Nowa wysokość dodatku energetycznego

Wspomniane obwieszczenie zostało wydawane na mocy specjalnego upoważnienia ustawowego z art. 5c ust. 4 PrEnerg. Z treści obwieszczenia wynika, że:

Wysokość dodatku energetycznego obowiązująca od dnia 1 maja 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r. dla gospodarstwa domowego:

1. prowadzonego przez osobę samotną wynosi 12,09 zł na miesiąc; 
2. składającego się z 2 do 4 osób wynosi 16,79 zł na miesiąc;
3. składającego się z co najmniej 5 osób wynosi 20,15 zł na miesiąc.

Porównując do aktualnych stawek dodatku (obowiązujących do 30.4.2021 r.) wzrosty są niewielkie, jednakże z punktu widzenia gospodarki finansowej gminy, każda zmiana w aspekcie finansowym realizowanego zadania ma znaczenie.

Skoro już mowa o wspomnianym dodatku energetycznym, warto przypomnieć, że przyznaje go wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Do wniosku dołącza się kopię umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej.

Natomiast rada gminy określa, w drodze uchwały, wzór wniosku o wypłatę dodatku energetycznego.

Wskazany dodatek energetyczny wypłaca się odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z wyjątkiem stycznia, w którym dodatek energetyczny wypłaca się do dnia 30 stycznia danego roku. Dodatek energetyczny wynosi miesięcznie 1/12 kwoty rocznej dodatku energetycznego ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw energii, na podstawie art. 5c ust. 4 PrEnerg.

Warto wreszcie wspomnieć, że wypłata dodatku energetycznego jest zadaniem z zakresu administracji rządowej. Dodatek energetyczny wypłacają gminy. Gminy otrzymują także dotacje celowe z budżetu państwa na finansowanie wypłat dodatku energetycznego, w granicach kwot określonych na ten cel w ustawie budżetowej.

Podsumowując, gminy będę musiały zweryfikować dane w zakresie ww. dodatków energetycznych. Oczywiście, jak wynika z przepisów ww. ustawy w ramach przekazywanych gminom dotacji celowej uwzględnia się koszty ponoszone przez gminy przy wypłacaniu owego dodatku – w wysokości 2% łącznej kwoty dotacji wypłaconej gminie. Jest to jednak kwota daleko niewspółmierna do nakładów gmin ponoszonych na obsługę tego zadania zleconego.

Wspieranie osób z niepełnosprawnościami na rynku pracy

27 kwietnia zostały wręczone powołania członkom Zespołu ds. wspierania osób z niepełnosprawnościami na rynku pracy. Zespół jest podmiotem doradczym dla Ministra ds. pracy w jego działaniach i decyzjach na rzecz poprawy sytuacji zawodowej tej grupy osób na rynku pracy.

Członkowie Zespołu jednogłośnie zaapelowali o umożliwienie zapewnienie szybkiego dostępu do szczepień, tym osobom z niepełnosprawnościami, które chcą się zaszczepić niezależnie od ich wieku.

Zadania Zespołu ds. wspierania osób z niepełnosprawnościami na rynku pracy

Do zadań Zespołu należy w szczególności:

Źródło:

gov.pl

Czynny żal, dotyczący np. schematów podatkowych i cen transferowych, złóż do urzędu skarbowego

Podatnicy, którzy pomimo obowiązku nie przekażą:

do właściwego organu, mogą złożyć tzw. czynny żal (na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy, kks).

Jak i do kogo złożyć czynny żal

Czynny żal składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, który obsługuje podatnika. Można to zrobić na piśmie (w wersji papierowej lub elektronicznej) lub ustnie do protokołu.

Aby ułatwić złożenie czynnego żalu, jest on dostępny jako jedna z usług w serwisie e-Urząd Skarbowy na podatki.gov.pl. Do skorzystania z usługi nie trzeba mieć podpisu elektronicznego, wystarczy logowanie przez login.gov.pl (tj. profil zaufany, e-dowód lub bankowość elektroniczną).

źródło: Ministerstwo Finansów.

Udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii obiektu liniowego – wyrok NSA z 13.4.2021, I OSK 3989/18

Wydanie przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej decyzji dotyczącej zobowiązania właściciela, użytkownika wieczystego do udostępnienia nieruchomości, celem przeprowadzenia czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii jest formą wywłaszczenia (art. 112 ust. 2 GospNierU). Ustawodawca rozróżnia przy tym czynności polegające na zakładaniu i przeprowadzaniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń od czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów.

Niekiedy wątpliwości interpretacyjne stwarzają problemy związane z zakwalifikowaniem danego typu prac budowlanych do odpowiedniej kategorii prac, jakie są objęte regulacjami ustawy z 7.7.1997 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; dalej: PrBud). To stanowiło podstawę do wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 13.4.2021 r., IOSK 3989/18. Stwierdził on, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem rozumienie pojęcia remontu zawarte w art.124b GospNierU odnoszone jest do definicji zawartej w art. 3 pkt 8 PrBud, jako wykonywania w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych, innych niż użyto w stanie pierwotnym (i bez zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu – co stanowiłoby przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7b PrBud oraz zmiany charakterystycznych parametrów, jak np. kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość – co prowadziłoby do rozbudowy lub nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 PrBud). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego definicji przyjętych na gruncie PrBud nie można przenosić na grunt art. 124b GospNierU z pominięciem obowiązków operatora systemu przesyłowego, o których mowa w ustawie z 10.4.1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.; dalej: PrEnerg). Uwzględniając te uregulowania, a w szczególności ciążące na ich podstawie obowiązki operatorów, takie jak obowiązek zagwarantowania niezawodności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (art. 4 ust. 1 PrEnerg) i ciążącą na operatorze systemu przesyłowego odpowiedzialność za remonty sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (art. 9c ust. 2 pkt 3 PrEnerg), wskazać należy, że możliwość przewidziana w art. 124b GospNierU stanowi jedynie narzędzie do ich wypełniania.

Przy stosowanie przepisu art. 124b GospNierU do obiektu liniowego należy uwzględnić jego specyfikę, co wpływa na sposób rozumienia takiego remontu. Zauważyć bowiem należy, że cechą charakterystyczną obiektów liniowych jest ich długość. Determinuje to pewną specyfikę rozumienia remontu w stosunku do takich obiektów. Otóż obiekt liniowy jest obiektem budowlanym, którego zgodnie z art. 3 pkt 3a PrBud, charakterystycznym parametrem jest długość. Tym samym roboty budowlane polegające na wymianie słupów czy linii elektroenergetycznej będą spełniać definicję remontu, o ile nie dojdzie do zmiany parametrów użytkowych i technicznych takich jak: długość linii (parametr charakterystyczny), jej przebieg, miejsce posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenia mocy, napięcia lub zwiększenia pola elektromagnetycznego. Dopiero zmiana wspomnianych parametrów oznaczać będzie, że planowane prace nie spełniają definicji remontu, lecz w istocie stanowią budowę lub przebudowę istniejącego obiektu.

Tym samym zaplanowana przez inwestora zmiana wysokości niektórych słupów energetycznych oraz przewodów przesyłowych bez zmiany istotnych, charakterystycznych parametrów linii przesyłowej, w tym w szczególności jej długości czy przebiegu nie może świadczyć w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o przebudowie istniejącej linii i jako takie prace te mogą zostać zakwalifikowane jako remont linii elektroenergetycznej zmierzający do wykonania obowiązków ciążących na operatorze systemu przesyłowego na podstawie przepisów PrEnerg. Należy wskazać, że zgodnie z art. 124b ust. 3 GospNierU obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przepis ten nie nakazuje zatem wskazania konkretnej daty, w której ustaje obowiązek nałożony decyzją zobowiązującą do udostępnienia nieruchomości. Przewiduje jedynie, że udostępnienie nie może przekraczać 6 miesięcy, przy czym należy wskazać, że analizowany przepis nie określa początkowego terminu, od kiedy liczony ma być okres udostępnienia. Ustawodawca wprost nie uregulował, od kiedy powinien być liczony okres udostępnienia nieruchomości, przez co stwierdzić należy, że organ dysponuje w tym względzie uznaniem administracyjnym, a zatem może być on liczony zarówno od dnia wydania decyzji, od dnia uprawomocnienia się decyzji, ale także od dnia zajęcia nieruchomości

Pomoc dla sklepików szkolnych, najemców galerii handlowych i turystyki

Przyjęte dzisiaj przez Radę Ministrów instrumenty pomocy wynikają z nowelizacji ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przygotowanej w ministerstwie rozwoju, pracy i technologii. Nowelizacja zostanie teraz przesłana do Sejmu.

Przygotowaliśmy wsparcie dla przedsiębiorców, którzy w wyniku zamknięcia szkół oraz galerii handlowych, mieli znacznie ograniczoną możliwość prowadzenia działalności, a mimo to nie korzystali z dotychczasowych rozwiązań pomocowych, gdyż nie obejmuje ich system kodów PKD opisujących charakter działalności

– powiedział wicepremier i minister rozwoju, pracy i technologii Jarosław Gowin.

To bardzo ważne i oczekiwane przez branżę turystyczną aktualizacje, które dostosowują przepisy prawne do przedłużającej się pandemii, która w znaczący sposób przyczynia się do ograniczenia możliwości wykonywania działalności przez przedsiębiorców turystycznych organizujących imprezy turystyczne

– ocenił wiceminister rozwoju, pracy i technologii Andrzej Gut-Mostowy.

Pomoc dla sklepików szkolnych

Wsparcie dla osób prowadzących sklepiki szkolne będzie podobna do pomocy, jaką otrzymują firmy z tzw. tarczy branżowej i rozporządzeń pomocowych do niej.

Pomoc dotyczyć ma przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży środków spożywczych, papierniczych i piśmienniczych na rzecz uczniów, słuchaczy lub wychowanków na terenie jednostek oświatowych, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) kodami 47.11.Z i 47.19.Z.

Sklepiki szkolne otrzymają pomoc w postaci:

Podstawowym kryterium otrzymania pomocy będzie wykazanie 40 proc. spadku przychodów odnotowanych w odpowiednim okresie rozliczenia od listopada 2020 r. do marca 2021 r., a także prowadzenie określonej działalności gospodarczej na dzień 30 września 2020 r. W zależności od sytuacji epidemiologicznej nie można wykluczyć, że na etapie prac parlamentarnych pomoc zostanie rozciągnięta także na kolejne okresy czasu.

Aby uzyskać wsparcie, przedsiębiorca będzie musiał złożyć oświadczenie o posiadaniu pisemnego zaświadczenia wystawionego przez dyrektora jednostki oświatowej o tym, że był związany przez co najmniej 14 dni w miesiącu, w którym wystąpił spadek przychodów, a który to miesiąc jest „podstawą” złożenia danego wniosku, umową najmu powierzchni przeznaczonej do prowadzenia działalności.

Zaświadczenie nie będzie musiało być załączone do wniosku, ewentualna weryfikacja jego posiadania będzie mogła nastąpić post-factum, podczas kontroli.

Nowelizacja upoważni także Radę Ministrów do wydawania rozporządzeń przedłużających instrumenty pomocowe dla sklepików szkolnych w przyszłości.

Obniżka czynszu najmu w galeriach handlowych

Przepisy przewidują, że w okresie obowiązywania zakazu działalności galerii handlowych o powierzchni powyżej 2 tys. m kw. czynsz dla najemców zostanie obniżony o 80 proc., natomiast przez 3 miesiące po zniesieniu zakazu prowadzenia działalności będzie to 50 proc.

Wynajmujący i najemcy będą mieli prawo skorzystania z kontroli sądowej i ustalenia innej wartości czynszu, niż wynikająca z przepisu o obniżce, w przypadku wykazania, że skala obniżki jest nieuzasadniona.

Pomoc będzie przyznawana także we wszystkich kolejnych okresach ewentualnego obowiązywania zakazu handlu oraz ma dotyczyć umów najmu zawieranych przed dniem wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego, tj. 14.3.2020 r.

Dwa lata na realizację vouchera turystycznego i korzystanie z TFZ

Nowe przepisy przedłużą do dwóch lat (dotychczas był to jeden rok), licząc od dnia, w którym miała się odbyć impreza turystyczna, możliwość korzystania z vouchera turystycznego za odwołaną z powodu pandemii koronawirusa imprezę turystyczną.

Zaproponowane przepisy przewidują także przesunięcie o osiem miesięcy terminu rozpoczęcia przez organizatorów turystyki zwrotu wypłat do Turystycznego Funduszy Zwrotów. Spłata pierwszej raty będzie przedłużona do końca grudnia br.

Umorzenie spłat należności z tytułu pomocy z tarczy antykryzysowej

Przyjęte przez Radę Ministrów przepisy umożliwiają staroście, z urzędu lub na wniosek przedsiębiorcy, umorzyć w całości lub w części spłaty, odroczyć ich termin, rozłożyć na raty określone należności. Chodzi o środki z tytułu np. nienależnie otrzymanych pieniędzy w ramach form wsparcia udzielanych przez powiatowe urzędy pracy z tarcz antykryzysowych.

Obecnie większość przedsiębiorców, którzy korzystają z instrumentów wsparcia, spełnia zasadnicze warunki dotyczące obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej czy utrzymania w zatrudnieniu pracowników przez okres objęty dofinansowaniem.

Brak jest jednak uregulowań dotyczących rozłożenia na raty, umorzenia lub odroczenia terminów płatności w sytuacjach szczególnych np. śmierci lub innych nagłych zdarzeń losowych. Takie sprawy wymagają indywidualnego podejścia i rozpatrzenia. Dzięki nowelizacji ustawy będzie możliwość zastosowania ewentualnych ulg w spłacie należności w tak szczególnych sytuacjach.

Źródło: Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii

Popularnej aplikacji randkowej grozi nałożenie kary w wysokości 10 milionów euro

Norweski organ ochrony danych prowadzi postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez Norweską Radę Konsumentów. Zdaniem organizacji aplikacja udostępnia dane osobowe użytkowników w celach marketingowych podmiotom trzecim bez podstawy prawnej. Udostępniane dane dotyczą: lokalizacji, profilu użytkownika oraz informacji, że dana osoba korzysta z aplikacji. Grindr wyróżnia się spośród innych aplikacji randkowych, jest skierowana do osób homoseksualnych, biseksualnych i transpołciowych, bądź identyfikujących się jako queer.

Grindr należy do firmy mającej siedzibę w Stanach Zjednoczonych, która nie ma żadnych oddziałów w Unii Europejskiej. Jednak dzięki artykułowi 3 RODO, organy ochrony danych osobowych mogą prowadzić postępowania również wobec podmiotów nie posiadających jednostek organizacyjnych w Unii. Wystarczające do prowadzenia postępowania przez krajowy organ ochrony danych z Unii Europejskiej jest oferowanie usług osobom, które zamieszkują na terenie Unii.

Organ wstępnie ustalił, że wniesiona skarg jest zasadna i aplikacja udostępnia dane bez podstawy prawnej. Jak poinformował organ, udostępnienie danych powinno być poprzedzone uzyskaniem zgody użytkowników. Dotychczas zbierane przez portal zgody nie były ważne. Co więcej, organ wskazał, że w związku ze skierowaniem aplikacji do osób o konkretnej orientacji seksualnej, aplikacja przetwarza dane szczególne, które są objęte dodatkową ochroną. Działanie aplikacji spowodowało, że użytkownicy tracili kontrolę nad swoimi danymi osobowymi. Dochodzenie organu norweskiego skupiło się na mechanizmie zgody obowiązującym od wejścia w życie RODO do kwietnia 2020 r. Organ nie analizował działań firmy w późniejszym okresie.

Wymuszone zgody

Co do zasady, aby monitorowanie i profilowanie w celach marketingowych lub reklamowych było zgodne z prawnym wymagana jest zgoda. To samo dotyczy sytuacji, gdy komercyjna aplikacja chce udostępniać dane dotyczące orientacji seksualnej użytkowników.

W przypadku aplikacji Grindr użytkownicy, zdaniem organu norweskiego, musieli w całości zaakceptować politykę prywatności, aby korzystać z aplikacji. Nie było możliwe udzielenie oddzielnej zgody na udostępnianie danych podmiotom trzecim. Co więcej, zdaniem organu, również obowiązek informacyjny wobec użytkowników nie został wykonany prawidłowo. Na tej podstawie organ uznał, że działanie Grindr było sprzeczne z wymogami RODO.

Postępowanie może skutkować nałożeniem najwyższej kary pieniężnej w Norwegii

Zdaniem organu, ustalone naruszenia są poważne, aplikacja posiada użytkowników w całej Unii Europejskiej dlatego zamierza nałożyć na portal karę o wysokiej sile. Należy również pamiętać o odstraszającej roli nakładanej kary. Jak wskazał organ, jej wysokość ma pomóc w zaprzestaniu korzystania ze zgód, które wymuszają wyrażenie zgody na całą politykę prywatności lub zrezygnowania z korzystania z usługi. Zaproponowana wysokość kary stanowi około 10% rocznego obrotu firmy.

Organ norweski poinformował, że nie jest to ostateczna decyzja, a jedynie jej projekt. Przed wydaniem wiążącej decyzji Grindr ma prawo do przedstawienia swojego stanowiska wobec ustaleń organu. W dniu 18 marca br. norweski organ poinformował, że wpłynęły do niego uwagi od administratora aplikacji. Otrzymał także uwagi od Rady Konsumentów. Co ciekawe ta ostatnia wnosi o rozważenie silniejszych środków przeciwko aplikacji randkowej. Wnioskuje, by administrator był zobowiązany także do wyśledzenia i usunięcia nielegalnie zebranych danych osobowych (niezależnie od nałożonej kary).

Źródło: https://www.datatilsynet.no/en/news/2021/intention-to-issue–10-million-fine-to-grindr-llc2/

Dziś Dzień Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Pracy

28 kwietnia obchodzimy Dzień Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Pracy, który został ustanowiony przez Międzynarodową Organizację Pracy (MOP). Jego celem jest zwrócenie uwagi wszystkich zainteresowanych na bezpieczeństwo w pracy oraz zachęcenie pracodawców, jak i osób zatrudnionych do podejmowania działań ograniczających zagrożenia w miejscu pracy i przyczyniających się do zmniejszenia liczby wypadków przy pracy i chorób zawodowych na całym świecie.

Tegoroczne obchody Dnia Bezpieczeństwa skupiają się na budowaniu niezawodnych i odpornych systemów zarządzania sprawami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy. Pandemia COVID-19 wywarła ogromny wpływ na niemal każdy aspekt świata pracy. Doświadczyliśmy zagrożenia zakażenia się wirusem, okresowego zamknięcia różnych gałęzi gospodarki oraz szkół, ograniczenia mobilności (w tym podróży lotniczych), a także wpływu na globalne łańcuchy dostaw. Doświadczenia te powinny pomóc wdrożyć w zakładach pracy działania wpływające na poprawę zarządzania bezpieczeństwem pracy i efektywniejszą ochronę zdrowia pracowników, a także skuteczniejszą i szybszą reakcję na niespodziewane i trudne sytuacje w przyszłości. Powinny też przyczynić się do zapewnienia ciągłości biznesowej przedsiębiorstw oraz wspomagać odbudowanie zasobów po wyjściu z kryzysu i sprostanie nieprzewidzianym wyzwaniom oraz ewentualnym, nowym kryzysom.

Obecny kryzys pokazał, że takie systemy zarządzania mają kluczowe znaczenie w procesie reagowania kryzysowego i ochrony zdrowia publicznego, zarówno na poziomie krajowym, jak i na poziomie przedsiębiorstw. Pomogą one rządom, pracodawcom i pracownikom łagodzić skutki COVID-19 oraz ograniczać rozprzestrzenianie się wirusa.

Międzynarodowy Dzień Pamięci Ofiar Wypadków przy Pracy i Chorób Zawodowych

Równolegle do Światowego Dnia Bezpieczeństwa, 28 kwietnia związki zawodowe obchodzą „Międzynarodowy Dzień Pamięci Ofiar Wypadków przy Pracy i Chorób Zawodowych”. Tegoroczne hasło to „Bezpieczeństwo i zdrowie są podstawowym prawem w pracy”.

Międzynarodowa Konfederacja Związków Zawodowych (ITUC) zwraca szczególną uwagę na fakt, że choć w dalszym ciągu zmagamy się z dotychczasową skalą wypadków przy pracy i chorób zawodowych, to dodatkowo, z uwagi na pandemię – wiele osób na świecie zaraziło się COVID-19 w miejscu pracy. Zagadnienia związane z bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy stały się ważne i potrzebne, jak nigdy dotąd. Ludzkie życie i zdrowie jest najważniejszym dobrem, co jest z naciskiem podkreślane przez związki zawodowe, dlatego podejmowane przez rządy i przedsiębiorstwa działania nie mogą stawiać ponad nie zysków ekonomicznych.

Wykorzystajmy ten dzień na budowanie odpornych i niezawodnych systemów zarządzania sprawami bhp, zarówno na poziomie kraju, jak i poszczególnych przedsiębiorstw, tak aby jeszcze bardziej zminimalizować liczbę wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Źródło:

gov.pl

Rzecznik praw lokatorów i spółdzielców – nowy wydatek budżetowy gmin?

Jak z samej nazwy ustawy wynika, w założeniu ma ona wspomóc lokatorów, ale wyłącznie w zakresie nieruchomości, w których są co najmniej 4 lokale mieszkalne przeznaczone na wynajem. Chodzi o możliwość zrzeszenia się w stowarzyszenia lokatorów posiadające uprawnienia określone w ustawie. Zadaniem stowarzyszeń ma być m.in. reprezentowanie swoich członków i innych lokatorów nieruchomości we wszystkich postępowaniach administracyjnych oraz postępowaniach przed sądami administracyjnymi i powszechnymi dotyczących stosunku najmu, prawa do zajmowania lokalu mieszkalnego oraz rozliczeń z tytułu opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego.

Co istotne, projekt zakład jednak także możliwość dla rady gminy powołania nowej instytucji tj. wspomnianego rzecznika praw lokatorów i spółdzielców. Ma to wyraz w art. 11 projektu ustawy, gdzie m.in. postanowiono, że:

1. Rada gminy za zgodą organu wykonawczego gminy może ustanowić niezależnego od administracji lokalowej Rzecznika Praw Lokatorów i Spółdzielców, do którego zadań będzie w szczególności należało:

a) stałe monitorowanie przestrzegania praw lokatorów i spółdzielców na terenie Gminy,

b) prowadzenie działalności informacyjnej w zakresie praw i obowiązków lokatorów i spółdzielców,

c) podejmowanie interwencji w szczególnie uzasadnionych przypadkach podejrzenia naruszania praw lokatorów i spółdzielców,

d) inne zadania powierzone przez organ powołujący.

2. Rada Gminy za zgodą właściwego organu wykonawczego gminy w uchwale opisanej w ust. 1 ustala sposób powoływania i odwoływania Rzecznika Praw Lokatorów i Spółdzielców oraz może ustalić szerszy zakres jego kompetencji.

3. Rzecznik Praw Lokatorów i Spółdzielców jest uprawniony do uzyskiwania informacji w sprawach z zakresu jego działalności. Każdy organ gminy, a także każdy właściciel nieruchomości spełniającej kryteria opisane w art.1 ust. 1 ustawy, położonej na terenie gminy i każdy organ spółdzielni mieszkaniowej działającej na terenie gminy, jest zobowiązany do udzielenia Rzecznikowi Praw Lokatorów i Spółdzielców pełnej informacji w sprawach z zakresu.

Natomiast w uzasadnieniu projektu wskazano na przyczyny powołania ww. instytucji. Podano m.in., że: Ustawa przewiduje możliwość powoływania lokalnych Rzeczników Praw Lokatorów i Spółdzielców, których zadaniem byłoby ich informować o ich prawach, wspierać w ich egzekwowaniu, pomagać w sytuacjach konfliktowych z właścicielami kamienic, władzami spółdzielni, administracjami lokalowymi gminy, sygnalizować gminie ryzyka konfliktu na linii lokator-właściciel nieruchomości, zapobiegać problemom społecznym, wynikającym z tych konfliktów. (….) Roczny koszt działania takiego Rzecznika wraz sekretariatem będzie za każdym razem przedmiotem oceny organu powołującego.

Podsumowując, z powyższego wnioskować należy, że sama idea powołania ww. instytucji wydaje się być słuszna. Należy jednak zauważyć, że jej funkcjonowanie jest ściśle związane z (nowymi) wydatkami budżetowymi. Jak wyżej już zasygnalizowano w uzasadnieniu projektu – koszt roczny działania rzecznika praw lokatorów pozostaje w gestii organu powołującego.

Jeśli chodzi o aspekt wydatkowy budżetu, to wydaje się, że w dużych gminach, nie powinno być problemu z wyasygnowaniem środków na utrzymanie ww. instytucji, a korzyści z jej utworzenia mogą być istotne ze społecznego punktu widzenia. Trudniej może być w gminach małych, gdzie każdy wydatek budżetowy ma znaczenie. W każdym bądź razie, istnienie takiej instytucji faktycznie może wspomóc łagodzenie konfliktów lokatorskich z różnymi podmiotami zarządzającymi lokalami, w tym z samą gminą.

Projektowane zmiany związane z OFE, PPK i PIP

Zgodnie z treścią ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z przeniesieniem środków z otwartych funduszy emerytalnych na indywidualne konta emerytalne, powinna ona wejść w życie 1.6.2021 r. W związku z opóźnieniami prac w parlamencie ten termin jest zagrożony, co oznacza, że komentowane przepisy staną się częścią porządku prawnego w kolejnych tygodniach albo miesiącach.

Transfer środków ze starego PPK do obecnego PPK

Ustawa o PPK umożliwia uczestnikom PPK dokonywanie transferu środków z jednego na drugi rachunek PPK. W związku z tym, że PPK stają się coraz bardziej powszechne, zwiększa się prawdopodobieństwo, że zatrudniając nowego pracownika będzie on już miał historie w PPK, czyli będzie już posiadał rachunki w PPK. W takiej sytuacji uczestnik PPK będzie miał możliwość z udziałem pracodawcy dokonać transferu środków z dotychczasowego rachunku PPK na nowy rachunek PPK w instytucji finansowej nowego pracodawcy. To właśnie w tym momencie będzie miał zastosowanie zmieniony art. 19 ustawy o PPK. W najbliższych miesiącach ustawa o PPK najprawdopodobniej zostanie znowelizowana w tym zakresie, w związku z tym warto zwrócić uwagę co się zmieni i jakie wyzwania w tym zakresie będą mieli pracodawcy prowadzący PPK.

Konstrukcja opisana w art. 19 ustawy o PPK jest dość skomplikowana, dlatego należy ją uporządkować. W momencie kiedy uczestnik PPK osiągnie trzymiesięczny staż pracy i jest w wieku 18–54 lata albo jest w wieku 55–69 lat i wyrazi taką chęć, to do 10 dnia kolejnego miesiąca pracodawca będzie miał obowiązek zapisania takiej osoby do PPK, czyli zawarcia w imieniu i na rzecz takiej osoby umowy o prowadzenie PPK. To od pracodawcy zależy, w którym dniu dokona takiego zapisu, np. staż pracy jest osiągnięty w dniu 24. dnia miesiąca, wówczas, w jakim dniu do 10. dnia kolejnego miesiąca zostanie zapisany taki pracownik zależy od pracodawcy. Obecnie przed nowelizacją procedura art. 19 jest rozpoczynana od ostatecznego terminu (10. dzień kolejnego miesiąca), natomiast po nowelizacji będzie się rozpoczynała od faktycznego dnia zapisania takiej osoby.

W takiej sytuacji uczestnik PPK będzie miał 7 dni na poinformowanie pracodawcy gdzie posiada PPK. Jeżeli nie przekaże takiej informacji, to procedura jest zakończona, pracodawca zakłada, że uczestnik PPK nie miał wcześniej żadnych rachunków PPK. po przekazaniu informacji o posiadanych PPK, pracodawca niezwłocznie będzie musiał poinformować uczestnika PPK o tym, że jeśli nie złoży pisemnego sprzeciwu w ciągu 7 dni, to pracodawca rozpocznie procedurę wypłaty transferowej, co oznacza, że złoży odpowiednią dyspozycje do swojej instytucji finansowej, na mocy której instytucja finansowa dokona transferu środków ze starego PPK uczestnika do obecnego PPK uczestnika. Jeżeli uczestnik zgłosi pisemny sprzeciw, to taka procedura nie będzie przeprowadzona. Jeżeli nowelizacja wejdzie w życie, to działanie uczestnika, będzie się musiało rozpocząć wcześniej, co może spowodować, że pracodawcy będą czekali do ostatniego możliwego dnia z zapisem osoby zatrudnionej do PPK, żeby nie komplikować całej procedury wypłaty transferowej.

Zmiany w przepisach karnych

Druga planowana zmiana dotyczy przepisów karnych, a dokładnie nadania dodatkowych uprawnień PIP w ramach kontroli pracodawców z PPK. Obowiązujące obecnie regulacje nie dają Państwowej Inspekcji Pracy podstawy prawnej do kontrolowania podmiotów zatrudniających (którymi są przede wszystkim pracodawcy i zleceniodawcy) w zakresie procedury wyboru instytucji finansowej, zawarcia porozumienia z przedstawicielami osób zatrudnionych, czy też spełnienie obowiązków informacyjnych.

Jednak największe wątpliwości interpretacyjne związane są z ostatnim przepisem karnym (jednym z trzech w ustawie o PPK), tzn. z art. 108 ustawy o PPK odnoszącym się do karania pracodawców za zniechęcanie do oszczędzania w ramach PPK. Proponowana poprawka wskazuje, że to inspekcja pracy będzie miała obowiązek weryfikowania, czy pracodawcy zniechęcają do uczestnictwa w PPK. Ustawa co prawda nie definiuje pojęcia zniechęcania do uczestnictwa w PPK, o którym mowa w art. 108 ustawy o PPK, ale jako zniechęcenie powinno zostać uznane przekazywanie pracownikom/uczestnikom PPK do podpisu wypełnionych deklaracji rezygnacji z dokonywania wpłat do PPK lub uzależnienie otrzymania np. premii kwartalnej albo innej nagrody od tego, że dana osoba złoży taką deklaracje z rezygnacji z PPK.

Praktyka pokaże, co tak naprawdę inspekcja pracy uzna za zniechęcenia do oszczędzania, a jakie działania nie będę tak traktowane. Taka zmiana powinna zostać oceniona pozytywnie, ponieważ rozwiązuje problem tego kto powinien prowadzić kontrole.

Druga proponowana poprawka dotyczy innych zadań i obowiązków wynikających z ustawy o PPK, które inspekcja pracy będzie kontrolowała w ramach swoich działań. W ramach tego przepisu PIP będzie mogła skontrolować czy pracodawcy prawidłowo wdrożyli PPK, czy na każdym etapie wdrażania i funkcjonowania PPK działali zgodnie z przepisami ustawy o PPK, czy w odpowiednim terminie i w odpowiedni sposób wywiązywali się i wywiązują się z obowiązków informacyjnych, które ustawa o PPK nakłada na pracodawców takich jak:

Przewidywane terminy

Jeżeli ustawa zostanie uchwalona przez Sejm w maju, to patrząc po kalendarzu prac Senatu na przełomie maja i czerwca będzie się nią zajmowała druga Izba parlamentu, co oznacza, że o ile Prezydent zdecyduje się ją podpisać a następnie zostanie opublikowana w Dzienniku Ustaw, to ustawa powinna wejść w życie najwcześniej na przełomie czerwca i lipca 2021 r.

Komisja Europejska opublikowała projekt nowej dyrektywy ws. Corporate Sustainability Reporting

Projekt nowej dyrektywy znacząco poszerza zakres jednostek objętych obowiązkiem raportowania informacji nt. zrównoważonego rozwoju na wszystkie duże jednostki, bez względu na to czy są notowane czy nie.

Dodatkowo trzy lata później niż duże jednostki takie obowiązkowe raportowanie mieliby rozpocząć mali i średni emitenci.

Zasadniczą zmianą będzie także opracowanie jednolitego europejskiego standardu raportowania oraz jego uproszczonej wersji dla mniejszych jednostek, które zastąpią dotychczasową swobodę wyboru standardów.

Raporty na temat zrównoważonego rozwoju byłyby obowiązkowo umieszczane w ramach sprawozdania z działalności. Ponadto objęte byłyby obowiązkową weryfikacją w formie usługi poświadczającej przez biegłego rewidenta lub inny podmiot uprawniony do wykonywania usług poświadczających w tym obszarze sprawozdawczym.

Rada UE i PE rozpoczną wkrótce prace legislacyjne nad tym projektem. W prace będzie zaangażowana Polska. Wszyscy interesariusze mogą zapoznać się z projektem dyrektywy i oceną jej skutków przez KE. Zachęcamy do dialogu.

Źródło: Ministerstwo Finansów