Sprawozdanie z realizacji programu współpracy z organizacjami pozarządowymi
Przepisy nie precyzują formy przedłożenia sprawozdania z realizacji programu współpracy z organizacjami.
Zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (dalej: PożPubWolontU) organ stanowiący JST uchwala, po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego (art. 3 ust. 3 PożPubWolontU) roczny program współpracy z tymi organizacjami. Roczny program współpracy jest uchwalany do dnia 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu.
Roczny program współpracy z organizacjami zawiera w szczególności (art. 5a ust. 4 PożPubWolontU):
1) cel główny i cele szczegółowe programu;
2) zasady współpracy;
3) zakres przedmiotowy;
4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2 PożPubWolontU;
5) priorytetowe zadania publiczne;
6) okres realizacji programu;
7) sposób realizacji programu;
8) wysokość środków planowanych na realizację programu;
9) sposób oceny realizacji programu;
10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji;
11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert.
Zgodnie natomiast z art. 5a ust. 3 PożPubWolontU organ wykonawczy JST, nie później niż do 31 maja każdego roku, jest obowiązany przedłożyć organowi stanowiącemu JST oraz opublikować w BIP sprawozdanie z realizacji programu współpracy za rok poprzedni.
Przepisy nie precyzują, w jaki sposób organ wykonawczy JST powinien przełożyć takie sprawozdanie organowi stanowiącemu. Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy, którego organizację i zasady funkcjonowania określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia (art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym). Trudno tu stwierdzić, że przekazanie sprawozdania na sesji rady to jedyny sposób przedłożenia jej sprawozdania.
W sytuacji przedstawionej w pytaniu nie ma obowiązku przedłożenia sprawozdania przedwcześnie, zwłaszcza, że nie ma jeszcze wszystkich danych mających wpływ na treść sprawozdania i nie minął termin określony przez ustawodawcę. Ważny jest w tym przypadku także obowiązek opublikowania sprawozdania w BIP.
Remont chodnika na rzecz gminy
Zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 DrPublU, dotyczy:
- prowadzenia robót w pasie drogowym;
- umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
- umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
- zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione powyżej.
Za zajęcie pasa drogowego będącego definicyjnie wydzielonym liniami rozgraniczającymi gruntem wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga, pobierana jest opłata (art. 40 ust. 3 DrPublU).
Jeżeli zajęcie pasa drogowego dokonywane jest zatem na cele związane np. z remontem dróg, nie występuje konieczność wydania na dokonanie takiego zajęcia zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Od wymogu uzyskania zezwolenia ustawodawca wyłączył bowiem zajęcie pasa drogowego bez zawarcia innych umów najmu, dzierżawy lub umowy na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zezwolenie nie jest wymagane także w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c DrPublU.
W doktrynie wyjaśnia się, że alternatywnym rozwiązaniem dla zezwolenia na zajęcie pasa drogowego może być zaś umowa udostępniająca taki pas (co dotyczy także sytuacji, gdy zajęcie pasa następuje w celach związanych np. z remontem dróg). Tak też, mając na uwadze, iż zajęcie pasa drogowego ma nastąpić celem wykonania remontu chodnika przez podmiot prywatny, celem następnie przeniesienia wykonanego obiektu na rzecz gminy pod tytułem darmym, zasadne jest zawarcie umowy użyczenia. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2 DrPublU grunty w pasie drogowym zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo je użyczać, w drodze umowy, na cele związane m.in. z potrzebami zarządzania drogami, ruchu drogowego lub obsługi użytkowników ruchu.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zawarte w art. 22 ust. 2 DrPublU wyrażenia: potrzeby zarządzania drogami, ruchu drogowego oraz obsługi użytkowników ruchu drogowego należy interpretować w kontekście przepisów DrPublU i PrDrog. Nieruchomości w pasie drogowym nie mogą zostać zatem wyłączone spod zarządu dróg publicznych na cele niewymienione w art. 22 ust. 2 DrPublU. Przez cel związany z potrzebą zarządzania drogą publiczną, o którym mowa w art. 22 ust. 2 DrPublU, należy rozumieć zaś stan wyznaczony organom administracji dróg publicznych zadaniami gospodarki drogowej. Gospodarka drogowa to z kolei aktywność zarządcy lub zarządu dróg publicznych prowadzona na podstawie DrPublU oraz przepisów odrębnych z wyłączeniem wydawania aktów administracyjnych (wyr. WSA w Krakowie z 11.1.2019 r., II SA/Kr 1341/18, Legalis).
Na marginesie zauważyć bowiem należy, iż ustawodawca w art. 22 i 40 DrPublU przewidział dwojaki tryb udostępniania pasa drogowego, a mianowicie administracyjny i cywilnoprawny. Zastosowanie jednego z nich wyklucza drugi. Podkreślić należy, że powołane przepisy różnią się także zakresem regulowanych stanów faktycznych. Przepis art. 22 ust. 2 DrPublU ogranicza się bowiem do regulacji działalności w zakresie gospodarki drogowej, potrzeb ruchu drogowego, obsługi uczestników tego ruchu i oddawania pasa drogowego pod reklamy, natomiast art. 40 DrPublU ograniczeń przedmiotowych nie przewiduje (wyr. NSA z 26.10.2005 r., OSK 1551/04, Legalis).
Sprawozdanie o podatku dochodowym międzynarodowych jednostek – nowelizacja ustawy o rachunkowości
W Dz.U. z 2024 r. pod poz. 619 opublikowano ustawę z 12.4.2024 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw.
Nowelizacja w pierwszej kolejności implementuje (przenosi) do polskiego systemu prawnego przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2101 z 24.11.2021 r. zmieniającej dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji o podatku dochodowym przez niektóre jednostki i oddziały (Dz.Urz. UE L 429 z 1.12.2021 r., s. 1; dalej: dyrektywa 2021/2101) i wprowadza zmiany przede wszystkim do RachunkU.
Jednostki zobowiązane do sporządzania sprawozdań o podatku dochodowym
Wprowadzono rozdział 6b Rachunku (przepisy art. 63l–art. 63o RachunkU) zatytułowany „Sprawozdanie o podatku dochodowym”, który dotyczy:
1) jednostki dominującej najwyższego szczebla, tzn. jednostki dominującej, która sporządza roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe obejmujące największą możliwą liczbę jednostek powiązanych z grupy kapitałowej;
2) jednostki samodzielnej, tzn. jednostki, która nie jest częścią grupy kapitałowej;
3) jurysdykcji podatkowej, tzn. państwa lub terytorium, które posiadają autonomię fiskalną w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
Sprawozdanie o podatku dochodowym za rok obrotowy sporządza, publikuje i udostępnia:
1) jednostka dominująca najwyższego szczebla, jeżeli przychody ujęte w rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym tej jednostki przekraczają dla każdego z 2 ostatnich lat obrotowych kwotę 3 500 000 000 zł;
2) jednostka samodzielna, jeżeli przychody ujęte w rocznym sprawozdaniu finansowym tej jednostki przekraczają dla każdego z 2 ostatnich lat obrotowych kwotę 3 500 000 000 zł.
Obowiązek ten dotyczy wyłącznie jednostki dominującej najwyższego szczebla i jednostki samodzielnej będących:
1) spółką kapitałową;
2) spółką komandytowo-akcyjną;
3) spółką jawną lub komandytową, której wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej.
W celu publikacji i udostępnienia sprawozdania kierownik jednostki, w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego:
1) składa we właściwym rejestrze sądowym sprawozdanie o podatku dochodowym (przepis w tym zakresie wchodzi w życie 22.6.2025 r.) oraz
2) zamieszcza sprawozdanie o podatku dochodowym na stronie internetowej jednostki, przy czym sprawozdanie to jest udostępniane na tej stronie przez okres co najmniej 5 lat.
Jednostki przestają podlegać temu obowiązkowi sprawozdawczemu, jeżeli dla każdego z 2 ostatnich lat obrotowych przychody ujęte w rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym jednostki dominującej najwyższego szczebla (rocznym sprawozdaniu finansowym jednostki samodzielnej) są niższe niż 3 500 000 000 zł.
Obowiązku sporządzenia i publikacji sprawozdania o podatku dochodowym nie stosuje się, w przypadku gdy:
1) jednostka dominująca najwyższego szczebla i jej wszystkie jednostki zależne oraz ich oddziały albo jednostka samodzielna i jej oddziały mają siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności wyłącznie na terytorium Polski, lub
2) jednostka dominująca najwyższego szczebla albo jednostka samodzielna ujawnia w sprawozdaniu z działalności informacje zgodnie z art. 111a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 PrBank (chodzi tu o wymienione tam informacje w zakresie obowiązku ogłaszania informacji o adekwatności kapitałowej oraz zasadach ustalania wynagrodzeń osób kierujących bankiem), pod warunkiem że informacje te dotyczą odpowiednio całej działalności prowadzonej przez jednostki powiązane ujęte w rocznym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym jednostki dominującej najwyższego szczebla albo całej działalności jednostki samodzielnej.
Sprawozdanie o podatku dochodowym za rok obrotowy, dotyczące odpowiednio jednostki dominującej najwyższego szczebla albo jednostki samodzielnej, publikuje i udostępnia jednostka zależna oraz oddział na zasadach określonych w art. 63n RachunkU.
Sporządzenie i udostępnienie sprawozdania o podatku dochodowym
Sprawozdanie o podatku dochodowym sporządza się na dzień bilansowy. Obejmuje ono informacje dotyczące całej działalności jednostki samodzielnej albo jednostki dominującej najwyższego szczebla, w tym działalności wszystkich jednostek zależnych ujętych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym jednostki dominującej najwyższego szczebla, za dany rok obrotowy i zawiera informacje wymienione w art. 63o ust. 2 RachunkU, które przestawia się w przewidzianych formatach.
Informacje zawarte w sprawozdaniu o podatku dochodowym przedstawia się odrębnie dla każdego państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz dla każdej jurysdykcji podatkowej niechętnej współpracy do celów podatkowych, czyli tzw. raju podatkowego. Natomiast w przypadku pozostałych jurysdykcji podatkowych informacje zawarte w sprawozdaniu o podatku dochodowym przedstawia się w formie zagregowanej.
Ponadto:
1) w przypadku gdy państwo należące do EOG obejmuje większą liczbę jurysdykcji podatkowych, informacje zawarte w sprawozdaniu przedstawia się łącznie na poziomie tego państwa,
2) informacje zawarte w sprawozdaniu przedstawia się w odniesieniu do każdej jurysdykcji podatkowej, w której działalność grupy kapitałowej albo jednostki samodzielnej może podlegać podatkowi dochodowemu, na podstawie siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałej działalności gospodarczej,
3) w przypadku gdy działalność większej liczby jednostek powiązanych i ich oddziałów może podlegać podatkowi dochodowemu w jednej jurysdykcji podatkowej, informacje przedstawione w odniesieniu do tej jurysdykcji podatkowej stanowią sumę informacji dotyczących takiej działalności każdej jednostki powiązanej i jej oddziałów w tej jurysdykcji podatkowej,
4) informacji o danej działalności nie można przypisać równocześnie do więcej niż jednej jurysdykcji podatkowej,
5) w przypadku gdy ujawnienie którejkolwiek z informacji zawartych w sprawozdaniu miałoby istotnie szkodliwy wpływ na sytuację rynkową jednostki, której dotyczy sprawozdanie, informacja ta może być tymczasowo pominięta w sprawozdaniu. W takim przypadku w sprawozdaniu o podatku dochodowym wskazuje się na pominięcie określonej informacji oraz uzasadnia przyczynę pominięcia, a pominiętą informację ujawnia się w późniejszym sprawozdaniu o podatku dochodowym w terminie nie dłuższym niż 5 lat od dnia pominięcia tej informacji. Zasada ta nie dotyczy to informacji dotyczących jurysdykcji podatkowych z rajów podatkowych.
Sprawozdanie o podatku dochodowym jest sporządzane w języku polskim i walucie polskiej, w postaci elektronicznej i opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.
Wprowadzone przepisy mają zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdania o podatku dochodowym za rok obrotowy rozpoczynający się po 21.6.2024 r.
Niesporządzenie sprawozdania o podatku dochodowym objęto grzywną albo karą pozbawienia wolności do lat 2, albo obydwom tym karom łącznie (zob. art. 77 RachunkU).
Jak stwierdzono w uzasadnieniu do projektu nowelizacji, udostępnianie publicznie informacji na temat podatków zapłaconych w miejscu, w którym rzeczywiście został wygenerowany zysk, ma kluczowe znaczenie dla zwiększenia przejrzystości podatkowej. Sprawozdawczość w podziale na kraje może wzmocnić zaufanie publiczne i zwiększyć społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw przez przyczynianie się – przez płacenie podatków – do dobrobytu w kraju, w którym prowadzą swoją działalność.
Może to również wspierać świadomą debatę na temat potencjalnych braków w systemach podatkowych. Sprawozdawczość podatkowa w podziale na kraje, obejmująca publikowanie określonego zestawu danych przez duże przedsiębiorstwa wielonarodowe, daje ogółowi społeczeństwa ogólny przegląd podatków płaconych przez przedsiębiorstwa wielonarodowe od ich dochodu.
Zrównoważony rozwój: odroczenie do 2026 r. unijnych sektorowych standardów sprawozdawczości
Czekamy na zatwierdzenie i przyjęcie przez Parlament i Radę wspomnianego wstępnego porozumienia, a tym samym zmianę przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2464 z 14.12.2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 537/2014, dyrektywy 2004/109/WE, dyrektywy 2006/43/WE oraz dyrektywy 2013/34/UE w odniesieniu do sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (dyrektywa Corporate Sustainability Reporting Directiv, CSRD).
Nowe regulacje wpłyną na termin wejścia w życie sektorowych ESRS dla:
- przedsiębiorstw z UE i spoza UE oraz
- dużych przedsiębiorstw (grupy kapitałowe) spoza UE,
− który będzie odroczony z czerwca 2024 r. na czerwiec 2026 r.
Europejskie standardy są podzielone na trzy kategorie:
- przekrojowe,
- tematyczne (m.in. ochrona środowiska),
- sektorowe.
Pierwsze standardy przekrojowe oraz standardy dotyczące wszystkich zagadnień związanych ze zrównoważonym rozwojem Komisja przyjęła 31.7.2023 r. Ten zestaw wytycznych dotyczy sprawozdawczości niezależnie od sektora. Stąd do ich składania zobowiązane są wszystkie przedsiębiorstwa (także małe i średnie notowane na giełdzie). Sektorowe zaś ESRS (np. dla rolnictwa, górnictwa węgla, branży wydobywczej, branży rafineryjnej, energetyki, transportu lądowego, motoryzacji, branży spożywczej), zgodnie z dyrektywą CSRD, dotyczą tych zagadnień (dodatkowych wymogów), które nie są wystarczająco poruszone w standardach tematycznych.
Sektorowe ESRS dla dużych przedsiębiorstw spoza UE będą miały zastosowanie od roku obrotowego 2028 r. Te duże przedsiębiorstwa to tzw. państwa trzecie, których obrót w UE wynosi 150 mld EUR i które mają co najmniej jedną spółkę zależną lub oddział w UE.
Wprowadzając odroczenie terminu Komisja umożliwia przedsiębiorstwom potraktowanie priorytetowo standardów przekrojowych i tematycznych, aby je spokojnie wdrożyć. Duże przedsiębiorstwa z państw trzecich będą miały więcej czasu na dobre opracowanie sektorowych ESRS.
Na dzień 2.5.2024 r. dostępna jest tylko angielska wersja treści wstępnego porozumienia między Parlamentem a Radą co do dyrektywy dotyczącej terminów przyjęcia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla określonych sektorów i przedsiębiorstw z państw trzecich (opublikowana: Brussels, 14.2.2024 r. (OR. En), 6409/24, źródło: https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-6409-2024-INIT/en/pdf).
Przesyłanie pełnomocnictw utrwalonych w postaci elektronicznej
W Dz.U. z 2024 r. pod poz. 613 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów z 11.4.2024 r. w sprawie sposobu przesyłania, utrwalonego w postaci elektronicznej, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń.
Pełnomocnictwo ogólne, utrwalone w postaci elektronicznej, ma być przesyłane za pośrednictwem:
- portalu podatkowego – przez mocodawcę, pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz osobę sprawującą opiekę nad osobą, która nie może się podpisać;
- dedykowanego systemu teleinformatycznego Szefa KAS – przez organy podatkowe.
Natomiast pełnomocnictwo szczególne oraz pełnomocnictwo do doręczeń, utrwalone w postaci elektronicznej, mają być przesyłane do organu podatkowego właściwego w sprawie, której to pełnomocnictwo dotyczy:
- na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych (dalej: DorElektrU);
- za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym.
Ważne
Do dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku, o którym mowa w art. 155 ust. 1 DorElektrU (czyli obowiązku stosowania Krajowego Systemu Doręczeń Elektronicznych), w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, przekazywanie pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń może następować również za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej organu podatkowego na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). Harmonogram wprowadzania obowiązku stosowania Krajowego Systemu Doręczeń Elektronicznych jest dostępny na stronie: https://www.gov.pl/web/e-doreczenia/harmonogram
Tym samym traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z 28.12.2015 r. w sprawie sposobu przesyłania, w formie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1269).
Wraca temat pełnego oskładkowania umów zlecenia. Planowane zmiany od 2025 roku
Brak oskładkowania powyżej płacy minimalnej
Obecnie umowa zlecenia jest oskładkowana, jeżeli jest to pierwszy tytuł do ubezpieczenia na płacy minimalnej. Przykładowo osoba, która ma jedną umowę zlecenia lub umowę o pracę w wysokości co najmniej płacy minimalnej (4242 zł brutto w pierwszej połowie 2024 r. oraz 4300 zł w drugiej połowie 2024 r.), kolejne umowy zlecenia z innymi podmiotami nie musi mieć obowiązkowo oskładkowanych. Celem zapowiadanej reformy jest ograniczenie segmentacji rynku pracy przez zwiększenie ochrony socjalnej wszystkich osób pracujących na podstawie kolejnych umów zleceń, przez objęcie tych umów składkami na ubezpieczenia społeczne, niezależnie od uzyskiwanych przychodów.
Kamień milowy w ramach KPO
Zgodnie z jednym z kamieni milowych w ramach Krajowego Planu Odbudowy A71G – ograniczenie segmentacji rynku pracy, wejście w życie nowelizacji odpowiednich ustaw ograniczających segmentację rynku pracy i zwiększających ochronę socjalną wszystkich osób pracujących na podstawie umów cywilnoprawnych poprzez objęcie tych umów składkami na ubezpieczenia społeczne. Wejście w życie nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która zapewni objęcie składkami na ubezpieczenie społeczne wszystkich umów cywilnoprawnych (emerytalnych, rentowych, wypadkowych i chorobowych, chorobowych), niezależnie od uzyskane dochody, z wyjątkiem umów ze studentami poniżej 26 r.ż. a także ma znieść zasadę opłacania składek na ubezpieczenie społeczne od płacy minimalnej z tytułu umów cywilnoprawnych.
Wyższa emerytura w przyszłości
Planowane zmiany przyczynią się do uporządkowania systemu ubezpieczeń społecznych, uszczelnienia zasad podlegania ubezpieczeniom, zwiększenia ochrony ubezpieczeniowej czy podwyższenia przyszłych świadczeń krótkoterminowych i długoterminowych. Patrząc krótkoterminowo to wzrost kosztów dla zleceniodawców i niższe wynagrodzenie dla zleceniobiorcy, natomiast długoterminowo to wyższe emerytury dla osób, które będą miały w pełni oskładkowane wszystkie wynagrodzenia w ramach umów zlecenia. To szczególnie ważny element, który może mieć wpływ na świadczenia jakim są emerytury w przyszłości biorąc pod uwagę niskie prognozy wysokości przyszłych emerytur.
Należy się spodziewać, że założenia do ustawy a także projekt samej ustawy mający na celu wprowadzenie pełnego oskładkowania umów zlecenia powinniśmy poznać w kolejnych tygodniach.
Ustalanie dni wolnych od zajęć dydaktycznych
Należy pamiętać, że dzień wolny od zajęć dydaktycznych nie jest dniem wolnym od zajęć opiekuńczo-wychowawczym. Szkoła nadal musi przyjąć wszystkich chętnych uczniów i zorganizować opiekę, nawet jeżeli nie będą prowadzone zwykłe lekcje.
Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie organizacji roku szkolnego (dalej: OrgRSzR), dyrektor szkoły lub placówki, po zasięgnięciu opinii rady szkoły albo rady placówki, a gdy rada nie została powołana – rady pedagogicznej, a w przypadku szkół również rady rodziców i samorządu uczniowskiego, biorąc pod uwagę warunki lokalowe i możliwości organizacyjne szkoły lub placówki, może, w danym roku szkolnym, ustalić dodatkowe dni wolne od zajęć dydaktyczno-wychowawczych w wymiarze dla:
1) szkół podstawowych – do 8 dni;
2) liceów ogólnokształcących – do 10 dni;
3) techników, branżowych szkół I stopnia, branżowych szkół II stopnia, szkół policealnych i centrów kształcenia zawodowego – do 10 dni;
4) szkół specjalnych przysposabiających do pracy – do 4 dni.
Zgodnie z § 6 ust. 1 OrgRSzR w dniach, o których mowa wyżej, szkoła ma obowiązek zorganizowania zajęć wychowawczo-opiekuńczych.
Możliwość organizowania dni wolnych bez jednoczesnego obowiązku organizacji opieki dla uczniów przewiduje natomiast § 5 ust. 5 OrgRSzR. Przewiduje on możliwość ustalenia dodatkowych dni wolnych niezależnie od puli, o której mowa w przywołanym wyżej § 5 ust. 1 OrgRSzR, ale w tym wypadku taki dzień musi zostać odpracowany w wolną sobotę.
Działania monitorujące w przypadku zakończenia procedury „Niebieskie Karty”
W przypadku rozstrzygnięcia przez grupę diagnostyczno-pomocową o braku zasadności podejmowania działań w procedurze „Niebieskie Karty” wymagane jest realizowanie działań monitorujących wobec osób objętych procedurą przez okres 9 miesięcy po zakończeniu procedury.
Zgodnie z art. 9h ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej (dalej: PrzemDomU) zakończenie procedury „Niebieskie Karty” następuje m.in. w przypadku rozstrzygnięcia o braku zasadności podejmowania działań. Natomiast zapis § 21 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” jednoznacznie wskazuje, że po zakończeniu procedury grupa diagnostyczno-pomocowa obligatoryjnie podejmuje działania monitorujące. Nadto przepisy regulują, że działania te są prowadzone przez grupę diagnostyczno-pomocową i polegają w szczególności na analizie i ocenie sytuacji osób, wobec których była prowadzona procedura „Niebieskie Karty”, a rodzaj, formę oraz sposób ich realizacji określa konkretna grupa diagnostyczno-pomocowa.
Przepisy regulujące problematykę działań monitorujących są spójne i jednoznaczne co do konieczności ich realizacji, nie pozostawiając żadnych marginesów na ewentualne odstępstwa w tym zakresie. Oznacza to, że organy odpowiedzialne za realizację tych przepisów, takie jak Policja czy inne podmioty monitorujące, są zobowiązane do ścisłego przestrzegania instrukcji dotyczących prowadzenia monitoringu wobec osób objętych procedurą „Niebieskie Karty”.
Brak możliwości odstępstw od tych reguł wynika z konieczności zapewnienia spójności i skuteczności zadań w zakresie monitorowania osób, które zostały wcześniej uznane za potencjalnie zagrożone lub wymagające wsparcia. Istotne jest, aby organy wykonawcze działały zgodnie z przyjętymi standardami i procedurami, aby zapewnić konsekwencję działań oraz skuteczną ochronę osób objętych procedurą.
W przypadku braku możliwości wyegzekwowania faktycznej realizacji działań monitorujących policjanta, warto skorzystać z dobrodziejstwa art. 10d PrzemDomU. Przepis ten obliguje organy administracji rządowej oraz podległe im państwowe jednostki organizacyjne, by na wniosek przewodniczącego zespołu udzielić zespołowi wszechstronnej pomocy przy wykonywaniu jego zadań, a w szczególności przedstawić niezbędne informacje lub dokumenty. Na tej podstawie istnieje możliwość skierowania zapytania do np. właściwego komendanta wojewódzkiego Policji z prośbą o wyjaśnienie podstaw i przyczyn odmowy realizowania działań monitorujących przez funkcjonariuszy Policji.
Udzielanie pomocy de minimis w ramach regionalnych programów na lata 2021–2027
Nowe rozporządzenie
W Dz.U. z 2024 r. pod poz. 598 opublikowano rozporządzenie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 17.4.2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów na lata 2021–2027 (dalej: rozporządzenie).
Chodzi tu o przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z 13.12.2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023 r.; dalej: rozporządzenie 2023/2821), które mają zastosowanie do pomocy de minimis udzielonej przedsiębiorcom w ramach regionalnych programów na lata 2021–2027.
Przypadki, w których pomoc de minimis nie może być udzielona
W § 3 rozporządzenia wskazano przypadki, w których pomoc taka nie może być udzielona, a chodzi m.in. o przypadki wymienione w art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2023/2831, tzn. m.in. w odniesieniu do pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom prowadzącym działalność:
1) w zakresie produkcji podstawowej produktów rybołówstwa i akwakultury;
2) w sektorze przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury, gdy kwotę pomocy ustalono na podstawie ceny lub ilości produktów nabytych lub wprowadzonych do obrotu;
3) związaną z produkcją podstawową produktów rolnych.
Ponadto, przepisów rozporządzenia nie stosuje się do pomocy udzielanej ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Społecznego Plus.
Podmiotami udzielającymi pomocy mogą być m.in. partner projektu, beneficjent oraz podmiot wdrażający instrument finansowy, o których mowa w § 4 rozporządzenia.
Pomoc ma na celu wspieranie gospodarczego i społecznego rozwoju województwa objętego regionalnym programem na lata 2021–2027 i może być udzielona przedsiębiorcy na pokrycie części albo całości kosztów kwalifikowalnych.
Formy i zasady udzielania pomocy
Pomocy udziela się w formach i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia 2023/2831, czyli w formie określonych tam:
1) dotacji lub dopłat do oprocentowania;
2) pożyczek;
3) dokapitalizowania;
4) środków finansowania ryzyka przyjmujących postać inwestycji kapitałowych i quasi-kapitałowych;
5) gwarancji.
Pomocy udziela się z zachowaniem warunków określonych w art. 5 rozporządzenia 2023/2831, czyli z określonymi w tych przepisach zasadami dopuszczalnej kumulacji pomocy.
Wniosek do podmiotu udzielającego pomocy
Przedsiębiorca ubiegający się o pomoc składa wniosek do podmiotu udzielającego pomocy, który zawiera:
1) nazwę przedsiębiorcy;
2) nazwę i miejsce realizacji przedsięwzięcia;
3) cel realizacji przedsięwzięcia;
4) opis przedsięwzięcia;
5) planowane daty rozpoczęcia i zakończenia realizacji przedsięwzięcia;
6) wartość przedsięwzięcia;
7) koszty kwalifikowalne;
8) wnioskowaną kwotę pomocy;
9) źródła finansowania przedsięwzięcia;
10) inne informacje niezbędne do dokonania oceny wniosku, wskazane przez podmiot udzielający pomocy.
Załączniki do wniosku i inne niezbędne dokumenty
Do wniosku przedsiębiorca załącza:
1) kopie zaświadczeń o pomocy de minimis oraz zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie lub zaświadczeń o pomocy de minimis w rybołówstwie, jakie otrzymał w okresie trzech lat (zob. art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2023/2831), albo oświadczenie o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;
2) informacje niezbędne do udzielenia pomocy de minimis, dotyczące w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.
Podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku, uwzględniając cel pomocy, koszty kwalifikowalne, a także wartość dopuszczalnej pomocy. Po przeprowadzeniu oceny pomoc może być udzielona przedsiębiorcy na podstawie umowy.
Przedsiębiorca przed podpisaniem umowy przedstawia podmiotowi udzielającemu pomocy:
1) kopie zaświadczeń o pomocy de minimis oraz zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie lub zaświadczeń o po-mocy de minimis w rybołówstwie, jakie otrzymał w okresie wspomnianych wyżej trzech lat albo oświadczenie o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieotrzymaniu takiej po-mocy w tym okresie,
2) informacje o wielkości i przeznaczeniu pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych, na których pokrycie ma być przeznaczona pomoc
– dotyczące okresu od dnia złożenia wniosku.
Pomocy udziela się do 31.12.2029 r.
Uchylone rozporządzenie
Utraciło moc rozporządzenie Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 29.9.2022 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów na lata 2021–2027 (Dz.U. z 2022 r. poz. 2062), przy czym, do umów, na podstawie których udzielono pomocy zawartych przed 19.4.2024 r. stosuje się przepisy uchylonego rozporządzenia. Do umów zawieranych od 19.4.2024 r., na podstawie wniosków o udzielenie pomocy złożonych w postępowaniach wszczętych przed tym dniem stosuje się przepisy omawianego rozporządzenia. Wnioski wymagające uzupełnienia lub poprawy w zakresie wynikającym z przepisów rozporządzenia uzupełnia się lub poprawia na wezwanie podmiotu udzielającego pomocy w terminie wyznaczonym przez ten podmiot, nie krótszym niż 14 dni, licząc od dnia przekazania wezwania.
Wykorzystywanie zwolnień lekarskich niezgodnie z ich celem
Warto pamiętać, że za naruszenia w tym zakresie pracodawca może zastosować kary porządkowe, a w przypadku poważnych naruszeń, kiedy pracownikowi można przypisać winę, także rozwiązać umowę o pracę (wyr. SN z 21.10.1999 r., I PKN 308/99, Legalis).
Do nadużycia dochodzi w sytuacji, w której pracownik korzysta ze zwolnienia pomimo braku podstawy do wystawienia takiego zwolnienia. Ponadto naruszenia w zakresie wykorzystywania zwolnień lekarskich to: wykonywanie pracy podczas zwolnienia, opuszczanie miejsca zamieszkania (miejsca zgłoszonego jako miejsce pobytu), swobodne dysponowanie czasem zwolnienia lekarskiego czy postępowanie wbrew zaleceniom lekarza, które stanowią narażenie własnego zdrowia oraz przeszkodę do wyzdrowienia i odzyskania zdolności do pracy. Często do naruszeń dochodzi, kiedy chory otrzymuje zwolnienie lekarskie z adnotacją, że może chodzić (A. Fornalik, Wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z przeznaczeniem, https://legalis.pl/wykorzystywanie-zwolnienia-lekarskiego-niezgodnie-z-przeznaczeniem/ (dostęp: 17.10.2023 r.)).
Jak wynika z orzecznictwa, czas przebywania na zwolnieniu lekarskim nie jest równoznaczny z okresem urlopu wypoczynkowego (wyr. WSA z 6.8.2020 r., II SA/Sz 124/20, Legalis). Dlatego podczas trwania zwolnienia lekarskiego, nawet jeżeli nie jest to zwolnienie wymagające od chorego leżenia, pracownik powinien wykonywać zwykłe czynności życia codziennego, takie jak robienie zakupów, udanie się na wizytę rehabilitacyjną, a dopuszczalne poruszanie się powinno się ograniczać do najbliższego sąsiedztwa.
Co do zasady, zachowaniem stanowiącym nadużycie zwolnienia lekarskiego jest podjęcie w trakcie trwania zwolnienia innej pracy. Co istotne jednak, jeżeli pracownik zatrudniony jest u kilku pracodawców, a ze zwolnienia lekarskiego wynika, że nie może świadczyć tylko jednej z prac, wykonywanie podczas zwolnienia chorobowego pracy, która nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi, nie będzie stanowić ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, a tym samym nie będzie stanowić uzasadnienia dla zwolnienia bez wypowiedzenia (wyr. SN z 20.7.2000 r., I PKN 733/99, Legalis).
Warto pamiętać, że pracownik przebywający na zwolnieniu powinien mieć na uwadze cel zwolnienia lekarskiego, jakim jest odzyskanie zdolności do pracy. Dlatego, jeżeli podczas trwania zwolnienia pracownik podejmuje działania sprzeczne z tym celem, w szczególności takie, które prowadzą do przedłużenia nieobecności w pracy, zachowanie takie może zostać potraktowane jako naruszenie obowiązków pracowniczych: lojalności wobec pracodawcy oraz świadczenia pracy i usprawiedliwiania nieobecności. W szczególnych okolicznościach może to uzasadniać uznanie, że pracownik w stopniu ciężkim naruszył podstawowe obowiązki pracownicze (wyr. SN z 1.7.1999 r., I PKN 136/99, Legalis).
