Kierownik jednostki będzie informowany o każdym sposobie zakończenia sprawy z zakresu naruszenia dyscypliny finansów publicznych

Większość z proponowanych zmian związana jest z aspektami proceduralnymi samego postępowania przed organami dyscypliny finansów publicznych. Niektóre z nich mogą mieć znaczenie dla osób, przeciwko którym zostało wszczęte postępowanie i wobec których prowadzone było postępowanie przed regionalną komisją orzekającą w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Takim modyfikacjom poddano m.in. art. 153 DyscypFinPubU. Przepis ten dotyczy, ogólnie rzecz ujmując, zawiadamiania o wyniku postępowania przed komisją orzekającą. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem:

1. Przewodniczący komisji orzekającej niezwłocznie przekazuje prawomocne orzeczenie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych:

1) obwinionemu;

2) kierownikowi jednostki, w której zatrudniony jest obwiniony;

3) kierownikowi jednostki, w której nastąpiło naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

4) Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2. Jeżeli obwiniony jest kierownikiem jednostki sektora finansów publicznych, orzeczenie przekazuje się także organowi sprawującemu nadzór nad tą jednostką.

W praktyce, stosowanie tej regulacji oznacza, że przekazaniu ww. osobom podlega tylko prawomocne orzeczenie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przepis ten nie reguluje kwestii przekazywania innego rodzaju orzeczeń, które w praktyce występują bardzo często, a dotyczą orzeczenia o uniewinnieniu albo orzeczenia lub postanowienia o umorzeniu postępowania. Przekazywanie tego typu orzeczeń byłoby szczególnie istotne m.in. z punktu widzenia skarbników, czy pracowników jednostek samorządu terytorialnego, którzy posiadają status obwinionych, a w tych jednostek mają przełożonych w osobach wójtów, czy burmistrzów. Warto przypomnieć o regulacji art. 18b DyscypFinPubU, która często stanowi podstawę postępowań przed komisją wobec skarbników, a wynika z niej, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie lub nienależyte dokonanie wstępnej kontroli zgodności operacji gospodarczej lub finansowej z planem finansowym lub kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących takiej operacji, jeżeli miało ono wpływ na:

1) dokonanie wydatku powodującego przekroczenie kwoty wydatków ustalonej w planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych;

2) zaciągnięcie zobowiązania niemieszczącego się w planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych.

W projekcie planuje się dodanie ust. 3 w art. 153 DyscypFinPubU o treści:

Przewodniczący komisji orzekającej niezwłocznie przekazuje prawomocne orzeczenie o uniewinnieniu albo orzeczenie lub postanowienie o umorzeniu postępowania wraz z uzasadnieniem do wiadomości zawiadamiającego oraz kierownikowi jednostki, której dotyczyło zawiadomieni.

Jak więc wynika z tej regulacji, przekazaniu informacyjnemu będzie podlegało nie tylko orzeczenie o ukaraniu, ale także inne orzeczenie, korzystne dla obwinionego (np. dla skarbnika). Wówczas kierownik jednostki, w gminie – wójt gminy, otrzyma także takie orzeczenie o uniewinnieniu, czy umorzeniu postępowania. Takie rozwiązanie wydaje się być korzystne przede wszystkim z punktu widzenia kierownika jednostki. Praktycznie o każdym wyniku postępowania będzie on poinformowany, więc będzie miał pełną wiedzę np. o skali naruszenia w zakresie gospodarki budżetowej, tym bardziej, że te orzeczenia mają być przekazane – z uzasadnieniem. Kierownik jednostki pozna więc pełne okoliczności sprawy, wagę naruszeń, i przyczyny uniewinnienia, czy umorzenia. Takie informacje dla kierownika jednostki będą więc bardzo przydatne, m.in. w kontekście oceny pracy np. skarbnika, bowiem sam kierownik z reguły nie posiada wiedzy stricte finansowej związanej choćby z konstrukcją budżetu, wydatkowaniem środków, czy kontrolą operacji finansowych.

Wizy dla cudzoziemców

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 2104 opublikowano rozporządzenie MSWiA z 25.11.2020 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców.

Rozporządzenie wykonuje przepisy ustawy z 12.12.2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.; dalej: CudzU). Zgodnie z art. 58 CudzU, cudzoziemcowi można wydać wizę Schengen lub wizę krajową.

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu na terytorium RP i ciągłego pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy. Okres pobytu na terytorium RP na podstawie wizy krajowej ustala się w tych granicach odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca. Okres ważności wizy krajowej rozpoczyna się nie później niż 3 miesiące od dnia jej wydania i nie przekracza 1 roku (art. 59 CudzU). Wizę z Schengen lub wizę krajową wydaje się w celach wymienionych w art. 60 CudzU.

Rozporządzenie, wydane zgodnie z art. 80 ust. 1 CudzU, określa:

Moja woda – zwiększono budżet programu tzn. Oczko wodne plus

Zważywszy na zainteresowanie programem, NFOŚiGW zwiększył budżet programu „Moja Woda” w 2020 r. o dodatkowe 10,2 mln zł, do kwoty 114,87 mln zł.

Założeniem projektu „Moja Woda” jest, by każdy właściciel domu jednorodzinnego otrzymał dofinansowanie do 5 tys. zł, ale nie więcej niż 80% kosztów budowy przy domu instalacji zatrzymujących deszczówkę, tj. zakup, montaż i uruchomienie instalacji pozwalających na zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych na terenie nieruchomości objętej przedsięwzięciem. Według wiceprezes NFOŚiGW Artura Lorkowskiego inwestycje zatrzymają ponad 1,2 mln metrów sześciennych wody opadowej rocznie.

Wbrew obawom o sprzedaż gruntu, na którym znajduje się oczko wodne, działki takie nie podlegają prawu pierwokupu przez Skarb Państwa. Mogło to również mieć wpływ na tak duże zainteresowanie projektem.

Źródło: https://www.wody.gov.pl/mala-retencja/blekitno-zielona-infrastruktura/programy-dofinansowa

Ministerialny projekt zmiany ustawy o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw

Projekt zakłada wydłużenie zakazu sprzedaży nieruchomości albo ich części wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państw (obecnie Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa) z obecnych 5 lat od dnia wejścia w życie ustaw, tj. od 30.4.2016 r., do 10 lat od tej daty.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, na wniosek Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, będzie mógł wyrazić zgodę na sprzedaż nieruchomości, ich części lub udziałów we współwłasności nieruchomości, innych niż wymienione w art. art. 2 ust. 1 (nieruchomości i ich części przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – na cele inne niż rolne, w szczególności na parki technologiczne, parki przemysłowe, centra biznesowo-logistyczne, składy magazynowe, inwestycje transportowe, budownictwo mieszkaniowe, obiekty sportowo-rekreacyjne, lub nieruchomości położonych w granicach specjalnych stref ekonomicznych, lub domy, lokale mieszkalne, budynki gospodarcze i garaże wraz z niezbędnymi gruntami oraz ogródków przydomowych, nieruchomości rolnych o powierzchni do 5 ha), jeżeli jest to uzasadnione względami społeczno-gospodarczymi.

Sprzedaż nieruchomości, ich części lub udziałów we współwłasności nieruchomości bez zgody, w okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, ma być nieważna.

Ponadto nowelizacja zakłada zwiększenie obszaru, do którego zakaz ma nie obowiązywać z obecnych 2 ha do 5 ha.

Projekt skierowany został do konsultacji.

Opłata za rozpatrzenie wniosku o wpis na listę firm audytorskich w 2021 r.

W Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski” z 2020 r. pod poz. 1082 opublikowano obwieszczenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 24.11.2020 r. w sprawie wysokości opłaty za rozpatrzenie wniosku o wpis na listę firm audytorskich w roku 2021.

Na podstawie art. 60 ust. 4 ustawy z 11.5.2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1415) ogłoszono, że wysokość opłaty za rozpatrzenie wniosku o wpis na listę firm audytorskich w 2021 r. wynosi 5165 zł.

Ogłoszono limity pomocy de minimis w rolnictwie i w rybołówstwie

W Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski” z 2020 r. pod poz. 1062 opublikowano obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17.11.2020 r. w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

W obwieszczeniu ogłoszono, że wysokość:

1. trzyletniego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis wynosi:

2. wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis na dzień 30.10.2020 r. wynosi:

A zatem wyczerpano już trzyletni limit krajowy pomocy de minimis w rolnictwie.

Ceny za wywóz odpadów rosną gwałtownie i niezgodnie z Konstytucją – stwierdza RPO

Gminy wysokość opłat mogą zróżnicować w zależności od:

1) powierzchni lokalu mieszkalnego,

2) liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość,

3) rodzaju terenów: wiejskie lub miejskie,

4) rodzaju zabudowy.

Powyższe kryteria można ponadto łączyć. Ustawodawca nie wskazał wytycznych, jakimi rady gmin mają się kierować przy wyborze metody określania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Gminy zapominają jednak w praktyce o prawie unijnym, a także konstytucyjnej zasadzie równości daninowej.

Artykuł 84 ustawy z 2.4.1997 r. ‒ Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) mówi o tym, że każdy zobowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków. Wywodzi się z tego zasada sprawiedliwości daninowej, która mówi, że nie można różnicować zasad opodatkowania obywateli znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej.

W świetle dyrektywy 2008/98/WE (art. 14 ust. 1) jedną z naczelnych zasad ochrony środowiska na terenie całej Unii Europejskiej jest zasada „zanieczyszczający płaci”, co znaczy tyle, że płaci ten kto generuje śmieci.

Szczególnie niesprawiedliwa okazuje się opłata uzależniona od wielkości nieruchomości, najbardziej dotkliwa dla osób samotnie gospodarujących – podkreśla RPO.

Źródło: https://www.rpo.gov.pl/pl/content/rpo-ws-podwyzek-za-smieci-wg-do-ministra-srodowiska-i-klimatu

Konta Polaków w rządowym wykazie. Nowe uprawnienia organów

System Informacji Finansowej, nad którym pracuje Ministerstwo Finansów ma służyć m.in. do gromadzenia i przetwarzania informacji o otwartych i zamkniętych rachunkach oraz o umowach o udostępnianiu skrytek sejfowych.

Do rachunków, które będą objęte regulacją ustawową, należeć będą rachunki bankowe, rachunki w SKOK, rachunki płatnicze w innych podmiotach, rachunki papierów wartościowych, rachunki zbiorcze wraz z rachunkami pieniężnymi służącymi do ich obsługi.

Informacje mają być wykorzystywane przez różne służby, m.in.: Policję, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego czy Służbę Kontrwywiadu Wojskowego. Będą z nich też korzystać organy administracji skarbowej: Generalny Inspektor Informacji Finansowej oraz Krajowa Administracja Skarbowa. Jak zapewniają projektodawcy zmiany mają poprawić kontrolę nad działaniami służb w zakresie pozyskiwania informacji o rachunkach. Łatwiejsze będzie też lokalizowanie składników majątku, które osoby objęte postępowaniami mogą chcieć ukryć.

Służby, dzięki SInF mają też podejmować działania wyprzedzające i typować rachunki, które mogą być wykorzystywane do działalności przestępczej.

Czemu Ministerstwo zabrało się teraz za stworzenie takiego narzędzia? W uzasadnieniu zapisano, że głównym celem takiej regulacji jest implementacja do polskiego systemu prawnego unijnych regulacji dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. W obecnym stanie prawnym brakuje narzędzia, które da łatwy dostęp do wiarygodnych informacji o miejscu przechowywania aktywów, mogących mieć związek z przestępstwem. Implementacja dyrektywy powinna nastąpić do 1.8.2021 roku. Przepisy, nad którymi pracuje MF, mają być przyjęte przez rząd w I kwartale 2021 roku.

4 rozwiązania w sferze zatrudnienia z tarczy antykryzysowej 5.5, zmienionej tarczą 6.5

Od 29.11.2020 r. obowiązuje ustawa z 28.10.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID­­‑19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2112; dalej: tarcza 5.5), a także jej nowelizacja, tj. ustawa z 28.10.2020 r. o zmianie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID­­‑19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2113; dalej: tarcza 6.5). To skutek decyzji posłów, którzy chcąc naprawić swój błąd wybrali zamiast reasumpcji zmianę uchwalonej tarczy 5.5 jeszcze przed jej publikacją.

Tarcza 5.5 wprowadziłaby nowy art. 4i do ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 poz. ze zm.; dalej: specustawa). Przepis ten przewidywał comiesięczny dodatek, w wysokości 100% wynagrodzenia, pracownikom podmiotów leczniczych, osobom wykonującym zawody medyczne oraz osobom, z którymi zawarto umowy na wykonywanie świadczeń zdrowotnych, którzy:

Właśnie wprowadzenie wobec osób kierowanych wyjątku (dokonany przez Senat i przyjęty bez poprawek prze Sejm) jest uzasadnieniem tarczy 6,5. Posłowie uznali, że narusza on zasadę sprawiedliwości, wyłączając z prawa do dodatku grupę pracowników służby zdrowia, którym polecono realizowanie świadczeń zdrowotnych w związku z epidemią COVID-19. W efekcie usunęli cały art. 4i specustawy. Tym samym nikt nie otrzyma dodatku.

Tarcza 5.5 i 6.5 to nazwy przyjęte w niniejszym artykule dla utrzymania chronologii przepisów antykoronawirusowych. Tarczą 6.0 (funkcjonuje również określenie poszerzonej tarczy branżowej) określa się ustawę o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, uchwaloną przez Sejm 19.11.2020 r., do której Senat wprowadził poprawki. Reguluje ona m.in. zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1.11.2020 r. do 30.11.2020 r. jednorazowe dodatkowe świadczenie postojowe w wysokości 2080 zł dla osób, które na dzień 30.9.2020 r. prowadziły jeden ze wskazanych w jej przepisach rodzajów działalności. Więcej na jej temat napiszemy po zakończeniu procesu legislacyjnego. Osobny tekst poświęcimy także tarczy 7.0 (nazwa przyjęta ze względów porządkowych), czyli ustawie uchwalonej przez Sejm 27.11.2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, która jest w Senacie. Pozwala ona m.in. na pracę zdalną podczas izolacji w warunkach domowych i wydłuża do 180 dni po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego/epidemii ważność niektórych badań lekarskich psychologicznych oraz szkoleń pracowników.

4 rozwiązania związane z zatrudnieniem w tarczy 5.5 po zmianach dokonanych tarczą 6.5

L.p.	Rodzaj rozwiązania i termin jego wejścia w życie	Sposób realizacji
1.	Zrównanie izolacji i izolacji domowej z okresem niezdolności do pracy z powodu choroby (art. 6 ust. 2 pkt 1a ustawy zasiłkowej* w zw. z art. 8 tarczy antykryzysowej 5.5)	Na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania pracy wskutek poddania się obowiązkowi kwarantanny, izolacji w warunkach domowych (tzw. izolacja domowa) albo izolacji, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
2.	Świadczenie chorobowe w wysokości 100% dla zatrudnionych w jednostkach pomocy społecznej i podmiotach leczniczych (art. 4ea i art. 4g specustawy dodany art. 20 pkt 1 i 2 tarczy antykryzysowej 5.5 w zw. z art. 1 pkt 1 tarczy 6.5)	– Dotyczy ubezpieczonych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej świadczących usługi całodobowo, noclegowniach oraz innych placówkach zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub w podeszłym wieku, o których mowa w przepisach o pomocy społecznej, a także w podmiotach leczniczych – W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego/epidemii ubezpieczonym zatrudnionym przysługuje 100% wynagrodzenia chorobowego lub 100% zasiłku chorobowego. – Świadczenia chorobowe należą się w okresie podlegania obowiązkowej kwarantannie lub izolacji domowej, a także niezdolności do pracy z powodu COVID-19 – będących efektem styczności z osobami chorymi z powodu COVID-19 w trakcie pracy – Świadczenia chorobowe w podmiotach leczniczych należą się z mocą od 5.9.2020 r. (art. 31 pkt 1 tarczy antykryzysowej 5.5 dotyczący daty wejścia w życie)
3.	Praca zdalna podczas kwarantanny (art. 4h specustawy dodany art. 20 pkt 2 tarczy antykryzysowej 5.5 w zw. z art. 1 pkt 1 tarczy 6,5)	– W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego/epidemii, pracownicy i inne osoby zatrudnione, poddane obowiązkowej kwarantannie, mogą, za zgodą pracodawcy albo zatrudniającego, świadczyć w trybie pracy zdalnej pracę określoną w umowie i otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie – Praca zdalna ma być wykonywana zgodnie z art. 3 ust. 3–8 specustawy – Za czas pracy zdalnej nie przysługują świadczenia chorobowe
4.	Skierowanie osób wykonujących pracę w zawodzie medycznym do pracy przy zwalczaniu epidemii (art. 47 ustawy o chorobach zakaźnych zmieniony art. 15 pkt 5 tarczy antykryzysowej 5.5)	– Samorządy zawodów medycznych przekazują, na wniosek odpowiednio wojewody albo ministra właściwego do spraw zdrowia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, wykaz osób wykonujących zawody medyczne, które mogą być skierowane do pracy przy zwalczaniu epidemii – Do pracy przy zwalczaniu epidemii mogą zostać skierowane – na swój wniosek – osoby: 1) które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat w przypadku kobiet lub 65 lat w przypadku mężczyzn, 2) samotnie wychowujące dziecko w wieku do 14 lat i 18 lat

*ustawa zasiłkowa to ustawa z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 870 ze zm.)

Odsetki wskazuje się w tytule wykonawczym

Tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (wyr. NSA z 3.11.2020 r., II FSK 1750/18, Legalis).

W rozpatrywanej sprawie spór dotyczył egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego obowiązek wynikający z decyzji określającej spółce nadwyżkę podatku naliczonego VAT nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. Kwotę VAT za wskazany miesiąc (należność główna) określono w decyzji podatkowej w konkretnej wysokości. Nie określono natomiast wysokości należnych odsetek, ani też nie wskazano okresów, za które należało naliczać odsetki.

Wobec tego, zdaniem NSA, organ egzekucyjny nie miał kompetencji do badania zasadności należności głównej. Natomiast w zakresie wyliczenia wysokości odsetek, w przypadku wniesienia zarzutów kwestionujących sposób ich wyliczenia, organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem miał obowiązek zbadać, czy w sprawie nie doszło do przerw w naliczaniu odsetek.

NSA stwierdził, że określając wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy nie orzeka o wysokości odsetek. Wysokość kwoty należnej z tytułu odsetek za zwłokę jest zatem „otwarta” i podlega konkretyzacji na etapie postępowania egzekucyjnego. Dopiero bowiem w tytule wykonawczym, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z 17.6.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: EgzAdmU), następuje określenie m.in. terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Samą wysokość odsetek określają przepisy prawa, zaś podmiot wystawiający tytuł wykonawczy wskazuje m.in. przerwy w ich naliczaniu, jeżeli w sprawie wystąpiły. Zobowiązany nie ma wobec powyższego możliwości kwestionowania terminu, od którego należy liczyć odsetki w toku postępowania wymiarowego, zaś wiedzę o sposobie określenia okresu, za który powinien uregulować odsetki (w tym o zastosowaniu przerw w ich naliczaniu), uzyskuje z wystawionego tytułu wykonawczego. Dopiero wówczas może zakwestionować stanowisko wierzyciela w przedmiocie nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. Kwestionuje wówczas istnienie obowiązku ich zapłaty, co odpowiada zarzutowi określonemu w art. 33 § 1 pkt 1 EgzAdmU. Wadliwe określenie okresu, za jaki należne są odsetki, będzie oznaczało objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części.