być istotnym wsparciem dla tych gmin, dla których elektrownie wiatrowe były i są nadal źródłem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jakkolwiek sama wypłata rekompensaty jest znacznie odłożona w czasie (perspektywa kilku lat budżetowych). Wydaje się, że ogólne założenia projektu są trafne, bowiem zapewnią wsparcie w trudnych czasach związanych z problemami budżetowymi spowodowanymi przez COVID-19.

Składki ZUS płatne do 12 kwietnia

Najnowsze przepisy tarczy antykryzysowej wprowadzają dodatkowe zwolnienie ze składek ZUS na kolejne miesiące 2021 r. Przedsiębiorcy, którzy nie spełniają warunków do objęcia zwolnieniem, zobowiązani są jednak do opłacenia w kwietniu składek ZUS za marzec na takich samych zasadach, jakie obowiązywały przed wybuchem epidemii koronawirusa.

Przedsiębiorcy opłacający składki ZUS wyłącznie za siebie, zobowiązani są do zapłaty składek za miesiąc marzec, w terminie do 12 kwietnia 2021 r. (10 kwietnia wypada w sobotę). Przedsiębiorcy będący płatnikami składek również za innych ubezpieczonych, opłacają składki ZUS w terminie do 15 kwietnia.

Poniższa tabela przedstawia wysokość obowiązkowych składek ZUS dla osób prowadzących działalność gospodarczą.

Składki ZUS za marzec 2021 r., płatne do 12 kwietnia 2021 r.

	Składki pełne	Składki preferencyjne
– składka zdrowotna	381,81 zł	381,81 zł
– składka emerytalna	615,93 zł	163,97 zł
– składka rentowa	252,43 zł	67,20 zł
– składka chorobowa	77,31 zł	20,58 zł
– składka wypadkowa	52,70 zł	14,03 zł
– składka na Fundusz Pracy	77,31 zł	–

Łącznie składki ZUS za miesiąc marzec wynoszą 1457,49 zł (łącznie z dobrowolną składką na ubezpieczenie chorobowe) lub 1380,18 zł (bez składki chorobowej).

Łączna wysokość preferencyjnych składek ZUS za miesiąc marzec wynosi 647,59 zł (łącznie z dobrowolną składką na ubezpieczenie chorobowe) lub 627,01 zł (bez składki chorobowej).

Źródło:

zus.pl

Nowe rozporządzenie w sprawie funduszu autobusowego

Warto wspomnieć, że Fundusz rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej jest państwowym funduszem celowym. Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw transportu. Natomiast Bank Gospodarstwa Krajowego prowadzi obsługę bankową Funduszu na zasadach określonych w umowie z dysponentem Funduszu. Celem Funduszu jest gromadzenie środków finansowych w celu dofinansowania realizacji zadań własnych organizatorów dotyczących zapewnienia funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego w zakresie przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej.

Co ciekawe, jak wynika z art. 7 FundRozwAutobU, środki oraz dofinansowanie z Funduszu nie stanowią dotacji w rozumieniu art. 126 FinPubU.

Jak wspomniano, ww. dofinansowaniem mają być objęci tzw. organizatorzy publicznego transportu zbiorowego. Chodzi tu w szczególności o gminy (na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich), powiaty (na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich), województwa (na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich oraz w transporcie morskim), czy inne związki tych jednostek.

Z podanego wyżej rozporządzenia wynika zaś m.in., że:
1) wojewoda dokonuje uszeregowania wniosków złożonych przez organizatorów według gęstości zaludnienia obszaru właściwości organizatora,
2) najwyższą wartość punktową przyznaje się wnioskowi organizatora o najmniejszej gęstości zaludnienia na jego obszarze, a kolejne uszeregowane wnioski otrzymują wartość mniejszą odpowiednio o 1 wartość punktową,
3) wojewoda przyznaje punkty w skali od 0 pkt do 500 pkt.

W kolejnych jednostkach redakcyjnych rozporządzenia dookreślono różne wskaźniki obliczane mnożnikowo, wskazując ostatecznie, że wojewoda dokona uszeregowania wniosków o objęcie w danym roku budżetowym dopłatą w ramach każdej grupy organizatorów w kolejności od wniosku o najwyższej do najniższej wartości punktów.

Podsumowując należy zauważyć, że ustawodawca wprowadził bardzo zobiektywizowane kryteria oceny wniosków organizatorów o dopłaty z tzw. Funduszu Autobusowego. Priorytetowo potraktowano wnioski organizatorów z terenów o mniejszej gęstości zaludnienia, co wydaje się być rozwiązaniem racjonalnym, bowiem środki funduszu w tym zakresie służyć będą wsparciu regionów (ich mieszkańców) o mniejszym potencjale ekonomicznym.

Szczepienia przeciwko COVID-19 planowane w zakładach pracy

W pierwszej kolejności szczepienia w zakładach pracy będą dotyczyły dużych podmiotów (zatrudniających powyżej 500 osób), ale w kolejnych tygodniach, w sytuacji kiedy będzie zainteresowanie, a także dostępne będą szczepionki w odpowiedniej ilości, to również mniejsze podmioty będą mogły zaszczepić swoich pracowników. Nie ma póki co terminów od kiedy pracodawcy będą mogli prowadzić takie szczepienia, ale można się spodziewać, że już w kwietniu pojawi się taka możliwość.

Odpowiedzialność za szczepienia w zakładzie pracy będzie spoczywała na pracodawcy

Zgodnie z zapowiedziami wszelkie obowiązki i odpowiedzialność związana z prowadzeniem akcji szczepień przeciwko COVID-19 dla osób zatrudnionych w miejscu pracy będzie spoczywała na pracodawcy. Do dziś procedura szczepień nie została uregulowana w drodze rozporządzenia, natomiast należy się spodziewać, że odpowiednie akty normatywne pojawią się w najbliższych dniach.

Obowiązki pracodawcy związane ze szczepieniami w miejscu pracy

Pracodawcy, którzy będą chcieli przeprowadzić akcje szczepień będą musieli w pierwszej kolejności zawrzeć umowę z firmą/osobami, które odpowiadać będą za szczepienie i przeprowadzą całą akcje (między innymi zorganizują personel medyczny, który będzie szczepił przeciwko pracowników), następnie obowiązkiem pracodawcy będzie przygotowanie miejsca, w którym akcja szczepień zostanie przeprowadzona, tak żeby cała procedura została zrealizowana w sposób bezpieczny dla osób, które będą szczepione.

W kolejnym kroku, kiedy miejsce zostanie przygotowane, to pracodawca będzie musiał zorganizować transport szczepionek przeciwko, a także warunki, w których szczepionka będzie przechowywana. Szczepionki należy zamówić poprzez Agencje Rezerw Strategicznych.

Trwają pracę nad regulacjami prawnymi

Należy podkreślić, że dopóki nie zostaną opublikowane przedmiotowe akty prawne, to pracodawcy powinni się wstrzymać z działaniami w zakresie szczepień; nie wiadomo bowiem jak ostatecznie będą brzmiały przepisy umożliwiające pracodawcom przeprowadzenie akcji szczepień i którzy pracodawcy będą się mogli ich podjąć. Nie wiadomo ponadto, czy pracodawca będzie mógł szczepić tylko swoich pracowników, czy również inne zainteresowane osoby, np. członków rodzin swoich pracowników, na szczegóły należy jeszcze poczekać.

Z ostatniej chwili…

Na konferencji prasowej z 8.4.2021 r. przedstawiciel rządu zapowiedział, że szczepienia w zakładach pracy powinny się rozpocząć na przełomie maja i czerwca. W najbliższych dniach powinniśmy poznać szczegóły planowanych zmian, ponieważ trwają już prace nad aktem prawnym regulującym to zagadnienie.

I SA/Wa 1584/20 – postanowienie WSA Warszawa z dnia 07-04-2021

1 kwietnia 2021 r. weszły w życie nowe przepisy w sprawie wsparcia budowlanych inwestycji samorządowych

Nowe rozporządzenie jest o tyle istotne, że dotyczy beneficjentów wsparcia zasadniczo o statusie jednostek samorządu terytorialnego. Jeśli chodzi o rodzaje przedsięwzięć, które mogą zostać objęte wsparciem, wyróżniono m.in.:

1. budowę budynku na nieruchomości stanowiącej własność albo będącej w użytkowaniu wieczystym gminy, jednoosobowej spółki gminnej, powiatu (…), w wyniku której zostaną utworzone lokale mieszkalne stanowiące mieszkaniowy zasób gminy lub mieszkania chronione;
2. remont lub przebudowę budynku niemieszkalnego przeznaczonego na pobyt ludzi, będącego własnością gminy, jednoosobowej spółki gminnej, powiatu (…), w wyniku których zostaną utworzone lokale mieszkalne stanowiące mieszkaniowy zasób gminy lub mieszkania chronione;
3. remont lub przebudowę budynku mieszkalnego będącego własnością gminy, jednoosobowej spółki gminnej, powiatu (…), w wyniku których zostaną zmodernizowane lokale mieszkalne stanowiące mieszkaniowy zasób gminy lub mieszkania chronione;
4. kupno lokali mieszkalnych, budynku mieszkalnego albo udziału we współwłasności budynku mieszkalnego, połączone z remontem tych lokali lub budynku mieszkalnego, w wyniku którego zostaną utworzone lokale mieszkalne stanowiące mieszkaniowy zasób gminy lub mieszkania chronione.

Co istotne, ww. rozporządzenie zawiera wzór formularza, który wnioskodawca będzie musiał wypełnić przy ubieganiu się o wspomniane wsparcie.

Z treści podanego rozporządzenia wynika również, że od strony proceduralnej obsługą zadania będzie zajmował się Bank Gospodarstwa Krajowego, do którego należy też składać wnioski o udzielenie wsparcia finansowego. Nadto, przedstawiono szczegółowy wykaz dokumentacji do wniosku, procedurę weryfikacyjną wniosków prowadzonych przez ww. Bank.

Podsumowując wydaje się, że wskazany instrument wsparcia może pomóc przede wszystkim gminom w powiększeniu zasobu mieszkaniowego, co w obliczu ograniczeń budżetowych spowodowanych przez COVID-19 może wydatnie wspomóc samorząd w podanym zakresie przedmiotowym. Co do zasady regulacje te należy więc ocenić pozytywnie, a praktyczna ich realizacja dopiero pokaże rzeczywiste efekty wsparcia finansowego.

Praca zdalna ma na stałe zastąpić telepracę. Projekt noweli KP

Dotychczasowe przepisy o telepracy zostaną uchylone, a ich miejsce zajmą regulacje o pracy zdalnej. Stanie się tak, jeśli projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (dalej: projekt) zmieni status na obowiązujące prawo. Trudno przewidzieć, kiedy to nastąpi. Projekt jest wciąż w fazie dopracowywania, a gdy uzyska ostateczny kształt, wejdzie na ścieżkę legislacyjną, przy czym Sejm i Senat mogą skorygować zapisane w nim rozwiązania. Poza tym jego art. 6 w wersji z 19.3.2021 r. (data ostatniego wariantu projektu) uzależnia wejście w życie od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19. Przewiduje, że nowelizacja zacznie obowiązywać po upływie 3 miesięcy od tego dnia. W takim terminie wygaśnie możliwość stosowania pracy zdalnej w trybie art. 3 ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. poz. 1842 ze zm.; dalej: specustawa).

Projekt zakłada ponadto, że dotychczasowe warunki telepracy oraz praca w tym trybie będą mogły być realizowane nie dłużej niż przez 6 miesięcy od wejścia w życie przepisów o pracy zdalnej (art. 4).

Porównanie telepracy oraz pracy zdalnej

Telepraca	Praca zdalna
zgodnie z obowiązującym rozdziałem IIb w dziale II KP	zgodnie ze specustawą	zgodnie z projektem noweli KP
Definicje
– Regularne wykonywanie pracy poza zakładem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów o świadczeniu usług drogą elektroniczną – Telepracownik to pracownik (osoba pozostająca w stosunku pracy) wykonujący pracę w powyższych warunkach i przekazujący pracodawcy wyniki pracy za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (art. 675 § 1 i art. 6713 KP)	Czasowe świadczenie pracy, określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania, w szczególności przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość lub w razie realizacji części wytwórczych lub usług materialnych, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego/epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu (art. 3 ust. 1 i ust. 3 zd. 2 specustawy)	Wykonywanie pracy całkowicie lub częściowo w miejscu zamieszkania pracownika lub w innym miejscu ustalonym przez pracownika i pracodawcę, w szczególności z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (projektowany art. 6718 KP)
Warunki zastosowania
Określone w rozdziale IIb działu II KP w zakresie m.in. formy wdrożenia, sprzętu do pracy, ubezpieczenia i szkoleń	– Posiadanie przez pracownika odpowiednich umiejętności oraz możliwości technicznych i lokalowych – Rodzaj pracy pozwala na jej świadczenie zdalnie (art. 3 ust. 3 zd. 1 specustawy)	Określone w projektowanym rozdziale IIc działu II KP w zakresie m.in. formy wdrożenia, materiałów i narzędzi do pracy, ubezpieczenia i kontroli
Forma wprowadzenia
– Uzgodnienie między pracownikiem a pracodawcą przy zawieraniu umowy o pracę albo w trakcie zatrudnienia – Na wniosek pracownika – Zakaz jednostronnego polecenia wykonywania telepracy w trybie art. 42 § 4 KP (powierzenie innej pracy na maksymalnie 3 miesiące w trybie polecenia pracodawcy) (art. 676 § 5, art. 677 § 1 i § 4 KP)	– Jednostronne polecenie pracodawcy, niewymagające zgody pracownika – Za zgodą pracodawcy, gdy praca zdalna ma być wykonywana podczas kwarantanny lub izolacji w warunkach domowych (art. 3 ust. 1, art. 4h ust. 1 i art. 4ha ust. 1 specustawy)	– Uzgodnienie między pracodawcą a pracownikiem przy zawieraniu umowy o pracę albo w trakcie zatrudnienia – Na jednostronne polecenie pracodawcy, jeśli pracownik złoży uprzednio w postaci papierowej lub elektronicznej oświadczenie o posiadaniu warunków lokalowych i technicznych: a) w okresie obowiązywania stanu nadzwyczajnego, zagrożenia epidemicznego albo epidemii oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, lub b) gdy jest to niezbędne ze względu na obowiązek pracodawcy zapewnienia pracownikowi BHP, o ile z przyczyn niezależnych od pracodawcy zapewnienie tych warunków w dotychczasowym miejscu pracy pracownika nie jest czasowo możliwe – Na wniosek pracownika, o którym mowa w art. 1421 § 1 pkt 2 i 3 KP (w tym po ukończeniu przez dziecko 18 lat), a także pracownika wychowującego dziecko do ukończenia przez nie 4 lat (projektowany art. 6719 § 1 i § 3-5 KP)
Forma określenia warunków wykonywania pracy w danym trybie
– Porozumienie z zakładową organizacją związkową – Regulamin telepracy – w razie nieosiągnięcia porozumienia ze stroną związkową w ciągu 30 dni od przedłożenia przez pracodawcę jego projektu, a także przy braku związków zawodowych u pracodawcy – Porozumienie z pracownikiem w razie wprowadzania telepracy na jego wniosek (art. 676 KP)	Możliwość uszczegółowienia warunków zawartych w art. 3 specustawy w formie przyjętej przez pracodawcę, np. regulaminie pracy zdalnej	– Porozumienie między pracodawcą i zakładową organizacją związkową – Regulamin – w razie nieosiągnięcia porozumienia ze stroną związkową w ciągu 30 dni od przedstawienia jego projektu oraz braku związków zawodowych u pracodawcy konieczność przeprowadzenia – Polecenie pracodawcy albo porozumienie z pracownikiem, gdy brak porozumienia lub regulaminu, o których mowa w poprzednim punkcie (projektowany art. 6720 KP)
Obowiązki pracodawcy
– Dostarczenie sprzętu, spełniającego wymagania bhp określone w rozdziale IV działu X KP – Ubezpieczenie sprzętu – Pokrycie kosztów związanych z instalacją, serwisem, eksploatacją i konserwacją sprzętu – Zagwarantowanie pomocy technicznej i niezbędnego szkolenia w zakresie obsługi sprzętu – Możliwość zastąpienia wymienionych w poprzednich punktach obowiązków odrębną umową – Umieszczenie w informacji o warunkach zatrudnienia jednostki organizacyjnej pracodawcy, w której strukturze znajduje się stanowisko pracy telepracownika, a także osoby lub organu odpowiedzialnych za współpracę z telepracownikiem oraz upoważnionych do przeprowadzania kontroli w miejscu wykonywania pracy – w przypadku wprowadzania telepracy przy zawieraniu umowy o pracę, a gdy następuje w trakcie zatrudnienia – przekazanie tych danych najpóźniej w dniu rozpoczęcia telepracy – Określenie zasad ochrony danych przekazywanych telepracownikowi oraz przeprowadzenie, w miarę potrzeb, instruktażu i szkolenia w tym zakresie – Umożliwienie, na zasadach przyjętych dla ogółu pracowników, przebywania telepracownika na terenie zakładu pracy, kontaktowania się z innymi pracownikami oraz korzystania z pomieszczeń i urządzeń pracodawcy, z zakładowych obiektów socjalnych i prowadzonej działalności socjalnej – Zapewnienie bhp z wyłączeniem obowiązków dotyczących obiektów budowalnych i pomieszczeń pracy, a także urządzeń higieniczno-sanitarnych (art. 6710, art. 6711, art. 6712 § 1, art. 6716, art. 6717 KP)	– Zapewnienie narzędzi i materiałów potrzebnych do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługi logistycznej (art. 3 ust. 4 specustawy) – W pozostałym zakresie zgodnie z przepisami KP i innych przepisów przy uwzględnieniu miejsca i warunków wykonywania pracy zdalnej	– Dostarczenie materiałów i narzędzi pracy niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej – Ubezpieczenie narzędzi pracy – Pokrycie kosztów bezpośrednio związanych z wykonywaniem pracy zdalnej, w tym z instalacją, serwisem, eksploatacją i konserwacją narzędzi pracy, a także energii elektrycznej oraz dostępu do łączy telekomunikacyjnych – Zapewnienie pomocy technicznej i niezbędnych szkoleń w zakresie obsługi narzędzi pracy – Określenie zasad ochrony danych przekazywanych pracownikowi oraz przeprowadzanie, w miarę potrzeb, instruktażu i szkolenia w tym zakresie – Umożliwianie, na zasadach przyjętych dla ogółu pracowników, przebywania na terenie zakładu pracy, kontaktowania się z innymi pracownikami oraz korzystania z pomieszczeń i urządzeń pracodawcy, z zakładowych obiektów socjalnych i prowadzonej działalności socjalnej – Zapewnienie bhp z wyłączeniem obowiązków dotyczących obiektów budowalnych i pomieszczeń pracy, a także urządzeń higieniczno-sanitarnych i środków higieny osobistej – Zakaz powierzania prac: niebezpiecznych, powodujących przekroczenie czynników fizycznych dla pomieszczeń mieszkalnych, związanych z zastosowaniem substancji niebezpiecznych, szkodliwych, trujących, zakaźnych itp. – Przed dopuszczeniem do pracy: sporządzenie oceny ryzyka i informacji z zasadami bhp oraz przyjęcie potwierdzenia od pracownika o zapoznaniu się z ich treścią, a także potwierdzenia o zapewnieniu zasad bhp na stanowisku pracy zdalnej (projektowane art. 6724 § 1, art. 6726 § 1, art. 6730, art. 6731 KP)
Wykorzystywanie sprzętu własnego pracownika
Według zasad określonych w odrębnej umowie zawieranej między telepracownikiem i pracodawcą, przy zapewnieniu ekwiwalentu pieniężnego w wysokości określonej w porozumieniu lub regulaminie (art. 6710 § 2 pkt 1 I § 2 KP)	W razie niezapewnienia narzędzi lub materiałów przez pracodawcę – pod warunkiem, że umożliwia to poszanowanie i ochronę informacji poufnych i innych tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa lub danych osobowych, a także informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 3 ust. 5 specustawy)	– Według zasad określonych w porozumieniu zawartym między pracodawcą a pracownikiem, w tym dotyczących wysokości ekwiwalentu pieniężnego, która ma być ustalana z uwzględnieniem norm zużycia materiałów i narzędzi pracy, ich udokumentowanych cen rynkowych oraz ilości wykorzystanego na potrzeby pracodawcy materiału i jego cen rynkowych, a także norm zużycia dotyczące pozostałych kosztów bezpośrednio związanych z pracą zdalną, w tym energii elektrycznej oraz dostępu do łączy telekomunikacyjnych – Możliwość zastąpienia ekwiwalentu ryczałtem (projektowany art. 6724 § 2-3 KP)
Kontrola prowadzona przez pracodawcę
– Kontrola w miejscu świadczenia pracy, z tym że w domu telepracownika za jego zgodą może dotyczyć: wykonywania pracy; inwentaryzacji, konserwacji, serwisu lub naprawy powierzonego sprzętu, a także jego instalacji; bhp – Realizacja czynności kontrolnych nie może naruszać prywatności telepracownika i jego rodziny ani utrudniać korzystania z pomieszczeń domowych, w sposób zgodny z ich przeznaczeniem (art. 6714 KP)	– Brak ustawowego upoważnienia do kontroli pracy zdalnej w miejscu jej wykonywania – Obowiązek prowadzenia przez pracownika ewidencji wykonanych czynności, uwzględniającej opis tych czynności, a także datę i czas ich realizacji – na polecenie pracodawcy w formie z częstotliwością przez niego określoną (art. 3 ust. 6-7 specustawy)	– Kontrola w miejscu wykonywania pracy zdalnej i w godzinach pracy pracownika, za jego uprzednią zgodą: wykonywania pracy, w celu inwentaryzacji, konserwacji, serwisu lub naprawy powierzonych narzędzi pracy oraz ich instalacji, a także w zakresie BHP – Wykonywanie czynności kontrolnych nie może naruszać prywatności pracownika i innych osób ani utrudniać korzystania z pomieszczeń domowych, w sposób zgodny z ich przeznaczeniem (projektowany art. 6728 KP)
Zakaz dyskryminacji
– Zakaz gorszego traktowania telepracownika w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych niż inni pracownicy zatrudnieni przy takiej samej lub podobnej pracy, przy uwzględnieniu odrębności związane z warunkami wykonywania pracy w formie telepracy – Zakaz dyskryminowania w jakikolwiek sposób z powodu podjęcia pracy w formie telepracy, jak również odmowy podjęcia takiej pracy (art. 6715 KP)	Na zasadach ogólnych przewidzianych w art. 112, art. 113 i art. 183a-183e KP	– Zakaz mniej korzystnego traktowania w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych niż inni pracownicy zatrudnieni przy takiej samej lub podobnej pracy, uwzględniając odrębności związane z warunkami wykonywania pracy zdalnej – Zakaz dyskryminacji w jakikolwiek sposób z powodu podjęcia pracy zdalnej, jak również odmowy podjęcia takiej pracy (projektowany art. 6729 KP)
Zakaz wypowiadania umowy o pracę
Z powodu braku zgody pracownika na zmianę warunków wykonywania pracy na telepracę w trakcie zatrudnienia, a także zaprzestania wykonywania pracy w formie telepracy w trybie art. 678 KP (art. 679 KP)	Brak uregulowań	Z powodu braku zgody na zmianę warunków wykonywania pracy na zdalną w trakcie zatrudnienia, a także zakończenia pracy zdalnej w trybach przewidzianych w art. 6722 KP (patrz Zakończenie stosowania) (projektowany art. 6723 KP)
Zakończenie stosowania
– Na wniosek telepracownika lub pracodawcy złożony w ciągu 3 miesięcy od dnia podjęcia pracy w formie telepracy po jej wprowadzeniu w trakcie zatrudnienia – strony ustalają termin zakończenia telepracy (nie dłuższy niż 30 dni od złożenia wniosku) i przywrócenie poprzednich warunków – Za wypowiedzeniem zmieniającym (art. 42 § 1-3 KP) – po upływie 3-miesięcznego terminu na złożenie wniosku o zaprzestanie telepracy (art. 678 KP)	Wskutek cofnięcia polecenia wykonywania pracy zdalnej przez pracodawcę (art. 3 ust. 8 specustawy)	– Na wniosek pracodawcy lub pracownika złożony w ciągu 3 miesięcy od podjęcia pracy zdalnej po jej wprowadzeniu w trakcie zatrudnienia – strony ustalają termin zakończenia, (nie dłuższy niż 30 dni od złożenia wniosku) i przywrócenie poprzednich warunków – Za porozumieniem lub wypowiedzeniem zmieniającym (art. 42 § 1-3 KP) po upływie 3 miesięcy, o których mowa w poprzednim punkcie (projektowany art. 6722 KP)

Nowa spółdzielnia nie zawsze partycypuje w opłatach za użytkowanie wieczyste

Stan faktyczny

W 2002 r. spółdzielnia mieszkaniowa N. otrzymała od Skarbu Państwa decyzję w przedmiocie określenia nowej opłaty za użytkowanie wieczyste gruntów, na których stały budynki mieszkalne, należące do spółdzielni. Spółdzielnia odwołała się od tej decyzji, ale nie udało się zmienić opłaty – jej odwołanie oddalono, a pozew sądowy – odrzucono.

Ponieważ ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie zapadło dopiero w roku 2012, powstał dług wobec Skarbu Państwa, gdyż spółdzielnia do tego momentu wnosiła wprawdzie opłaty, ale według poprzednich, niższych stawek.

Kilka lat wcześniej, w 2008 r. część członków spółdzielni N., zamieszkujących odrębny fragment osiedla przy jednej z ulic zdecydowała o odłączeniu się i powołaniu nowej spółdzielni mieszkaniowej P. Po uchwale o podziale spółdzielni dokonano podziału zasobów, ustalono bilanse i stan aktywów. W maju 2009 r. nowa spółdzielnia została wpisana do KRS. Wniosek o wpis do ksiąg wieczystych użytkowania wieczystego gruntów i własności budynków na rzecz spółdzielni P. złożono pod koniec stycznia 2010 r. i wkrótce sąd wieczystoksięgowy dokonał stosownych wpisów z mocą od dnia złożenia wniosku.

Gdy spółdzielnia P. podjęła działalność statutową, spółdzielnia N. skierowała przeciw niej roszczenia o zapłatę blisko ćwierć miliona zł z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste, twierdząc, że nie zostały one do końca rozliczone, w związku z toczącym się wcześniej postępowaniem odwoławczym. Ponadto spółdzielnia N. podnosiła fakt stosunkowo późnego, bo ponad rok od wpisania do KRS, objęcia w użytkowanie nieruchomości i budynków podzielonej spółdzielni, jej konieczność zapłacenia wyższej kwoty opłat z tytułu użytkowania wieczystego za całość nieruchomości, także za te grunty które przejęła potem spółdzielnia P. była spowodowana m.in. tym, że spółdzielnia P. zbyt późno złożyła wniosek o wpis do księgi wieczystej swoich nieruchomości.

Tymczasem spółdzielnia P. twierdziła, że nie ma powodów do żądania od niej dodatkowych należności. Spółdzielnia N. w toku podziału zatrzymała bowiem stosowne kwoty, z wnoszonych przez członków czynszów za mieszkania, na poczet opłat za użytkowanie wieczyste. To, że zatrzymano tylko kwotę wynikającą ze starych opłat, bez uwzględnienia podwyżek i nie starczyło środków na podwyższone opłaty, nie jest winą nowej spółdzielni.

Postępowanie przed sądem I i II instancji

Już jednak sąd I instancji powództwo oddalił, tak samo oddalono apelację, zaś SN ostatecznie oddalił skargę kasacyjną.

Stanowisko Sądu Najwyższego

Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z art. 111 ustawy z 16.9.1982 r. ‒ Prawo spółdzielcze (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 275 ze zm.) mamy do czynienia z sukcesją generalną praw i obowiązków nowej spółdzielni – część zobowiązań i należności wynikająca z planu podziału przechodzi na nową spółdzielnię, zaś za zobowiązania powstałe przed podziałem spółdzielni spółdzielnia dotychczasowa i nowo powstała odpowiadają solidarnie. Zatem zobowiązania z tytułu opłat również podlegają przejściu na nową spółdzielnię. Zaś wpis użytkowania wieczystego – obligatoryjny w świetle art. 27 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) – ma charakter deklaratoryjny, prawo użytkowania wieczystego powstaje bowiem na rzecz nowej spółdzielni w momencie podziału, natomiast wpis w tym względzie nie tworzy tego prawa, ale potwierdza tylko jego moc prawną.

Jednak żądania spółdzielni N. nie miały w tym wypadku podstaw. Sąd Najwyższy wskazał, że zarzuty dokonania niekompletnych rozliczeń, nie mogą już być podnoszone, gdyż dotyczą stanu faktycznego, ustalonego przez sądy powszechne. Te zaś stwierdziły, że bilanse zostały dokonane, a ponadto powódka pobrała stosowne opłaty na poczet należności z tytułu użytkowania wieczystego i je zatrzymała. To, że doprowadziła do wzrostu długu przez naliczanie odsetek wynika z nienależytej staranności w zarządzaniu tymi środkami. Nie można więc mówić o odpowiedzialności nowej spółdzielni w tym zakresie. Tym samym nowa spółdzielnia nie ma obowiązku zapłaty.