Szacunek MRPiT: 6,0% wyniosła stopa bezrobocia rejestrowanego w czerwcu 2021 r.
Najniższą stopę bezrobocia rejestrowanego zanotowano w województwie wielkopolskim (3,5%), a najwyższą w warmińsko-mazurskim (9,2%). W żadnym województwie wskaźnik bezrobocia nie przekraczał 10%.
W czerwcu 2021 r. według wstępnych danych pracodawcy zgłosili do urzędów pracy 114,1 tys. wolnych miejsc pracy i miejsc aktywizacji zawodowej, tj. o 0,7 tys. (0,6%) mniej niż w maju 2021 r. i o 20,8 tys. (22,4%) więcej niż w czerwcu 2020 r.
Ze wstępnych danych wynika, że liczba zarejestrowanych bezrobotnych w urzędach pracy w czerwcu 2021 r. wyniosła 994,8 tys. osób bezrobotnych i w porównaniu do stanu z końca maja 2021 r. liczba ta zmniejszyła się o 31,9 tys. osób, czyli o 3,1%.
Według opublikowanych 1.7.2021 r. danych przez Eurostat w maju 2021 r. stopa bezrobocia, liczona według definicji przyjętej przez Eurostat, wyniosła w Polsce 3,8%. Zharmonizowana stopa bezrobocia w Unii Europejskiej (27) wyniosła 7,3%, a w strefie euro – 7,9%. Wskaźnik w Polsce (po korekcie) był o 0,6 punktu proc. wyższy niż w maju 2020 r., podczas gdy wskaźnik w UE wzrósł rok do roku o 0,4 punktu proc. (z 6,9% do 7,3%).
W zakresie instrumentów nadzorowanych przez resort pracy do końca czerwca 2021 r. powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy przyznały wsparcie dla 8,1 mln miejsc pracy.
Źródło:
gov.pl
Zmiany w rozstrzyganiu o chorobach zawodowych od 15.7.2021 r.
Od 15.7.2021 r. obowiązuje rozporządzenie RM z 23.6.2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1287). Modyfikuje ono rozporządzenie RM z 30.6.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367; dalej: rozporządzenie) ze względu na:
- zmianę od 1.7.2021 r. treści art. 12 ust. 1a i uchylenie art. 20 ust. 1 ustawy z 14.3.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 195),
- unifikację z przepisami rozporządzenia MZ z 1.8.2002 r. w sprawie dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U. Nr 132, poz. 1121; dalej: rozporządzenie o dokumentowaniu chorób zawodowych).
Adresaci zgłoszenia
W efekcie znowelizowanego § 3 ust. 1 rozporządzenia, podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się teraz:
- właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu komendantowi wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej albo właściwemu wojskowemu inspektorowi sanitarnemu wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej (dalej: właściwy państwowy inspektor sanitarny),
- właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy.
Ich właściwość ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tym miejscu, a w przypadku braku takiej możliwości – według miejsca, na terenie którego było ostatnie narażenie zawodowe.
Decyzja o postępowaniu
Po otrzymaniu zgłoszenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wszczyna postępowanie lub odmawia jego uruchomienia, jeśli zgłoszenie jest w sposób oczywisty bezzasadne. W ramach postępowania przeprowadza ocenę narażenia zawodowego, wykorzystując w tym celu formularz określony w rozporządzeniu o dokumentowaniu chorób oraz dokumentację pracowniczą, a jeśli budzi ona wątpliwości przy aktualnie trwającym zatrudnieniu – przeprowadzając ocenę bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Sporządza także kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia (dodany do § 4 ust. 1a i zmieniony ust. 1 rozporządzenia). W razie podejrzenia choroby zawodowej skierowanie wydaje lekarz, lekarz dentysta (obydwaj w rozumieniu art. 235 § 21 KP) lub właściwy państwowy inspektor sanitarny (znowelizowany § 4 ust. 3 rozporządzenia).
Orzeczenie lekarskie
O chorobie zawodowej lub jej braku orzeka lekarz, który spełnia wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach o służbie medycyny pracy i jest zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia, np. poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Zasadniczo czyni to na podstawie:
- wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych,
- dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika,
- dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz
- oceny narażenia zawodowego.
Wystawione orzeczenie otrzymują: właściwy państwowy inspektor sanitarny, aktualny albo były pracownik oraz lekarz kierujący na badania, a gdy lekarz ten był zatrudniony w jednostce orzeczniczej II stopnia – również̇ jednostce orzeczniczej I stopnia. W razie śmierci pracownika (w tym byłego) jest ono wysyłane także do osoby uprawnionej do świadczeń po zmarłym, jeśli o to zawnioskuje. Brak zgody na treść orzeczenia uprawnia do wystąpienia o ponowne badanie przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.
Zasady przejściowe
Niezakończone postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych będą kontynuowane według zmienionych regulacji rozporządzenia. Ma być jednak uwzględniana zgromadzona dotychczas dokumentacja.
Obowiązki sprawozdawcze podmiotów prowadzących działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ‒ 31.7 upływa termin!
Złożenie przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości kwartalnych sprawozdań z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości za II kwartał 2021 r.
Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.
Podstawa prawna: art. 9o CzystGmU.
Co z tymi danymi
Ta zmiana podejścia co do postrzegania danych i szereg przepisów prawa wymaga zmiany nastawienia do danych również przez przedsiębiorców. Wiele firm z wieloletnim stażem na rynku zbierało dane na zapas. Licząc, że w przyszłości mogą przynieść zyski. Nowopowstające firmy lub te z niewielkim stażem mają odmienne podejście, zbierają dane w jak najmniejszym zakresie, niezbędnym do prowadzenia działalności. Dlatego firmy, które zbierały dane na zapas muszą teraz podjąć działania by zminimalizować posiadane dane.
Niedawno wytyczne w tym zakresie wydał brytyjski organ ochrony danych (ICO). W swoich wytycznych ICO wskazuje gdzie anonimizacja i pseumonomizacja może zminimalizować ryzyko. Anonimizacja to proces, w wyniku którego danych nie można ponownie przypisać do osoby. Pseudominizacja to technika, która zastępuje lub usuwa informacje identyfikujące osobę, np. poprzez zastąpienia imienia i nazwiska numerem referencyjnym. Anonimizacja to bezpieczniejsza technika w porównaniu do pseudominizacji, jednak pseudominizacja jest bardziej użyteczna.
Aby proces anonimizacji lub pseudominizacji był skuteczny musi dotyczyć danych zlokalizowanych w całej organizacji, a nie tylko w bazie źródłowej. Zrozumienie przez przedsiębiorców w jaki sposób dane są kopiowane, przekształcane i wykorzystywane w całej organizacji może okazać się problematyczne. Z łatwością przedsiębiorcy kontrolują źródłowy zapis danych, ale nastręcza im problemów zarządzanie kopiami i pochodnymi tych danych.
Z jednej strony jest konieczne minimalizowanie posiadanych w firmie danych z drugiej wraz z pojawieniem się pandemii COVID˗19 ilość gromadzonych danych się zwiększyła. Dochodzi do tego również kwestia pracy zdalnej, która spowodowała rozproszenie danych.
Jednak te przeciwności, nie powinny zniechęcić do działań w celu zminimalizowania posiadanych danych. Jeden z głośniejszych w ostatnim czasie cyberataków na Colonial Pipeline, spowodował niedobory ropy w Stanach Zjednoczonych, pokazał jak drogie może być gromadzenie nadmiernej ilości danych bez zwracania uwagi na ich ochronę. Dlatego, warto zmienić swoje podejście na takie, w których posiadamy jedynie niewielki zakres danych. Jeśli posiadamy niewiele danych, a dojdzie do ataku na nasze bazy, straty będą mniejsze.
Co więcej, koszty przechowywania danych są obecnie znaczne. Jeszcze niedawno takie koszty były minimalne, stąd tak łatwo wielu firmom przychodziło zbieranie danych na zapas. Jednak konieczność zapewnienia odpowiedniej ochrony danym spowodowało wzrost kosztów ich utrzymania.
Posiadanie licznych danych niesie ze sobą trudności w zapanowaniu nad nimi. Dodatkowo, problematyczne może okazać się znalezienie i usunięcie danych bez zepsucia innych elementów. Warto zwrócić uwagę na sposób realizacji prawa dostępu do danych. Może ono odzwierciedlać podejście organizacji do danych. Firmy, które nie gromadziły danych w nadmiernym zakresie mogą z łatwością dostarczyć dane, o które prosi osoba, której dane dotyczą. Te, które zbierały dane na zapasa mogą mieć z tym problem.
Każda organizacja musi zmierzyć się z tym problemem. Firmy powinny zaprzestać zbierania danych na zapas, jeśli dalej to robią, a dane, które zostały wcześniej zebrane na zapas powinny zostać usunięte. Jeśli firmy nie zmienią podejścia same, zostanie im to narzucone. Co może się wiązać z dodatkowymi karami administracyjnymi, które może nałożyć organ nadzorczy.
Źródło: https://cybernews.com/privacy/privacy-expert-most-enterprises-dont-know-where-their-sensitive-data-is/
Sejm przyjął ustawę o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami
W nowelizacji przewidziano m. in. wyposażenie wojewodów w instrumenty umożliwiające sprawowanie rzetelnej i efektywnej kontroli nad czynnościami podejmowanymi w stosunku do nieruchomości należących do państwowego zasobu, jak również wprowadzenie szeregu rozwiązań upraszczających proces gospodarowania tym mieniem.
Najważniejsze rozwiązania przewidziane w projekcie ustawy:
- przywrócenie sprawdzonej w dotychczasowej praktyce formuły planów wykorzystania zasobu zatwierdzanych przez wojewodów. Pozwolą one uwzględnić w perspektywie zagospodarowania nieruchomości specyficzne dla danego regionu uwarunkowania oraz potrzeby społeczności lokalnej. Rozwiązanie to zastąpi instrument planowania na szczeblu centralnym – Politykę gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa,
- możliwość zobowiązania starosty przez wojewodę do podjęcia określonych w ustawie czynności względem nieruchomości należących do zasobu Skarbu Państwa, a także do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego
- obowiązek przekazania nieruchomości przez starostę na cel określony we wniosku wojewody lub ministra,
- przyznanie wojewodom kompetencji do pozyskiwania od starostów oraz innych organów informacji dotyczących nieruchomości Skarbu Państwa,
- prawo do dokonania przez wojewodę określonych czynności względem nieruchomości Skarbu Państwa, w przypadku, gdy pomimo takiego obowiązku nie realizuje ich właściwy organ,
- doprecyzowanie rodzaju zobowiązań, które obciążają jednostkę organizacyjną sprawującą trwały zarząd.
Źródło: Ministerstwo Rozwoju
Zaniechanie poboru PIT od nagród otrzymanych w „Loterii Narodowego Programu Szczepień”
Przygotowano projekt rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od nagród otrzymanych w „Loterii Narodowego Programu Szczepień”, w którym zwolnienia z opodatkowania nagrody, których jednorazowa wartość przekracza 2 280 zł. Dotyczy to nagród otrzymanych przez podatników w loterii promocyjnej pod nazwą „Loteria Narodowa Programu Szczepień” urządzonej przez Totalizator Sportowy sp. z o.o. zgodnie z przepisami ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094, ze zm.). Nagrody otrzymane przez uczestników ww. loterii promocyjnej mają formę rzeczową oraz pieniężną. W loterii może wziąć udział osoba fizyczna, która ukończyła osiemnaście lat, posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, mająca miejsce zamieszkania na terytorium Polski, która w okresie promocyjnym dokonała rejestracji do loterii, z zastrzeżeniem, że udział w losowaniach, oraz szansa na nagrodę możliwe są po odbyciu pełnego szczepienia (jedną dawką lub dwiema w zależności od użytego preparatu). Rejestracja do loterii realizowana jest poprzez Internetowe Konto Pacjenta oraz poprzez infolinię Narodowego Programu Szczepień w Okresie Promocyjnym.
Zaniechanie poboru PIT ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 14.7.2021 r. do 11.3. 2022 r.
Rozporządzenie ma wejść w życie z 14.7.2021 r.
Wyrok SO dotyczący dopuszczalnego zakresu podwykonawstwa
Istotą sprawy było – rozbieżnie prezentowane w orzecznictwie to, czy powierzenie realizacji części zamówienia umożliwia zlecenie podwykonawstwa także w całości przedmiotu zamówienia.
W przedmiotowym wyroku, będącym efektem rozpoznania skargi na wyrok KIO z 7.12.2020 r. (KIO 2976/20), sąd zamówień publicznych potrzymał stanowisko KIO o tym, że oferta wykonawcy, w której całość przedmiotu zamówienia realizowana będzie de facto przez podwykonawców, podlega odrzuceniu jako niezgodna z art. 36a ust. 1 ZamPublU. Podkreślono, że wątpliwości nie budzi sam fakt możliwości korzystania przez wykonawcę z podwykonawców przy realizacji zamówienia, ale część realizowana przez podwykonawców nie może wyczerpywać pełnego zakresu zamówienia. Stanowiłoby to bowiem ominięcie przepisów ZamPublU i prowadziło do interpretacji niezgodnej z celem zamówień publicznych, tj. powierzenia wykonania zamówienia wykonawcy wybranemu zgodnie z przepisami ustawy, czego wymaga art. 7 ust. 3 ZamPublU, a obecnie art. 17 ust. 2 PrZamPubl.
Ponadto SO odniósł się do stanowiska KIO, która przyjęła, że za wykonywanie zamówienia nie może być uznane wykonywanie czynności wyłącznie organizacyjno-koordynacyjnych (np. zarządzania realizacją umowy, koordynacja i rozliczanie prac, obsługa prawna i administracyjna umowy). W ocenie SO należy kierować się definicją umowy o podwykonawstwo i w związku z tym świadczenia, które faktycznie są realizowane na rzecz zamawiającego, nie mogą być uznawane za realizację zamówienia. Wykonawca musi zatem samodzielnie realizować jakąkolwiek część zamówienia dotyczącą zakresu prac objętych przedmiotem zamówienia.
Zasady przeznaczania środków z opłat za sprzedaż alkoholu – kluczowe są zapisy gminnego programu profilaktyki
W pierwszej kolejności odniesiono się do regulacji prawnych AlkU. Wskazano na art. 41 ust. 1 AlkU, z którego m.in. wynika, że prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych gmin. W szczególności zadania te obejmują:
1) zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych od alkoholu;
2) udzielanie rodzinom, w których występują problemy alkoholowe, pomocy psychospołecznej i prawnej, a w szczególności ochrony przed przemocą w rodzinie;
3) prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, (….)
4) wspomaganie działalności instytucji, stowarzyszeń i osób fizycznych, służącej rozwiązywaniu problemów alkoholowych;
6) podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 AlkU oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego;
7) wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez organizowanie i finansowanie centrów integracji społecznej.
Nadto, jak wynika z 41 ust. 2 AlkU, realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w postaci gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiącego część strategii rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy.
Zwrócono wreszcie uwagę na kluczowy przepis art. 182 AlkU, z którego wynika, że dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 181 AlkU oraz dochody z opłat określonych w art. 111 AlkU wykorzystywane będą na realizację:
1) gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz Gminnych Programów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,
2) zadań realizowanych przez placówkę wsparcia dziennego, o której mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (…)
– i nie mogą być przeznaczane na inne cele.
Regionalna Izba Obrachunkowa zweryfikowała zapisy gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i stwierdziła, że zadanie w postaci zakupu pojazdu ratowniczo-gaśniczego nie wpisuje się do katalogu zadań objętych wspomnianym programem. W konsekwencji izba uznała, że zmiana budżetu gminy w podanym zakresie naruszała ww. regulacje ustawowe.
Podsumowując, z powyższego wynika, że co do zasady, środki uzyskane przez gminę z opłat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie mogą być wydatkowane na inne cele, aniżeli określone w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, czy w programach przeciwdziałania narkomanii oraz na zadania realizowane przez placówkę wsparcia dziennego. Nie jest jednak wykluczone, aby środki te były możliwe do przeznaczenia dla jednostki straży pożarnej – bowiem regionalna izba obrachunkowa tego zasadniczo nie wykluczyła. Jak należy wnioskować z istoty uzasadnienia omawianej uchwały, kluczowe są zapisy ww. gminnego programu. Możliwe jest bowiem zaangażowanie w realizację zadań również wspomnianych jednostek. W konsekwencji o legalności przeznaczenia środków np. na zakup pojazdu ratowniczo-gaśniczego mogą przesądzać odpowiednie zapisy ww. regulaminu wskazujące na formy realizacji zadań np. przy pomocy pojazdów gaśniczych, co mogłoby służyć m.in. prowadzeniu profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych.
ZUS proponuje zmiany w zasiłku macierzyńskim
Obecnie prawo do zasiłku chorobowego osoba zatrudniona nabywa po upływie ustalonego okresu ubezpieczenia. Zgodnie z u ustawą z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa okres ten zależy od charakteru ubezpieczenia i wynosi:
- 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego,
- 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego w przypadku dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.
To oznacza, że dopóki wskazany powyżej okres – 30 lub 90 dni – nie zostanie osiągnięty, to osoba zatrudniona nie będzie miała prawa do otrzymania wynagrodzenia/zasiłku chorobowego. Dopiero w momencie, kiedy okres wyczekiwania zostanie osiągnięty, to zasiłek będzie przysługiwał. Zupełnie inaczej wygląda stan prawny w przypadku zasiłku macierzyńskiego. Otrzymanie zasiłku macierzyńskiego i opiekuńczego nie jest uzależnione od opłacania składek na ubezpieczenie chorobowe i przysługuje od pierwszego dnia zatrudnienia.
Na czym polegałaby zmiana
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaproponował zmiany w nabywaniu prawa do zasiłku macierzyńskiego i opiekuńczego, tak aby okres wyczekiwania wynosił np. 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego.
Cel proponowanej zmiany
ZUS wskazuje, że tego rodzaju propozycja ma na celu uszczelnienie systemu, ponieważ zdarzają się sytuacje, w których kobiety wykorzystują obecne zasady, zatrudniają się fikcyjnie i nabywają prawo do zasiłku.
Działania rządu
Tymczasem rząd zachęca do posiadania dzieci chociażby w ramach propozycji zaprezentowanych w ramach Strategii Demografii 2040. W tej strategii wskazano, że zostanie rozszerzone wsparcie dla matek przez objęcie ich ochroną przez okres do roku po powrocie do pracy z urlopu macierzyńskiego lub rodzicielskiego (niezależnie od wymiaru czasu pracy), a także wsparcie dla ojców, którzy podobnie jak obecnie młode mamy, będą chronieni w pierwszym roku od urodzenia dziecka; w przypadku małżeństw ta ochrona obowiązywałaby od momentu zajścia żony w ciążę. Ponadto rząd planuje zmiany w Kodeksie pracy mające na celu zapewnienie młodym pracownikom, że umowy na czas określony będą zawierane na 15 miesięcy zamiast 33 miesięcy i maksymalnie w ramach dwóch a nie trzech umów.
GUS od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych będzie zbierał mniej danych
Deklaracja taka została przedstawiona podczas konferencji uzgodnieniowej dotyczącej projektu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2022.
Wcześniej Prezes UODO, opiniując projekt tego rozporządzenia, podnosił, że z przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie wynika, by w ramach umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne było uprawnione do pozyskiwania od swoich klientów ich numerów PESEL, numerów telefonów i adresów poczty elektronicznej. Zatem zakładanie przez Główny Urząd Statystyczny (GUS) pozyskiwania takich danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych na potrzeby programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2022 rodzi niebezpieczeństwo, iż przedsiębiorstwa te będą żądały podania powyższych danych przy zawieraniu umów z klientami, powołując się przy tym na swój obowiązek przekazania tych danych GUS.
Prezes UODO podkreślił, że nie może dochodzić do sytuacji, w której dla potrzeb realizacji zadań innego administratora (w tym przypadku GUS), administrator udostępniający dane (w tym przypadku przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne) byłby zobowiązany do gromadzenia danych osobowych nieadekwatnych do realizacji własnych celów i przekazywania ich innemu, nowemu administratorowi.
Dlatego w opinii do wskazanego projektu rozporządzenia Rady Ministrów organ nadzorczy wskazał, że w celu poszanowania zasad zgodności z prawem, minimalizacji danych oraz ograniczenia celu, o których mowa w art. 5 RODO, a także dla poszanowania prawa do ochrony danych osobowych odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych, GUS powinien zrezygnować z pozyskiwania powyższych danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych
Prezes UODO z zadowoleniem przyjął zatem fakt, że w nowej wersji projektu opiniowanego rozporządzenia Rady Ministrów przedstawionego podczas konferencji uzgodnieniowej 28 maja 2021 r. GUS odstąpił od pozyskiwania takich danych odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych, jak: ich imiona i nazwiska, numery PESEL, adresy zamieszkania, adresy do korespondencji, adresy poczty elektronicznej czy numery telefonów.
Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/2098
