Nowe obwieszczenie w sprawie minimalnych stawek podatku od środków transportowych

Warto przypomnieć, że ww. akt prawny jest wydawany w oparciu o delegację ustawową z art. 12b ust. 4 PodLokU. Zgodnie z tym przepisem: 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki, o których mowa w ust. 1, obowiązujące w następnym roku podatkowym, przeliczone zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-3, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

Wspomniane obwieszczenie dotyczy zaś przedmiotów opodatkowania wymienionych w art. 8 pkt 2, 4 i 6 PodLokU, tj.:

1. samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton;
2. ciągników siodłowych i balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton;
3. przyczep i naczep, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego.

Co przy tym istotne, ww. obwieszczenie nie wprowadziło zmian w zakresie wysokości stawek minimalnych, w stosunku do wysokości tych stawek obowiązujących w 2020 r., a które wprowadzono w życie na mocy obwieszczenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w sprawie minimalnych stawek podatku od środków transportowych obowiązujących w 2020 r. (M.P. z 2019 r. poz. 1020).

W tym miejscu wskazać także należy, że na mocy art. 10 ust. 1 PodLokU – rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć wskazanych corocznie pułapów maksymalnych. Należy jednak pamiętać, że rada gminy przy podejmowaniu uchwały musi także przestrzegać nowego obwieszczenia z 8.10.2020 r. właśnie w zakresie minimalnego poziomu stawek ww. podatku. Oznacza to tym samym, że z jednej strony nie mogą zostać przekroczone stawki maksymalne (określone w obwieszczeniu Ministra Finansów z 23.7.2020 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych), a z drugiej strony nie można przyjmować stawek poniżej progów minimalnych.

Podkreślenia wymaga, że naruszenie którejkolwiek z tych reguł, z dużym prawdopodobieństwem będzie skutkować interwencją nadzorczą ze strony właściwej miejscowo regionalnej izby obrachunkowej. Przykładem takiej interwencji może być m.in. uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Szczecinie z 2.1.2020 r. (Nr I.5.S.2020), w której stwierdzono nieważność stawki podatku od środków transportowych ustalonej dla przyczepy i naczepy łącznie z pojazdami silnikowymi na poziomie niższym, niż stawki minimalne.

GUS: dane dotyczące sprzedaży detalicznej we wrześniu

Główny Urząd Statystyczny opublikował dane dotyczące sprzedaży detalicznej we wrześniu. W porównaniu do września 2019 roku widać spory wzrost (2,5 proc.), ale jednocześnie jest gorzej niż przed miesiącem – spadek w odniesieniu do sierpnia 2020 roku jest na poziomie 2,2 proc. Cały rok 2020 jest trudny z powodu kryzysu wywołanego pandemią koronawirusa, wywołującego chorobę COVID-19. Mimo dobrych informacji z ostatnich miesięcy (lipiec – wrzesień) wiosenny lockdown i ograniczenia produkcji spowodowały, że w pierwszych trzech kwartałach sprzedaż detaliczna spadła o 3,1 proc. licząc rok do roku. Komentując dane za trzy kwartały Ministerstwo Rozwoju Przemysłu i Technologii stwierdziło, że jest to wynik „relatywnie dobry”.

Które branże zanotowały we wrześniu najlepsze wyniki? We wrześniu 2020 r. największy wzrost sprzedaży detalicznej (w cenach stałych) w porównaniu do 2019 r. miały podmioty sprzedające meble, rtv, agd (o 8,6 proc. wobec wzrostu o 11,3 proc. w 2019 roku). Co ciekawe, wzrosła też sprzedaż pojazdów samochodowych, motocykli i części do nich (o 4,9 proc.); a branża „prasa, książki, pozostała sprzedaż w wyspecjalizowanych sklepach” zanotowała wzrost na poziomie 3,0 proc. Zmniejszyła się równocześnie sprzedaż paliw – o 4,6 proc. oraz odzieży i obuwia (spadek o 1,7 proc.).

Konsumenci coraz chętniej kupują w internecie. We wrześniu ten kanał sprzedaży zanotował wzrost o 9,5 proc. w porównaniu z sierpniem. Teraz udział tego rodzaju sprzedaży zwiększył się z 6,1 w sierpniu do 6,8 proc.

Komentując dane opublikowane przez GUS MRPiT zaznaczyło, że w październiku spodziewa się wzrostu sprzedaży detalicznej o około 2 proc. Najlepszych wyników można się spodziewać w sprzedaży mebli, farmaceutyków oraz żywności. Jednocześnie resort przewiduje, że znów gorzej będzie się sprzedawało paliwo.

Wynagrodzenie inkasenta a płatność podatku kartą – komentarz eksperta dotyczący stanowiska RIO w Gdańsku

W ocenie gdańskiej RIO pobór podatków lokalnych w formie bezgotówkowej przy użyciu terminala płatniczego nie skutkuje utratą wynagrodzenia przez inkasenta. Gdyby wolą ustawodawcy było pozbawienie możliwości przyznania inkasentom prawa do wynagrodzenia, w przypadku poboru podatku przy użyciu urządzeń pośredniczących w płatnościach bezgotówkowych, wówczas wprowadziłby w tym zakresie stosowne wyłączenie. Ze stanowiskiem można zapoznać się na stronie samorzad.pap.pl

Komentarz eksperta do stanowiska RIO

Stanowisko wyrażone w piśmie Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gdańsku z 28.9.2020 r. w sprawie wynagrodzenia dla inkasentów podatków lokalnych przy poborze podatków lokalnych w formie bezgotówkowej (przy użyciu terminalna płatniczego) należy w pełni zaakceptować. Przemawiają za tym zarówno względy natury prawnej, jak i faktycznej, związane z aktualnym stanem epidemii w RP.

I tak, jeśli chodzi o aspekt prawny, warto zwrócić uwagę m.in. na przepis art. 6 ust. 12 PodLokU. Z regulacji tej wynika, że: Rada gminy może zarządzać pobór podatku od nieruchomości od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczać inkasentów i określać wysokość wynagrodzenia za inkaso. Bliźniacze zapisy prawne znajdują się w art. 6b PodRolU, gdzie postanowiono, że: Rada gminy może zarządzać pobór podatku rolnego od osób fizycznych w drodze inkasa oraz określać inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso oraz w art. 6 ust. 8 PodLeśnyU, gdzie postanowiono, że: Rada gminy, w drodze uchwały, może zarządzić pobór podatku leśnego od osób wymienionych w ust. 2 w drodze inkasa oraz wyznaczyć inkasentów i określić wysokość wynagrodzenia za inkaso.

Warto zauważyć, że elementem wspólnym dla ww. regulacji jest ogólna wytyczna w zakresie – określenia wynagrodzenia za inkaso, przy czym ustawodawca nie warunkuje tego wynagrodzenia dla inkasenta, od sposobu uiszczania danego podatku przez podatnika. Przepisy te zaś pozostają w funkcjonalnym związku z podanym w ww. piśmie art. 28 § 4 OrdPU, z którego z kolei wynika, że: Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa. Co ważne, ww. regulacja ma zastosowanie do ww. podatków lokalnych z mocy art. 2 § 1 pkt 1 OrdPU, gdzie postanowiono, że: Przepisy ustawy stosuje się do:

1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.

Ustawodawca wprowadził więc za pomocą ww. przepisu łącznik, na mocy którego, do podatków lokalnych stosuje się, oprócz ww. art. 28 § 4, także art. 60 i art. 61a OrdPU. Przepisy te (stosowane także w przypadku podatków lokalnych) stanowią o możliwości dokonywania zapłaty podatku przez zapłatę gotówką, bądź zapłatę w formie bezgotówkowej (w tym z użyciem instytucji pieniądza elektronicznego). Co przy tym istotne, w § 2 ww. art. 60 OrdPU postanowiono, że ww. regulacje o różnych formach zapłaty podatku – stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.

Wskazane powiązania prawne norm ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z ustawą Ordynacja podatkowa, tylko wzmacniają stanowisko Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gdańsku w podanym zakresie przedmiotowym – o przysługującym wynagrodzeniu dla inkasentów podatków lokalnych, także w przypadku poboru tych podatków w formie bezgotówkowej przy użyciu terminala płatniczego.

Oprócz wspomnianych wyżej argumentów stricte prawnych, za akceptacją wskazanego stanowiska przemawiają względy natury faktycznej, a dotyczące aktualnej trudnej sytuacji epidemicznej w RP. Skoro bowiem ustanowieni zostali inkasenci, to mając na uwadze różne wytyczne i wskazówki, dotyczące dokonywania płatności w ogólności w formie bezgotówkowej (ochrona przed zakażeniem), taki pobór podatku i w następstwie związane z tym wynagrodzenie inkasenta, wpisuje się w szeroko pojęte działania ukierunkowane na przeciwdziałanie COVID-19.

Podsumowując, mając na uwadze wszystkie poruszone aspekty prawne, nie ma wątpliwości, że również w przypadku poboru podatków przez inkasenta za pośrednictwem terminala płatniczego, będzie mu przysługiwało wynagrodzenie ustalone w uchwale rady gminy. Nie ma więc ryzyka naruszenia zasad gospodarki finansowej, w tym art. 44 ust. 2 czy ust. 3 FinPubU. Dla przypomnienia, z tych regulacji wynika m.in., że jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków. Wydatki publiczne powinny być dokonywane m.in. w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów oraz w sposób umożliwiający terminową realizację zadań.

Leczenie uzdrowiskowe i rehabilitacja lecznicza – ograniczenia

Od 24.10.2020 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z 23.10.2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1871).

Przepisami rozporządzenia dokonano zmiany w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9.10.2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), m.in. w ten sposób, że po § 7a dodano § 7b w brzmieniu. Zgodnie z tym przepisem do odwołania ustanawia się czasowe ograniczenie wykonywania działalności leczniczej polegające na zaprzestaniu:

1) udzielania świadczeń w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 28.7.2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1662);

2) udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu rehabilitacji leczniczej, w tym rehabilitacji w ramach:

a) turnusu rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 10c ustawy z 27.8.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.),

b) turnusów leczniczo-profilaktycznych w podmiotach leczniczych nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej osobom uprawnionym, o których mowa w:

– art. 67 ust. 6 ustawy z 11.9.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 860),

– art. 4a ust. 2 ustawy z 9.6.2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1221),

– art. 9b ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz.U. z 2014 r. poz. 1510 ze zm.),

c) turnusów leczniczo-profilaktycznych w podmiotach leczniczych utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w których są udzielane stacjonarne i całodobowe świadczenia opieki zdrowotnej z zakresu leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, osobom uprawnionym, o których mowa w:

– art. 145ga ust. 2 ustawy z 6.4.1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.),

– art. 49i ust. 2 ustawy z 24.8.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1123 ze zm.),

– art. 144a ust. 2 ustawy z 8.12.2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 384 ze zm.),

– art. 147j ust. 2 ustawy z 12.10.1990 r. o Straży Granicznej,

d) turnusów readaptacyjno-kondycyjnych w:

– podmiotach leczniczych utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w których są udzielane stacjonarne i całodobowe świadczenia opieki zdrowotnej z zakresu leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej,

– jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

e) turnusów antystresowych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych funkcjonariuszom lub pracownikom Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej oraz Służby Ochrony Państwa

Wyjątkiem są sytuacje, w których zaprzestanie rehabilitacji grozi poważnym pogorszeniem stanu zdrowia pacjenta.

Korzystny dla podatników wyrok TSUE dotyczący tzw. ulgi na złe długi

W sprawie przepisów VATU dotyczących tzw. ulgi na złe długi, 15.10.2020 r. TSUE wydał wyrok (sygn. C-335/19). Trybunał stwierdził, że art. 90 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.

W przywołanym wyroku Trybunał uznał, że przepisy art. 89a ust. 2 VATU, które przewidują szereg wyłączeń z możliwości zastosowania tzw. ulgi na złe długi są niezgodne z dyrektywą 2006/112/WE. Tym samym potwierdził, że regulacje VATU, które uzależniają zastosowanie ulgi na złe długi od tego, że w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej dłużnik nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, a także był zarejestrowany jako podatnik VAT, a ponadto, że wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT są niezgodne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE. Trybunał uznał więc, że w zakresie art. 89a ust. 2 VATU przepisy art. 90 dyrektywy 2006/112/WE zostały wadliwie implementowane. Regulacje polskiej ustawy są zbyt rygorystyczne. W ocenie Trybunału jedyne formalności, jakie winien spełnić wierzyciel, aby skorzystać z ulgi na złe długi, to wykazać, że zapłata nie zostanie otrzymana za wystawione faktury.

W konsekwencji przedsiębiorcy będący wierzycielami, którzy nie otrzymali należności w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze mogą skorzystać z ulgi na złe długi bez spełnienia dodatkowych warunków, o których mowa w art. 89a ust. 2 VATU. Takie są skutki omawianego wyroku w sprawie E. Sp. z o.o. Sp. k. (sygn. C 335/19). Zatem wierzyciele, którzy nie skorzystali z ulgi na złe długi z powodu nie spełnienia dodatkowych warunków wynikających z art. 89a ust. 2 VATU mogą teraz wystąpić o zwrot nadpłaty.

Czy można domniemywać swoje kompetencje?

Rada gminy podjęła uchwałę o wysokości opłat za korzystanie z przedszkoli publicznych – takie uprawnienie dawała jej ustawa prawo o finansowaniu zadań oświatowych. Wojewoda orzekł jednak o uchyleniu dwóch przepisów, wchodzących w skład tego aktu. W jednym z nich rada uregulowała zasady wnoszenia opłat za wyżywienie dzieci w przedszkolu. Wojewoda uznał, że ustawa będąca podstawą do podjęcia uchwały nie zawiera jednak podstawy prawnej do regulowania tej kwestii. Ponadto taka opłata należy, zdaniem organu nadzoru, do stosunków cywilnoprawnych i powinna być regulowana w umowie, za co odpowiada dyrektor placówki.

Gmina zaskarżyła akt nadzoru twierdząc, że ustawodawca opłaty za jedzenie zaliczył do kategorii należności publicznoprawnych (należności budżetowe) i nie można ich regulować w umowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę. Jego zdaniem z przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych jak też FinPublU wynika, że jest to opłata o charakterze publicznoprawnym – świadczy o tym nazwanie jej należnością budżetową, dlatego nie można określać jej w umowach cywilnoprawnych. Brak upoważnienia ustawowego miał być, zdaniem WSA, zaniechaniem ustawodawcy. Do uregulowania tej kwestii wystarcza ogólne upoważnienie do ustalania wysokości opłat za posiłki w przedszkolach. Zdaniem WSA rada gminy działa w granicach prawa.

NSA, rozpoznając sprawę, zwrócił uwagę, że akty prawa miejscowego są ustanawiane przez organy samorządu terytorialnego na podstawie upoważnień ustawowych i na obszarze działania organów. Z tego wynika, że rada gminy nie może w żaden sposób przekroczyć przedmiotowych granic upoważnienia zawartego w ustawie. Przekroczenie tych ograniczeń stanowi istotne naruszenie prawa, które jest podstawą do stwierdzenia nieważności aktu. Nawet publicznoprawny charakter opłaty nie daje gminie prawa domniemywania jakie jeszcze powiązane z nią sprawy powinny być określone w uchwale.

Skoro w podstawie prawnej uchwały nie było odpowiedniego upoważnienia, to zdaniem NSA, wojewoda prawidłowo orzekł o nieważności uchwały. Przy okazji Sąd zwrócił uwagę, że z prawa oświatowego wynika możliwość uregulowania omawianej kwestii w statucie placówki oświatowej i odpowiednie postanowienie w tym zakresie może zostać powtórzone w umowie cywilnoprawnej.

Koronawirus: Będzie nowa tarcza antykryzysowa

Po kilkunastu tygodniach względnego spokoju i powrotu gospodarki na normalne tory, polscy przedsiębiorcy ponownie stanęli przed widmem finansowej zapaści. Nagły powrót epidemii koronawirusa pociągnął za sobą kolejne restrykcje i ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej. I choć rząd zapewnia, że kolejnego zatrzymania gospodarki na pewno nie będzie, to ograniczenie możliwości zarobkowania w wielu branżach stało się już faktem. Oficjalnie nikt lockdownem tego nie nazywa, jednak faktycznie z takim właśnie pełzającym lockdownem mamy obecnie do czynienia.

Zamknięcie wielu obiektów i praktyczne uniemożliwienie prowadzenia działalności tysiącom przedsiębiorców w całej Polsce spotkało się z natychmiastową reakcją Rzecznika Przedsiębiorców, Adama Abramowicza. Rzecznik zaapelował do Premiera o wprowadzenie mechanizmu wypłaty odszkodowań dla firm dotkniętych unieruchomieniem z powodu rządowych restrykcji. Odszkodowania te, zdaniem Rzecznika, powinny pokryć całość kosztów ponoszonych przez zamykane firmy.

W piśmie skierowanym do Premiera, Rzecznik Przedsiębiorców wskazuje, że brak natychmiastowego skierowania pomocy publicznej do polskich firm spowoduje, iż wiele branż nie doczeka kolejnego otwarcia gospodarki i ostatecznie upadnie.

Rzecznik zauważa przy tym, że obecne restrykcje dotknęły nie tylko firmy działające w bezpośrednio zamykanych branżach (takich jak siłownie, kluby fitness, pływalnie czy organizatorzy wesel), ale uderzyły również rykoszetem w szereg innych branż, które formalnie restrykcjami nie zostały objęte (np. brak wesel i innych uroczystości oznacza bankructwo dla wielu kwiaciarni). W tym kontekście, Rzecznik zaproponował również wprowadzenie ponownego zwolnienia ze składek ZUS.

Jeszcze tego samego dnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów wydała komunikat zapowiadający wprowadzenie kolejnych instrumentów wsparcia dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami drugiej fali epidemii.

W jaki sposób skonstruowane zostaną nowe instrumenty pomocowe i komu będą one przysługiwać? O tym dowiemy się zapewne już w ciągu kilku najbliższych dni. Warto jednak przypomnieć, że już miesiąc temu Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej zapowiedziało uruchomienie kolejnych środków na wypłatę bezzwrotnych dotacji dla firm.

Warto również pamiętać, że niezależnie od zapowiedzianej właśnie nowej tarczy antykryzysowej, przedsiębiorcy mają wciąż możliwość korzystania z dotychczasowych instrumentów pomocowych, wdrożonych jeszcze w ramach pierwszej tarczy. Wiele firm do tej pory nie skorzystało jeszcze bowiem z przysługujących im dotacji i dofinansowań, pomimo że środki te wciąż na nich czekają.

Źródło:

zus.pl

Wykazywanie kwoty netto w sprawozdaniu Rb-27S

Z załącznika nr 36 SprBudżR, rozdziału 1 (Sprawozdanie Rb-27S z wykonania planu dochodów budżetowych samorządowej jednostki budżetowej/jednostki samorządu terytorialnego), nie wynika w jaki sposób wykazywać podane dane w sprawozdaniu Rb-27S.

Ograniczenie udzielania świadczeń z powodu COVID-19 – nowe zasady wynagradzania

Zmiany w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 4.9.2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. poz. 1548) wprowadzono rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 17.10.2020 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1837).

W rozporządzeniu z 4.9.2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po § 3 dodano § 3a.

Zgodnie z nowymi przepisami podmioty lecznicze, które decyzją właściwego organu – Państwowej Inspekcji Sanitarnej albo ze względu na sytuację epidemiczną albo w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego albo stanem epidemii będą musiały przestać udzielać świadczenia lub ograniczyć ich udzielanie, otrzymają należność dla danego zakresu świadczeń w formie zaliczek.

Należność dla danego zakresu świadczeń za okresy sprawozdawcze w okresie od 1 października do 31 grudnia 2020 r. może zostać ustalona jako iloczyn odwrotności liczby okresów sprawozdawczych w okresie rozliczeniowym i kwoty zobowiązania dla danego zakresu świadczeń. Podstawą wypłaty należności będzie rachunek składany w oddziale wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia – w terminie do 10. dnia miesiąca, za miesiąc poprzedni.

Podmioty lecznicze będą mogły wnioskować o wypłatę za okresy sprawozdawcze od 1 października do 31 grudnia 2020 r.

Opłaty za parkowanie: czy można zawiesić uchwałę?

Epidemia koronawirusa i spowodowany nią lockdown spowodował nietypowe problemy kompetencyjne. Wiele gmin zdecydowało się wtedy na wstrzymanie poboru opłat w strefie płatnego parkowania. Jedna ze spraw trafiła do WSA po tym, jak wojewoda śląski stwierdził nieważność uchwały rady miejskiej Skoczowa, zawierającej zarządzenie burmistrza. Rada miasta może zatwierdzić zarządzenie organu wykonawczego tylko w przypadku, gdy jest to zarządzenie porządkowe, spełniające przesłanki określone w art. 40 ust. 3 SamGminU zarówno w dniu wydania, jak też w dniu zatwierdzenia. Zdaniem wojewody te przesłanki nie zostały spełnione, więc zdaniem wojewody zatwierdzenie zarządzenia nie miało podstaw prawnych.

Dlaczego tak uznał organ nadzoru? Wojewoda wskazał, że nie było tutaj luki, którą burmistrz mógłby wypełnić zarządzeniem porządkowym, bo art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych wyłączną kompetencję do ustalania stawek za parkowanie przyznaje radzie gminy (miasta). Drugą możliwą przesłanką jest ochrona wartości wymienionych w art. 40 ust. 3 SamGminU. Wprawdzie, jak przyznał wojewoda, epidemia koronawirusa zagraża zdrowiu i życiu obywateli, ale chronić te wartości można w inny sposób – przez zastosowanie już istniejących regulacji. Nie istniało zagrożenie, któremu trzeba było przeciwdziałać wydając zarządzenie o zawieszeniu pobierania opłat za parkowanie.

Gmina wniosła skargę do sądu argumentując, że luka w prawie jednak istnieje, bo przepisy ustawy o drogach publicznych nie dają jej kompetencji do zawieszenia opłat za parkowanie i nie dają jej kompetencji do uregulowania takiej sprawy w drodze uchwały.

Sąd oddalił jednak skargę gminy. Podniósł, że zarządzenie nie wypełnia przesłanki przeciwdziałania zachowaniom bezpośrednio zagrażającym zdrowiu i życiu obywateli. Nie było takim zachowaniem, w ocenie WSA, korzystanie z parkomatów dotykowych i gotówkowych. Do takiej kategorii sytuacji należą np. katastrofa ekologiczna czy klęska żywiołowa. Zarządzenie burmistrza wyłączyło stosowanie określonych przepisów uchwały rady miejskiej, dotyczącej poboru opłat za postój pojazdów.

Sąd podkreślił też, że do kompetencji burmistrza, jako organu wykonawczego, należy wykonywanie uchwał. Z drugiej strony, jak stwierdził WSA, nie wchodzi w zakres jego uprawnień decydowanie o czasowym niewykonywaniu uchwał, a taki był sens zarządzenia zatwierdzonego następnie uchwałą, zakwestionowaną przez wojewodę.