Ustawa o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw oczekuje na podpis Prezydenta

Ustawa zakłada uściślenie zapisów GospNierU oraz wzmocnienie roli wojewodów w nadzorze na działaniami starostów gospodarujących powiatowym zasobem nieruchomości Skarbu Państwa.

Zdaniem wnioskodawcy rozwiązania zaproponowane w noweli mają na celu przyznanie wojewodom narzędzi prawnych i silnych kompetencji nadzorczych. Rozwiązania zaproponowane w projekcie wpisują się również w zgłaszane przez wojewodów postulaty dotyczące wprowadzenia instrumentów prawnych, umożliwiających wojewodom sprawne i rzetelne wykonywanie kontroli nad gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa przez starostów (http://orka.sejm.gov.pl/Druki9ka.nsf/Projekty/9-020-548-2021/$file/9-020-548-2021.pdf)

Najistotniejszą zmianą, jaka wynika z ustawy, jest zmiana warunków na jakich następować będzie odwołanie darowizny nieruchomości. Obecne przepisy nakazują odwołanie darowizny nieruchomości w sytuacji niewykorzystania nieruchomości na cel, na który została darowana, lub wykorzystywania nieruchomości na inny cel, niż cel, na który została darowana. Na podstawie nowych przepisów organ, który wyraził zgodę na dokonanie darowizny, będzie mógł wyrazić zgodę na zmianę warunków umowy darowizny, w tym zmianę celu, na który nieruchomość została darowana.

Do innych istotnych zmian, jakie wnosi ustawa do zasad gospodarowania nieruchomościami, należy zaliczyć:

Ustawa ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Niedozwolone zwolnienie w podatku od nieruchomości – najnowsza uchwała RIO w Lublinie

Rada gminy postanowiła zwolnić od podatku od nieruchomości „budynki gospodarcze i inwentarskie będące w posiadaniu podatników, którzy przekazali gospodarstwa rolne na rzecz Skarbu Państwa, z wyjątkiem związanych z działalnością gospodarczą”. W praktyce chodzi o sytuacje np. przekazania gospodarstwa w zamian za rentę.

W założeniu rady gminy zwolnienie to miało mieć podstawę normatywną w art. 7 ust. 3 PodLokU. Dla przypomnienia z tej regulacji prawnej wynika, że:
Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.

Z punktu widzenia ww. zwolnienia istotne jest to, że musi ono mieć charakter tzw. zwolnienia przedmiotowego. Zwracano na ten aspekt wielokrotnie uwagę w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, z wyroku WSA w Białymstoku z 27.11.2020 r. (I SA/Bk 761/20) m.in. stwierdzono, że: Uprawnienie określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych do ustanawiania zwolnień przez gminę dotyczy wyłącznie zwolnień przedmiotowych, tj. takich, które odnoszą się do pewnej kategorii przedmiotów opodatkowania. Nie obejmuje natomiast prawa do ustanowienia zwolnień podmiotowo – przedmiotowych, to jest wyłączenia z opodatkowania pewnych kategorii podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji faktycznej lub prawnej.

W innych orzeczeniach akcentuje się z kolei, że zakaz ustanawiania przez rady gmin zwolnień o charakterze podmiotowym oznacza, że zwolnienie wprowadzone na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 3 PodLokU może dotyczyć wyłącznie przedmiotów, wykorzystywanych do różnego rodzajów działalności. Przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika. Jest to o tyle trudne zadanie, że zwolnienie w każdym przypadku będzie w ostatecznym rozrachunku dotyczyło określonego podmiotu, a to z tej przyczyny, że konstrukcja podatku obejmuje zarówno przedmiot, jak i podmiot podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji, nie ma też zwolnienia przedmiotowego, którego nie można przypisać określonemu podmiotowi (por. np. wyrok NSA z 11.8.2020 r., II FSK 646/20).

Właśnie przez pryzmat ww. wskazówek interpretacyjnych dotyczących art. 7 ust. 3 PodLokU i przedmiotowego charakteru zwolnienia, we wspomnianej na wstępie uchwale Regionalnej Izby Obrachunkowej wskazano m.in., że:

Wprowadzone przez Radę Gminy (…) zwolnienie wyraźnie odnosi się do określonej kategorii podatników władających nieruchomościami – czyli posiadaczy budynków, którzy przekazali gospodarstwo rolne Skarbowi Państwa. Określenie w treści zwolnienia, oprócz przedmiotu który ma temu zwolnieniu podlegać, dodatkowych kryteriów podmiotowych pozwalających zidentyfikować krąg jego adresatów, nadaje temu zwolnieniu charakter przedmiotowo – podmiotowy.

Finalnie, Izba stwierdziła nieważność wspomnianego zwolnienia podatkowego. 

Podsumowując powyższe należy przyjąć, że rada gminy nie może wprowadzać zwolnień, które tylko z pozoru są legalne. Skoro zwolnienie – w podanym stanie faktycznym – dotyczyć ma posiadaczy określonych budynków, pod warunkiem, że przekazali wcześniej gospodarstwo rolne na rzecz Skarbu Państwa (np. w zamian za rentę), to rozstrzygnięcie RIO jest w pełni zasadne.

Rozporządzenie w sprawie braku PIT i CIT od Tarczy Finansowej podpisane przez ministra

Adresatami tego rozwiązania są przedsiębiorcy, beneficjenci wsparcia w ramach Tarczy 1.0 oraz Tarczy 2.0 Polskiego Funduszu Rozwoju, dla których wartość umorzonych zobowiązań z tytułu subwencji stanowi co do zasady przychód podatkowy.

Zaniechanie poboru podatku będzie miało zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych przez beneficjentów wsparcia począwszy od 1 czerwca 2021 r. do 31 grudnia 2022 r.

Wydatki pokryte środkami z subwencji podlegać mogą zaliczeniu do podatkowych kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych także w okoliczności zaniechania poboru podatku od dochodów z umorzonej subwencji.

To już kolejna, obok Tarcz PFR i Tarcz branżowych forma pomocy dla przedsiębiorców, których dotknął koronawirusowy kryzys.

Źródło: Ministerstwo Finansów

Projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu wzmocnienia klimatycznego wymiaru polityki miejskiej

 

W myśl założeń projektu celem ustawy jest, by miasta powyżej 20 000 mieszkańców zobowiązane były do opracowania miejskich planów adaptacji do zmian klimatu (MPA). Dodatkowo wnioski i rekomendacje z opracowanych MPA będzie należało uwzględniać w sporządzanych strategiach rozwoju gmin, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.  Ponadto zakłada się uwzględnianie komponentu adaptacyjnego w polityce rozwoju województwa, poprzez zobowiązanie samorządu województwa do tworzenia warunków dla prowadzenia działań na rzecz adaptacji sektorów i obszarów wrażliwych na zmiany klimatu. Ponieważ jedynie działania na wszystkich szczeblach rządowych, jak i samorządowych zapewnią kompleksowość działań na rzecz wzmacniania polityki adaptacyjnej, zwłaszcza w kontekście wrażliwych na zmiany klimatu sektorów i obszarów.

Miasta powyżej 20 000 mieszkańców będą musiały w planowaniu przestrzennym uwzględniać działania zmniejszające wrażliwość na zmiany klimatyczne. Ustawa ma także doprecyzować przepisy ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w kwestii dotyczących zakresu i elementów niezbędnych dla przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w obszarze dotyczącym analiz klimatycznych (analiza podatności przedsięwzięcia na zmiany klimatu). 

Reforma rynku pracy a nowy model w polityce zatrudnienia

Rozwój i unowocześnienie polskiego rynku pracy to jeden z kluczowych elementów w programach rozwojowych uruchamianych obecnie w ramach odbudowy społeczno-gospodarczej po pandemii. W kontekście polityk europejskich i środków unijnych jest to Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), a w kontekście krajowym – ogłoszony niedawno przez Rząd Polski Ład.

Założenia reformy rynku pracy

Reforma rynku pracy, ze względu na swój kompleksowy charakter, odpowiada na wiele wyzwań rozwojowy wynikających zarówno ze skutków pandemii, jak i z wcześniejszych trendów globalnych, częściowo przyśpieszonych przez pandemię (np. o obszarze cyfryzacji procesów gospodarczych i życia społecznego, która jeszcze bardziej przyspieszyła w ostatnim roku). Zwiększenie efektywności służb zatrudnienia, skierowanie aktywnych polityk rynku pracy do grup dotychczas nieaktywnych zawodowo i położenie nacisku na rozwój umiejętności kadr w obszarach niezbędnych dla cyfrowej i niskoemisyjnej gospodarki pozwoli na jak najlepsze wykorzystanie potencjału zawodowego  polskich obywateli  oraz – co szczególnie ważne – wzmocni jakość oferowanego zatrudnienia, zarówno w kategoriach płacowych, satysfakcji z ciekawej pracy, jak i stabilności.

Na wsparcie reformy rynku pracy – przede wszystkim na cyfryzację procesów i wdrożenie nowych cyfrowych narzędzi oraz na przygotowanie kadr do stosowania tych nowych metod pracy – została zaplanowana kwota 52 mln euro w KPO. Komplementarne działania, np. z zakresu podnoszenia umiejętności, aktywizacji rodziców powracających do pracy i wsparcie zatrudnienia osób młodych – będą realizowane w ramach Polskiego Ładu.

Reforma rynku pracy, ujęta od strony regulacyjnej w pakiecie czterech omawianych dziś ustaw i wpierana środkami KPO, oznacza tak naprawdę wdrożenie w Polsce nowego, prorozwojowego modelu polityki zatrudnienia – nastawionego na proaktywne działania, uwzględniającego dynamiczny rozwój polskiej gospodarki i stawiającego w centrum uwagi indywidualne potrzeby pracowników i potrzeby pracodawców.

O reformie rynku pracy w KPO

Głównymi celami finansowanego z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (RRF) Krajowego Planu Odbudowy (KPO) są zwiększanie odporności i zdolności dostosowawczych, łagodzenie społecznych i gospodarczych skutków kryzysu, wspieranie transformacji ekologicznej i cyfrowej.

W ramach polskiego Krajowego Planu Odbudowy (KPO) zaplanowano m. in. dofinansowanie szeroko zakrojonej reformy rynku pracy, której celem jest poprawa efektywności wsparcia, rozwój kompetencji pracowników pod kątem  aktualnych potrzeb gospodarki i przedsiębiorstw, a także skuteczniejsze dotarcie do grup, które potrzebują aktywizacji zawodowej i przekwalifikowania. W ramach reformy rynku pracy usprawnione zostanie również zarządzanie migracjami zarobkowymi.

Dzięki środkom z KPO:

Źródło:

gov.pl

Strażnicy gminni będą karać za niebezpieczną jazdę hulajnogami elektrycznymi

Projekt zakłada zmianę § 2 w ust. 1 w pkt 1 rozporządzenia z 17.11.2003 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz.U. z 2003 r. Nr 208, poz. 2026) w ten sposób, że strażnicy zostaną uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego również za wykroczenia określone w art. 86a KW. Przepis ten stanowi, że:

Kto, kierując rowerem, hulajnogą elektryczną lub urządzeniem transportu osobistego albo poruszając się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch na chodniku lub drodze dla pieszych, nie porusza się z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego lub nie ustępuje pierwszeństwa pieszemu, podlega karze grzywny albo karze nagany.

Główne motywy zmian to chęć zapewnienia bezpieczeństwa, co wynika z uzasadnienia projektu, gdzie postanowiono, że: Zakładanym rezultatem wdrożenia proponowanych zmian będzie wzmocnienie ochrony porządku publicznego w gminach posiadających straże gminne (miejskie), w tym zwiększenie bezpieczeństwa niechronionych uczestników ruchu drogowego, w szczególności pieszych, poprzez zapewnienie możliwości nakładania sankcji na uczestników ruchu naruszających zasady ustanowione przez nowo wprowadzone przepisy.

Warto podkreślić, że konsekwencje wprowadzenia ww. regulacji mogą okazać się korzystne dla budżetów gminnych. Nakładając bowiem grzywny, straże miejskie (jednostki budżetowe) będą zobligowane do odprowadzenia uzyskanych środków finansowych na rachunek budżetu gminy. W konsekwencji na zmianach mogą tylko zyskać gminy. Kwestią otwartą jest tylko zakres, w jakim poszczególne straże gminne będą w stanie realizować wspomniane dodatkowe wpływy budżetowe. Wiele zależy od specyfiki danej jednostki, uwarunkowań lokalnych, czy dostępnej infrastruktury. W każdym bądź razie, wprowadzone zmiany będą korzystne, zarówno z perspektywy zapewnienia bezpieczeństwa pieszym, jak i z perspektywy dodatkowych wpływów do budżetu samorządowego

Wyrok SO odnośnie do in-house

Remondis wskazywał rozwiązania, które w jego ocenie były konieczne, aby zapewnić kontrolę analogiczną, a ich brak miałby świadczyć o niespełnieniu jednego z trzech warunków dopuszczających udzielenie zamówień in-house w trybie zamówienia z wolnej ręki.

Zdaniem SO regulacje wynikające z przepisów KSH rozpatrywane z uwzględnieniem regulacji ustawy o gospodarce komunalnej kreują stosowną podstawę do kontroli analogicznej. Ewentualne wprowadzenie innych dodatkowych rozwiązań jest cenne, ale nie jest warunkiem koniecznym dla zapewnienia „kontroli analogicznej jak nad własnymi jednostkami”. Potwierdzono tym samym, że nie musi to być wymiar tamujący jakiekolwiek samodzielne działania zarządu, czyniąc ten organ iluzorycznym.

Ponadto zarzuty w postępowaniu sądowym dotyczyły prognozy handlowej, która miała być niewiarygodna, m.in. dlatego, że nie uwzględniała waloryzacji cen. Sąd nie przychylił się jednak do argumentów Remondis w tym zakresie. Kwestionowano także posiadanie przez samorządową spółkę odpowiedniego zasobu kadrowego oraz sprzętowego, co miałoby powodować korzystanie z podwykonawców do realizacji zamówienia, a więc działanie wbrew ograniczeniom wynikającym z przepisów PrZamPubl. 

Warto zwrócić uwagę, że Remondis podnosił w sądzie okoliczności związane z realizacją umowy, wykorzystując fakt, że skarga była rozpatrywana już po zawarciu umowy in-house. Nie były one jednak przywoływane na etapie odwołania do KIO, gdy umowa nie była jeszcze zawarta i realizowana. Co istotne, w konsekwencji SO przyjął, że weryfikacji podlega to, czy można było udzielić zamówienia, a nie to, jak ono jest realizowane. 

Reasumując, zdaniem SO dla oceny zgodności udzielenia zamówienia in-house z przepisami PrZamPubl istotne są przesłanki wyrażone w art. 214 ust. 1 pkt 11 PrZamPubl. Dla przypomnienia wynika z nich, że tryb zamówienia z wolnej ręki jest dopuszczalny, w przypadku gdy zamówienie udzielane jest przez zamawiającego, o którym mowa w art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 1 PrZamPubl, osobie prawnej, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 

1) zamawiający sprawuje nad tą osobą prawną kontrolę, odpowiadającą kontroli sprawowanej nad własnymi jednostkami, polegającą na dominującym wpływie na cele strategiczne oraz istotne decyzje dotyczące zarządzania sprawami tej osoby prawnej; warunek ten jest również spełniony, gdy kontrolę taką sprawuje inna osoba prawna kontrolowana przez zamawiającego w taki sam sposób;

2) ponad 90% działalności kontrolowanej osoby prawnej dotyczy wykonywania zadań powierzonych jej przez zamawiającego sprawującego kontrolę lub przez inną osobę prawną, nad którą ten zamawiający sprawuje kontrolę, o której mowa w pkt 1;

3) w kontrolowanej osobie prawnej nie ma bezpośredniego udziału kapitału prywatnego.

Oskładkowanie umów zlecenia od stycznia 2022 r. Planowane wyjątki

Zgodnie z zapowiedziami, studenci do osiągnięcia 26. roku życia mają zostać wyłączeni z tego pełnego oskładkowania. W praktyce może się okazać, że katalog wyjątków będzie jeszcze większy. 

Projekt ustawy dotyczący oskładkowania umów zlecenia powinien zostać opublikowany w najbliższych tygodniach, co oznacza, że już po wakacjach Rada Ministrów a następnie Sejm i Senat powinny zająć nim zająć. Zapowiedzi wskazują, że wejście w życie takiej reformy jest planowane na 1.1.2022 r. 

Cel projektu

Celem projektu jest uporządkowanie systemu ubezpieczeń społecznych, jego racjonalizacja, w tym ujednolicenie zasad podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wprowadzenie jednolitych rozwiązań w zakresie przyznawania i wypłaty świadczeń, a także usprawnienie funkcjonowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kontekście gospodarki finansowej, oraz rozliczeń z płatnikami składek. W praktyce z perspektywy pracodawcy pod względem kosztów nastąpi zrównanie umowy zlecenia z umową o pracę, przez co umowa zlecenia nie będzie już tak konkurencyjna. Obecnie obowiązkiem pracodawcy jest oskładkowanie umowy zlecenia do wysokości minimalnego wynagrodzenia (2800 zł w 2021 r., od stycznia 2022 r. może to być 3000 zł), jeżeli projektowane zmiany wejdą w życie, to od każdej umowy, bez względu na jej wysokość pracodawca będzie musiał finansować składki na ubezpieczenia społeczne. W związku z obowiązującym już rejestrem umów o dzieło, które pracodawcy mają obowiązek zgłaszać do ZUS od stycznia 2021 r. (a do końca maja zgłoszonych zostało około 380 tysięcy umów), należy pamiętać, że Zakład mając większą wiedzę o takich umowach w szybszy sposób może kontrolować pracodawców, którzy będą próbowali traktować umowę o dzieło jako alternatywę dla oskładkowanego zlecenia.

Zmiany w założeniach

Zgodnie z informacjami pojawiającymi się w ostatnim czasie w ramach reformy pełnego oskładkowania umów zlecenia mogą się pojawić wyjątki. 

• studenci do 26. roku życia, 
• osoby 50/55+, co ma się przyczynić do większej aktywizacji zawodowej,
• artyści i twórcy (składki naliczane od płacy minimalnej, jeśli dochody będą niższe niż 80 % przeciętnego wynagrodzenia, państwo będzie do składek FUS/ZUS dopłacać).

Pierwszy wyjątek został już potwierdzony przez resort rodziny. Utworzenie drugiego wyjątku jest możliwe w ramach aktywizacji zawodowej osób, które zbliżają się do osiągniecia wieku emerytalnego albo już osiągnęły wiek emerytalny. Należy podkreślić, ze o ile krótkoterminowo taki wyjątek i brak składek jest korzystny (wynagrodzenie netto jest wyższe), to już patrząc długoterminowo, osoby które nie płacą składek na ubezpieczenia społeczne będą miały niską emeryturę. Na to ryzyko powinni zwracać uwagę przede wszystkim studenci, których emerytura za 40 lat może być na szczególnie niskim poziomie. W przypadku trzeciego wyjątku trwają już pracę legislacyjne, co oznacza, że artyści będą stanowili dużą grupę zwolnioną z tego obowiązku.

Korea Południowa czeka na decyzję o adekwatności

Na kilka dni przed końcem okresu przejściowego Komisji Europejskiej udało się wydać decyzję o adekwatności dla Wielkiej Brytanii. Dzięki czemu wiele podmiotów mogła odetchnąć z ulgą. Tymczasem w tym samym czasie, bo pod koniec czerwca Komisja Europejska opublikowała projekt decyzji o adekwatności dla Korei Południowej.

Tym samym, Korea Południowa może zostać uznana obok Wielkiej Brytanii, Andory, Argentyny, Kanady, Wysp Owczych, Izraela, Japonii, Nowej Zelandii, Szwajcarii, Urugwaju, Guernsey’a, Wyspy Mana oraz Baliwat Jersey za miejsce, w którym poziom ochrony danych osobowych jest równy ochronie jaki wynika z RODO.

Warto zaznaczyć, że wszystkie kraje oprócz Japonii i Wielkiej Brytanii uzyskały swój status na podstawie poprzedniczki RODO – dyrektywy o ochronie danych. Wymogi jakie nakłada RODO są bardziej rygorystyczne od wymagań jakie wynikały z dyrektywy. Co więcej, przepisy w tych trzecich krajach dotyczące danych osobowych mogły ulec zmianie. Dlatego też, Komisja przegląda decyzje, które wynikają z dyrektywy, a które obowiązują ciągle dzięki art. 45 ust. 9 RODO. Do czasu zmiany, zastąpienia lub uchylenia decyzji uznaje się, że ochrona w ww. krajach jest adekwatna. Nie ma pewności czy w wyniku przeglądu Komisja nie podejmie decyzji o nie odnowieniu decyzji w odniesieniu do niektórych krajów.

Co do zasady jeśli chcemy przesyłać dane osobowe z Unii Europejskiej do państwa trzeciego (spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego) konieczne jest zachowanie dodatkowych zabezpieczeń, które mają spowodować, że dane będą chronione na takim samym poziomie jak wynika to z RODO. Jednak art. 45 ust. 3 RODO przyznaje Komisji uprawnienia do decydowania, czy państwo spoza UE zapewnia poziom ochrony danych osobowych, który jest zasadniczo równoważny poziomowi ochrony w UE. Decyzja stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony powoduje, że transfery danych osobowych do danego kraju będą utożsamiane z transferami danych wewnątrz UE.

Projekt decyzji obejmuje przekazywanie wszystkich danych osobowych z EOG do Korei Południowej, z wyjątkiem przekazywania danych do odbiorców takich jak: organizacje religijne, partie polityczne oraz podmioty, które są nadzorowane przez Koreańską Komisje Usług Finansowych. Projekt nie odbiega od wcześniej wydanych decyzji. Dla podmiotów z Korei Południowej, które będą przetwarzać dane osobowe z Unii Europejskiej szczególnie ważny jest załącznik nr 1 do decyzji. W którym określono dodatkowe zasady, które te podmioty muszą przestrzegać. Dodatkowe przepisy dotyczą między innymi wymogów przejrzystości, dalszego przekazywania oraz przetwarzania danych niezgodnie z celem.

Komisja w projekcie szczególnie wiele miejsca poświęciła opisowi okoliczności, w jakich południowokoreańskie organy publiczne mogą uzyskać dostęp do danych osobowych z EOG i wykorzystywać je do egzekwowania prawa karnego i bezpieczeństwa narodowego. Jest to kwestia, która wzbudza szczególne zainteresowanie społeczności w Unii Europejskiej. Można domyślać się, że Komisja wzięła pod uwagę niedawny wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Schrems II, który unieważnił decyzję o adekwatności, która dotyczyła Stanów Zjednoczonych. Decyzja po wydaniu ma być poddawana przeglądowi co cztery lata, przy czym pierwszy przegląd odbędzie po trzech latach od wprowadzenia.

Zapewne jeszcze kilka miesięcy minie zanim decyzja zostanie wydana. Obecnie nad projektem pochyla się Europejska Rada Ochrony Danych (EROD), która następnie przedstawi swoje uwagi do niego. Można spodziewać się, że podobnie jak przy decyzji dotyczącej Japonii i Wielkiej Brytanii opinia będzie szczegółowa oraz krytyczna. Opinia EROD nie jest wiążąca, ale jest brana pod uwagę przez Komisje jak i Parlament Europejski, który również może wydać swoją opinie w tej kwestii. Ostatnim krokiem przed przyjęciem decyzji jest uzyskanie zgody komitetu złożonego z przedstawicieli państw członkowskich UE.

 

Źródło: https://iapp.org/news/a/eu-adequacy-decision-for-south-korea/

Nowe struktury JPK_VAT z deklaracją – konsultacje podatkowe

Nowe struktury JPK_V7M i JPK_V7K zostały opracowane na podstawie znowelizowanego rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług i uwzględniają m.in. implementację pakietu VAT e-commerce, a także dodatkowe przyspieszone terminy zwrotu podatku VAT (15-dniowy wynikający z programu Podatnik Bezgotówkowy oraz 40-dniowy wynikających z założeń Krajowego Systemu e-Faktur).

Ewentualne uwagi odnośnie poprawności merytorycznej i logicznej nowej struktury JPK_V7M i JPK_V7K należy zgłaszać w nieprzekraczalnym terminie do 31.7.2021 r. w formie elektronicznej na adres: konsultacje.jpkvat@mf.gov.pl .

Źródło: Ministerstwo Finansów