Dopłaty do wody w wysokości innej niż widniejące w uzasadnieniu do decyzji

Stosownie do przepisów WodaŚciekU taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Zatwierdzenie następuje na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 24b WodaŚciekU). Co istotne, taryfa jest zatwierdzana w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 WodaŚciekU).

Jednocześnie, zgodnie z art. 24 ust.6 WodaŚciekU – rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu.

Przepisy WodaŚciekU nie zawierają unormowań, które określałyby wzajemne relacje między uchwałą rady gminy a decyzją o zatwierdzeniu taryfy. Taryfa powinna być zatwierdzona, jeżeli zostaną spełnione ustawowo wskazane przesłanki. Oznacza to m.in., że zapewnia ona przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu możliwość wykonania przychodów pozwalających na realizowanie założonych zadań. Powołanie w uzasadnieniu decyzji o zatwierdzeniu taryfy deklaracji gminy co do wysokości dopłat do taryf, nie pozbawia organu stanowiącego gminy możliwości stanowienia w tym zakresie, czyli także ustalenia dopłat w innej wysokości, np. wyższej. W takim przypadku, wysokość uchwalonych dopłat będzie miała znaczenie dla cen świadczonych przez przedsiębiorstwo usług/dostaw.

Według ustawowego modelu, zatwierdzone taryfy odzwierciedlają ocenę organu regulacyjnego dotyczącą relacji przychodów i kosztów związanych z prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalnością w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym dopuszczalnego poziomu cen – uwzględniającego zarówno interesy przedsiębiorcy, jak i odbiorców (ochrona przed nieuzasadniony wzrostem cen). Jednocześnie, w ramach polityki lokalnej, rada gminy może podjąć decyzję o dopłatach do taryfy (taryf), przy czym w swoich rozstrzygnięciach rada nie jest związana elementami decyzji organu regulacyjnego (w tym uzasadnieniem decyzji).

e-Doręczenia odroczone. Ministerstwo Cyfryzacji zmieniło termin

Zmiana z 10.12.2023 r. na 30.12.2023 r.

Zgodnie z Komunikatem Ministra Cyfryzacji z 29.5.2023 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym termin wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym dla podmiotów, o których mowa w:

a) art. 155 ust. 1–5 oraz w art. 9 ust. 1 pkt 1–8 ustawy o doręczeniach elektronicznych (dalej: DorElektrU), w zakresie powszechnego doręczania i odbierania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej,

b) art. 155 ust. 6 DorElektrU, w zakresie powszechnego doręczania i odbierania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego,

c) w zakresie dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym

– określa się na dzień 10.12.2023 r.

W art. 155 ust. 1–5 są wymienione następujące podmioty:

1. Organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

2. Organy władzy publicznej inne niż wymienione w ust. 1, w tym organy kontroli państwowej i ochrony prawa, oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

3. Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

4. Narodowy Fundusz Zdrowia jest obowiązany stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

5. Agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej, państwowe fundusze celowe, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, uczelnie publiczne, Polska Akademia Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne, państwowe i samorządowe instytucje kultury, inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej.

Ust. 6 Jednostki samorządu terytorialnego i ich związki oraz związki metropolitalne oraz samorządowe zakłady budżetowe są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego od dnia określonego w komunikacie, a w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej od 1.10.2029 r.

W art. 9 ust. 1 pkt 1–8 zostały wymienione następujące podmioty:

1) adwokat wykonujący zawód,

2) radca prawny wykonujący zawód,

3) doradca podatkowy wykonujący zawód,

4) doradca restrukturyzacyjny wykonujący zawód,

5) rzecznik patentowy wykonujący zawód,

6) notariusz wykonujący zawód,

7) (uchylony)

8) podmiot niepubliczny wpisany do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

Natomiast zgodnie z komunikatem Ministra Cyfryzacji zmieniający komunikat w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań́ technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostepnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym z 22.11.2023 r. termin określony na dzień 10.12.2023 r. został przesunięty na dzień 30.12.2023 r. co oznacza, że na wdrożenie zmian będzie 20 dni więcej.

Założenia do projektu ustawy o zmianie ustawy o doręczeniach elektronicznych

W odpowiedzi na postulaty środowisk zrzeszających podmioty zobowiązane do stosowania doręczeń elektronicznych została podjęta decyzja o przesunięciu terminu wejścia w życie obowiązku stosowania doręczeń elektronicznych na termin późniejszy, jednak nie później niż 1.1.2025 r. (zgodnie z brzmieniem art. 155 ust. 11 DorElektrU obecnie termin to 1.1.2024 r.). Dokładny termin miałby zostać wskazany w komunikacie, który zostanie wydany co najmniej 90 dni przed tym terminem. Jak wskazano w uzasadnieniu do założeń ustawy celem Ministra Cyfryzacji jest zapewnienie bezpiecznej i w pełni elektronicznej, rejestrowanej korespondencji w administracji publicznej, a docelowo w całej gospodarce. Dlatego też się dąży do zapewnienia powszechnego wykorzystania doręczeń elektronicznych jako usługi bezpiecznej i zgodnej z europejskim rozporządzeniem eIDAS.

Wdrożenie nowego rozwiązania na tak dużą skalę – wszystkie podmioty publicznej, zawody zaufania publicznego, przedsiębiorcy wpisani do CEIDG oraz podmioty wpisane do KRS – jest procesem, który musi następować stopniowo i odbywać się równolegle z działaniami informacyjnymi (tj. upowszechnienie podstawowej wiedzy nt. nowego rozwiązania) oraz działaniami promocyjnymi (przedstawienie korzyści z nowego rozwiązania).

Oczekiwanym efektem jest założenie adresu do doręczeń elektronicznych przez zobowiązane podmioty publiczne oraz zawody zaufania publicznego na poziomie co najmniej 80% oraz gotowość techniczna oraz organizacyjna po stronie tych podmiotów. Przy czym przez gotowość techniczną rozumie się pełną integrację systemów kancelaryjnych i innych systemów dziedzinowych wykorzystywanych w tych podmiotach z systemem doręczeń elektronicznych albo – w przypadku podmiotów korzystających z aplikacji doręczeń elektronicznych – przeszkolonych pracowników do korzystania z aplikacji oraz zapewniony proces archiwizacji korespondencji.

Powyższe założenia do ustawy zostały przygotowane przez resort cyfryzacji nadzorowany przez ustępującego Ministra Cyfryzacji, co oznacza, że nowy minister może zmienić decyzje w tym zakresie.

Zmiany w ustawie o zakazie handlu przyjęte przez Sejm. 10 grudnia 2023 r. to niedziela handlowa

Nowelizacja na chwilę przed niedzielą 10 grudnia

Przyjęta przez Sejm ustawa dokonuje zmiany mające na celu ustanowienie 24 grudnia jako niedzielę niehandlową. W aktualnym stanie prawnym niedziela przypadająca na dzień 24 grudnia jest jedną z niedziel handlowych poprzedzających pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Co ważne, w Sejmie pojawił się również podobny projekt rządowy, ale sejmowa komisja uznała, że należy uwzględnić i procedować projekt poselski. Najważniejsza różnica pomiędzy projektami polegała na tym, że zgodnie z rządowym projektem 10 grudnia handel byłby prowadzony do godziny 14, a w poselskim projekcie takiego ograniczenia nie było.

Ustawa przewiduje jednoznaczne przesądzenie, że Wigilia, która przypada w niedzielę 24 grudnia, będzie dniem objętym zakazem handlu. Rozwiązanie to jest uzasadnione szczególnym czasem, jakim jest Boże Narodzenie oraz spotkaniami rodzinnymi Polaków. Jednocześnie w ustawie wskazano, że w przypadku, gdy Wigilia przypada na niedzielę, dwie poprzedzające ją niedziele były tzw. niedzielami handlowymi. W związku z tym, każda Wigilia przypadająca w niedzielę będzie dniem objętym zakazem handlu, wykonywania czynności związanych z handlem, powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania pracy w handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem.

Ustawowo handel jest dopuszczalny w niedzielę w niektórych podmiotach

Artykuł 6 OgrHandNiŚU przewiduje 32 sytuacje, w których handel w niedzielę jest dopuszczalny. Zgodnie z przepisami zakaz nie obowiązuje między innymi:

Wskazówki UZP odnośnie do klauzul dotyczących zatrudniania zgodnie z art. 95 oraz art. 96 ust. 2 pkt 2 Prawa zamówień publicznych

Pierwszy dokument dotyczący art. 96 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo zamówień publicznych (dalej: PrZamPubl) dotyczy wymagania zatrudnienia do realizacji zamówienia osób wskazanych w art. 96 ust. 2 pkt 2 PrZamPubl, tj. osób bezrobotnych, osób poszukujących pracy, osób usamodzielnianych, młodocianych, osób niepełnosprawnych, innych niż ww. osób, o których mowa w ustawie o zatrudnieniu socjalnym lub we właściwych przepisach państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, a także osób do 30. roku życia oraz po ukończeniu 50. roku życia, posiadających status osoby poszukującej pracy, bez zatrudnienia. O tym, której grupy osób dotyczy wymaganie zatrudnienia do realizacji zamówienia decyduje zamawiający.

W dokumencie podkreśla się, że zatrudnienie, o którym mowa w art. 96 ust. 2 PrZamPubl, należy rozumieć szerzej niż zatrudnienie na podstawie umowy o pracę – w pojęciu tym mieści się również wykonywanie czynności w oparciu o umowy cywilnoprawne. Tym samym osoby, których zatrudnienia wymaga zamawiający na potrzeby danego zamówienia, mogą zostać zatrudnione zarówno na podstawie umowy o pracę, jak również na podstawie innych form zatrudnienia, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o pomocy przy zbiorach w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników albo wykonywanie pracy w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Wyjątkiem jest sytuacja, w której osoby, których zatrudnienie jest wymagane do realizacji zamówienia na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 2 PrZamPubl, będą wykonywać czynności w sposób określony w art. 22 § 1 KP. W takim wypadku dodatkowo zastosowanie znajdzie art. 95 PrZamPubl i osoby te powinny być wówczas zatrudnione na podstawie stosunku pracy.

Należy pamiętać, że ustalone przez zamawiającego zapisy SWZ, o których mowa w art. 134 ust. 2 pkt 15 PrZamPubl lub art. 281 ust. 2 pkt 8 PrZamPubl, powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści umowy w sprawie zamówienia publicznego, podobnie jak zobowiązanie wykonawcy do zatrudnienia osób, o których mowa w art. 96 ust. 2 pkt 2 PrZamPubl w zakresie żądanym przez zamawiającego.

Urząd Zamówień Publicznych przypomina, że w przypadku, w którym zamawiający wymaga od wykonawcy zatrudnienia do realizacji zamówienia osób z ww. grup, zobowiązany jest określić grupę, liczbę i okres wymaganego zatrudniania osób, których dotyczy ten wymóg. Należy mieć na względzie, że warunki realizacji zamówienia muszą być związane z przedmiotem zamówienia, a wymagany okres zatrudnienia wskazanych osób nie może przekraczać okresu realizacji zamówienia. Jednocześnie pomimo, że zamawiający nie jest do tego zobowiązany na podstawie PrZamPubl, wskazane jest – zdaniem UZP – aby dla zapewnienia ciągłości realizacji tego warunku przewidział w dokumentach zamówienia zobowiązanie wykonawcy do niezwłocznego zatrudnienia innej osoby z grupy wskazanej przez zamawiającego w sytuacji rozwiązania umowy przez pracodawcę lub pracownika przed zakończeniem okresu, na jaki zatrudnienie jest wymagane.

Ponadto w trakcie realizacji zamówienia na każde wezwanie zamawiającego w wyznaczonym w tym wezwaniu terminie zamawiający może wymagać od wykonawcy przedłożenia zamawiającemu dowodów w celu potwierdzenia spełnienia wymogu zatrudnienia osób. Zamawiający powinien wybrać oraz wskazać właściwe, adekwatne do postawionego wymogu zatrudnienia osób z określonej grupy. Dowody potwierdzające realizację określonego przez zamawiającego warunku mogą być więc różne, w zależności od tego, jakiego warunku dotyczą.

Co istotne, kształtując zapisy dotyczące sposobu dokumentowania spełniania przez wykonawcę wymagań związanych z zatrudnieniem osób defaworyzowanych oraz uprawnienia w zakresie kontroli, w szczególności wskazując dokumenty, jakich zamawiający będzie wymagał, należy pamiętać o ograniczeniach wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów o ochronie danych osobowych. Żądanie dokumentów umożliwiających identyfikację imienia i nazwiska nie jest dopuszczalne w przypadku większości z grup osób wskazanych w art. 96 ust. 2 pkt 2 PrZamPubl, tj. niepełnosprawnych, uzależnionych od alkoholu, narkotyków i innych środków odurzających, osób chorych psychicznie, uchodźców, ponieważ dane te są kwalifikowane jako dane wrażliwe, o których mowa w art. 9 ust. 1 RODO. Nie jest zatem możliwe żądanie przez zamawiającego w stosunku do tych grup osób kopii umów o pracę zawierających imię i nazwisko tych osób.

Brak jest również podstaw do żądania orzeczenia o niepełnosprawności, orzeczenia o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, zaświadczenia o odbyciu programu psychoterapii uzależnień, zaświadczenia z zakładu opieki zdrowotnej potwierdzającego, że osoba jest osobą uzależnioną od narkotyków lub innych środków odurzających, zaświadczenia zakładu opieki zdrowotnej potwierdzającego, że osoba jest osobą chorą psychicznie, decyzji o nadaniu statusu uchodźcy.

Natomiast odnośnie do pozostałych ze wskazanych w art. 96 ust. 2 pkt 2 PrZamPubl osób, w przypadku których nie mamy do czynienia ze szczególnymi kategoriami danych, np. młodocianych, bezrobotnych, osób poszukujących pracy, niepozostających w zatrudnieniu lub niewykonujących innej pracy zarobkowej, osób usamodzielnianych, bezdomnych, możliwe jest żądanie przez zamawiającego (oprócz oświadczenia wykonawcy) stosownych dokumentów potwierdzających status danej osoby oraz jej zatrudnienie. Mogą to być takie dokumenty, jak oświadczenie zatrudnionej osoby, kopie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego, kopie umów o refundację części kosztów poniesionych na wynagrodzenie, składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych do pracy bezrobotnych, kopie umów cywilnoprawnych, przy czym zanonimizowane w sposób zapewniający ochronę danych osobowych tych osób zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami o ochronie danych osobowych.

Z tytułu niespełnienia przez wykonawcę wymogu zatrudnienia do realizacji zamówienia ww. osób zamawiający zazwyczaj przewiduje sankcję w postaci obowiązku zapłaty przez wykonawcę kary umownej w wysokości określonej w projektowanych postanowieniach umowy w sprawie zamówienia publicznego. Jak podkreśla UZP, taka sankcja ma charakter przykładowy. W przypadku powtarzających się, ewidentnych i uporczywych naruszeń obowiązków wynikających z art. 96 ust. 4 PrZamPubl, zamawiający może rozważyć zastosowanie sankcji w postaci prawa odstąpienia od umowy.

Drugi dokument przygotowany przez UZP dotyczy art. 95 PrZamPubl. Zawiera on przykładowe zapisy SWZ w sytuacji, w której zamawiający przewiduje wymagania w zakresie zatrudnienia na podstawie stosunku pracy, w okolicznościach, o których mowa w art. 95 PrZamPubl. Przepis ten stanowi, że zamawiający określa w ogłoszeniu o zamówieniu lub dokumentach zamówienia na usługi lub roboty budowlane wymagania związane z realizacją zamówienia w zakresie zatrudnienia przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie stosunku pracy osób wykonujących wskazane przez zamawiającego czynności w zakresie realizacji zamówienia, jeżeli wykonanie tych czynności polega na wykonywaniu pracy w sposób określony w art. 22 § 1 KP.

Urząd Zamówień Publicznych przypomina, że katalog dokumentów, jakich zamawiający może żądać w celu weryfikacji zatrudnienia z art. 438 ust. 2 PrZamPubl w zw. z art. 95 PrZamPubl, ma charakter otwarty. Z tego względu wskazane w przygotowanym przez UZP dokumencie dowody, mające na celu udokumentowanie zatrudnienia, nie są jedynymi dokumentami, jakich może żądać zamawiający. Zgodnie z 438 ust. 2 pkt 4 PrZamPubl zamawiający może żądać także innych dokumentów, np. dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne z tytułu zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Zamawiający nie musi jednak żądać wszystkich wymienionych dokumentów. Podobnie, w przypadku kontroli ww. wymogu oraz sankcji z tytułu niespełnienia wymagania zatrudnienia na podstawie stosunku pracy przez wykonawcę lub podwykonawcę, zamawiający nie jest zobowiązany do zastosowania wszystkich wskazanych przez UZP przykładowych zapisów. Rodzaj i charakter zarówno czynności kontrolnych, jak i sankcji, powinien bowiem zostać dostosowany przez zamawiającego do specyfiki udzielanego zamówienia.

Ponadto, co istotne, UZP zwraca uwagę, że ustalone przez zamawiającego zapisy SWZ w ww. zakresie powinny znaleźć odzwierciedlenie w projektowanych postanowieniach umowy, a następnie w treści umowy w sprawie zamówienia publicznego.

[Zob. https://www.gov.pl/web/uzp/klauzule-dotyczace-zatrudniania—art-95-oraz-art-96-ust-2-pkt-2-pzp; dostęp: 28.11.2023 r.]

Dofinansowanie z programu „Czyste powietrze” a czasowe przebywanie w zakładzie karnym

Na podstawie art. 411 ust. 10g ustawy – Prawo ochrony środowiska (dalej: PrOchrŚrod) osoba fizyczna na potrzeby przyznania dofinansowania z Narodowego Funduszu lub wojewódzkiego funduszu, może złożyć żądanie wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu przypadającego na jednego członka jej gospodarstwa domowego.

Zgodnie z art. 411 ust. 10h PrOchrŚrod zaświadczenie, o którym mowa w art. 411 ust. 10g PrOchrŚrod, wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej, o której mowa w art. 411 ust. 10g PrOchrŚrod.

Z treści pytania wynika, iż wnioskodawca przebywa w zakładzie karnym. Nie znamy dokładnie okoliczności, w jakich organ powziął takie informacje, ale sytuacja ta wzbudza u autora pytania wątpliwości.

W sprawach wydania zaświadczenia organem właściwym będzie wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania strony. W przepisach PrOchrŚrod nie uregulowano pojęcia miejsca zamieszkania osoby fizycznej. Przepisy PrOchrŚrod nie precyzują, jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania, zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. Pojęcie miejsca zamieszkania osoby fizycznej uregulowano w art. 25 ustawy – Kodeks cywilny, wskazując, że jest to miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

Składając żądanie, wnioskodawca oświadczył, że mieszka na terenie gminy, do której złożył żądanie wydania zaświadczenia. Informacje przedstawione we wniosku składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Organ powinien potwierdzić, że wskazany adres we wniosku mieści się w granicach administracyjnych miejscowości gminnej, do której wnioskodawca składa żądanie.

W toku prowadzonego postępowania nie jest istotne, czy dana osoba fizycznie i stale przebywa pod wskazanym adresem. Wydanie zaświadczenia nie jest uzależnione od sytuacji życiowej strony lub innych kryteriów. Organ nie ustala prawa do świadczeń pieniężnych uzależnionych np. od sprawowania nieprzerwalnie opieki w miejscu zamieszkania. Zaświadczenie potwierdza jedynie przeciętny miesięczny dochód osiągnięty przez gospodarstwo domowe w roku bazowym – zatem na podstawie wniosku wydaje się zaświadczenie tylko w tym przedmiocie. Nie można przyjąć, że strona, będąc czasowo w zakładzie karnym, zmieniła swoje stałe miejsce zamieszkania. W mojej ocenie odbywanie kary nie wiąże się z zamiarem stałego pobytu w zakładzie karnym.

Podobne stanowisko wyraził WSA w Olsztynie (wyr. WSA w Olsztynie z 27.4.2023 r., II SA/Ol 150/23, Legalis), wskazując, że przerwa w przebywaniu spowodowana szczególnymi okolicznościami, takimi jak odbywanie kary pozbawienia wolności, powołanie do służby wojskowej czy podjęcie studiów w innej miejscowości, nie zmienia jednak miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym. Pobyt w zakładzie karnym, jednostce wojskowej czy miejscowości, w której osoba fizyczna podejmuje naukę, ma charakter okresowy i nie jest równoznaczny z zamieszkiwaniem w tych miejscach. Miejscem zamieszkania osoby w omawianych sytuacjach jest miejsce, w którym osoba ta przebywa w czasie przepustek czy dni wolnych od nauki, do którego zamierza wrócić po odbyciu kary, służby czy zakończeniu studiów.

Podsumowując, przebywanie wnioskodawcy w zakładzie karnym nie stanowi przeszkody z wystąpieniem z żądaniem wydania zaświadczenia do organu gminnego. Strona w związku z czasowym odbywaniem kary w zamknięciu zgodnie z art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego może działać przez pełnomocnika. Organ w omawianym przypadku powinien wydać zaświadczenie zgodnie z żądaniem strony.

Dodatkowa niedziela handlowa w grudniu. Projekt nowej większości sejmowej

Ustawa z 10.1.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni określa zasady dotyczące ograniczenia handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem w placówkach handlowych w niedziele i święta oraz w dniu 24 grudnia i w sobotę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy.

Posłowie i posłanki Polski 2050 zaproponowali zmiany w ustawie o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni, mające na celu ustanowienie 24 grudnia jako niedzieli niehandlowej. W aktualnym stanie prawnym niedziela przypadająca na dzień 24 grudnia jest jedną z niedziel handlowych poprzedzających pierwszy dzień Bożego Narodzenia.

W projekcie ustawy zaproponowano jednoznaczne przesądzenie, że Wigilia, która przypada w niedzielę 24 grudnia, będzie dniem objętym zakazem handlu. Rozwiązanie to jest uzasadnione szczególnym czasem, jakim jest Boże Narodzenie oraz spotkaniami rodzinnymi Polaków. Jednocześnie w projekcie ustawy proponuje się by w przypadku, gdy Wigilia przypada na niedzielę, dwie poprzedzające ją niedziele były tzw. niedzielami handlowymi. W związku z tym, każda Wigilia przypadająca w niedzielę będzie dniem objętym zakazem handlu, wykonywania czynności związanych z handlem, powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania pracy w handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem. W projekcie wskazano, że nie był on dotychczas poddawany konsultacjom społecznym. Projekt ustawy nie wymaga wydania nowych aktów wykonawczych.

Analiza zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy

Stosownie do art. 32 PlanZagospU – w brzmieniu obowiązującym od 24.9.2023 r. – w celu oceny aktualności planu ogólnego i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania, z uwzględnieniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego lub planu ogólnego.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje następnie radzie gminy wyniki analiz, o których mowa wyżej, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8 PlanZagospU, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje zaś uchwałę w sprawie aktualności planu ogólnego i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 PlanZagospU. Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa wyżej, rada gminy bierze zaś pod uwagę w szczególności zgodność planu ogólnego albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 13b-13g, art. 15 oraz art. 16 ust. 1 PlanZagospU.

Zwrócić należy zaś w tym miejscu uwagę, że przepisami ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw zastąpiono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – planem ogólnym. Zgodnie zatem z nowym art. 13a ust. 1 PlanZagospU dla obszaru gminy – z wyłączeniem terenów zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu – rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany dalej „planem ogólnym”.

Wszędzie jednak tam, gdzie obowiązywały – na 24.9.2023 r. – studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca przewidział szereg przepisów przejściowych. Tak też:

Nagroda jubileuszowa dla nauczyciela w dodatkowym miejscu zatrudnienia

W każdej szkole nauczyciel, podejmując zatrudnienie, wypracowuje odrębny staż uprawniający do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. Zakończone okresy zatrudnienia zalicza się w każdej ze szkół, przy czym nie ma tutaj znaczenia wymiar zatrudnienia. W przypadku równoczesnego pozostawania w więcej niż w jednym stosunku pracy do okresu pracy uprawniającego do nagrody zalicza się jeden z tych okresów.

W przypadku nagrody jubileuszowej nie ma znaczenia fakt, czy nauczyciel jest zatrudniony w podstawowym czy też dodatkowym miejscu zatrudnienia – wszystkie zakończone okresy zatrudnienia zalicza się w każdej ze szkół. Kwestia zatrudnienia w podstawowym czy dodatkowym miejscu pracy ma znaczenie w momencie ustalania dodatku za wysługę lat, gdzie mamy do czynienia z sytuacją, w której, jeżeli zakończony okres zatrudnienia został zaliczony w szkole będącej podstawowym miejscem zatrudnienia, to wówczas nie można tego okresu zaliczyć w szkole będącej dodatkowym miejscem zatrudnienia, co jest zgodne z zapisem § 7 rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy.

Nauczyciel nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu, w którym upływa okres uprawniający do nagrody. Nauczyciel jest zobowiązany udokumentować swoje prawo do nagrody, jeżeli w jego aktach osobowych brak jest odpowiedniej dokumentacji.

Nagroda po raz pierwszy należy się za 20 lat pracy a później kolejne nagrody, co 5 lat, aż do 40 lat pracy.

Data nabycia prawa do nagrody ma tutaj duże znaczenie, ponieważ przeciąganie terminu wypłaty może spowodować, że zmieni się podstawa naliczenia nagrody. Nagroda jubileuszowa powinna być wypłacona nauczycielowi w dniu nabycia prawa do tego świadczenia. Podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej stanowi wynagrodzenie miesięczne przysługujące nauczycielowi w dniu nabycia prawa do nagrody. Nagrodę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Oznacza to, że przy ustalaniu podstawy nagrody jubileuszowej należy wziąć pod uwagę stałe składniki w wysokości wynikającej z umowy o pracę czy też z angażu/uposażenia. Składniki zmienne wynagrodzenia należy ustalić zgodnie z zasadami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w sprawie szczegółowych zasad ustalania wynagrodzenia oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nauczycieli.

Reasumując, do podstawy nagrody jubileuszowej wejdą m.in.:

1. wynagrodzenie zasadnicze i dodatek za wysługę lat,
2. dodatki: funkcyjny z tytułu wychowawstwa, opiekuna stażu, mentora i motywacyjny, ale tylko w sytuacji, kiedy nauczyciel w miesiącu nabycia prawa do nagrody będzie miał prawo do tych dodatków,
3. godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, które zgodnie z rozporządzeniem oblicza się, mnożąc przeciętną miesięczną liczbę godzin z okresu miesięcy danego roku szkolnego poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu (miesiąc nabycia prawa do nagrody).

Nauczyciel zatrudniony w kilku szkołach może ubiegać się o nagrodę jubileuszową w każdej z nich, jeżeli udokumentowany staż pracy w każdej z tych szkół stanowi podstawę do tego uprawnienia.

Sprzedaż prawa użytkowania wieczystego w kontekście zmian ustaw

Ustawa z 26.5.2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw zmienia przede wszystkim zasady sprzedaży prawa użytkowania wieczystego na rzecz użytkownika wieczystego.

Jak wspomniano wyżej, pytanie można rozpatrywać z punktu widzenia możliwości stosowania lub też niestosowania przepisów noweli. Jeżeli ustawa została uchwalona, nawet w sytuacji wadliwego procesu legislacyjnego, a następnie opublikowana, to ustawa taka, mimo wszystko obowiązuje.

Odnosząc się natomiast do drugiego wymiaru pytania, należy stwierdzić, mając na uwadze dodane do ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: GospNierU) art. 198g i art. 198h ust. 2 przepisy epizodyczne, że w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie nowelizacji, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.

Po upływie wskazanego terminu, do ustalania ceny sprzedaży będą mieć zastosowanie przepisy art. 69 GospNierU w zmienionym brzmieniu. Oznacza to, że zasada zaliczania na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu kwoty równej wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży przestaje obowiązywać.

Należy podkreślić, że także w odniesieniu do przepisów epizodycznych na zastosowanie art. 32 ust. 1 GospNierU, zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste.

Należy mieć także na uwadze, że przepisy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia pomocy de minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy de minimis (art. 198l).

W myśl art. 198g ust. 2 GospNierU żądanie sprzedaży nie przysługuje:

1. jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po 31.12.1997 r.;
2. jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
3. w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich;
4. jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego;
5. w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

Od dnia wejścia w życie nowelizacji dotychczasowe zasady ustalania ceny sprzedaży nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczyste na rzecz użytkownika wieczystego na postawie art. 32 i art. 69 GospNierU tracą moc i nie mogą być stosowane.

Oprocentowanie rat opłaty przekształceniowej

Przepisy PrzekPrUżytWU umożliwiają by ustalona opłata przekształceniowa była uiszczona w całości, jak też dopuszczają możliwość rozłożenia jej na raty. Jak stanowi art. 4 ust. 1 PrzekPrUżytWU osoba, na rzecz, której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia. W związku z tym, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na gruncie PrzekPrUżytWU, następuje w trybie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją o przekształceniu, to w tej decyzji właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a i art. 69 GospNierU) (art. 4 ust. 2 PrzekPrUżytWU.

Istotne do odpowiedzi na zadane pytanie ma brzmienie art. 4 ust. 4 PrzekPrUżytWU. W myśl tego przepisu nieuiszczona część opłaty, rozłożonej na raty, podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Wykładnia literalna tego przepisu pozwala przyjąć, że ustawodawca przyjął, że część opłaty przekształceniowej w przypadku rozłożenia na raty zostanie uiszczona w terminie wskazanym w decyzji. To z kolei prowadzi do wniosku, że ta część opłaty nie będzie oprocentowana. Natomiast pozostała część opłaty rozłożonej na raty („nieuiszczona część opłaty, rozłożonej na raty”) będzie oprocentowana przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

Problematycznym zagadnieniem jest ustalenie, w jakim terminie od wydania decyzji przekształceniowej zobowiązany ma dokonać uiszczenia opłaty przeksztalceniowej.

„Przepisy PrzekPrUżytWU nie odnoszą się do kwestii terminu, w jakim uprawniony z decyzji o przekształceniu podmiot, zobowiązany jest do uiszczenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego. Także przepisy GospNierU nie zawierają w tym względzie żadnej regulacji. Tymczasem wskazanie w decyzji terminu zapłaty opłaty ma istotne znaczenie z punktu widzenia jej wymagalności i możliwości prowadzenia ewentualnej egzekucji. Dotyczy to zarówno przypadku, gdy cała opłata za przekształcenie jest uiszczana jednorazowo, jak i przypadku, gdy opłata ta jest rozłożona na raty. W tym drugim przypadku organ prowadzący postępowanie oprócz wielkości poszczególnych rat powinien w decyzji określić także terminy ich płatności. Nie ulega wątpliwości, że sprawa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności – a tym samym, stanowiąca integralny element tej sprawy kwestia ustalenia opłaty za przekształcenie – została przekazana przez ustawodawcę do właściwości rzeczowej organów administracji. Właśnie z tego względu należy uznać, że opłata ustalona w decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności podlega egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: EgzAdmU) – jako »inna niż wymienione w art. 2 § 1 pkt 1 i 2 EgzAdmU należność pieniężna pozostająca we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej«. W konsekwencji, z uwagi na cywilnoprawny charakter opłaty za przekształcenie, do opłaty za przekształcenie nie znajdują zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej (dalej: OrdPU). Zgodnie, bowiem z art. 2 § 4 OrdPU, przepisów tej ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. W praktyce, organy niejednolicie określają termin płatności opłaty za przekształcenie. Dominuje zasada określania czternastodniowego terminu od chwili, kiedy decyzja stanie się ostateczna, jednak można wskazać i takie decyzje, w których organ zobowiązał użytkownika wieczystego do zapłaty opłaty w terminie do dnia, w którym decyzja o przekształceniu stanie się ostateczna. To ostatnie rozwiązanie nie wydaje się jednak prawidłowe, z uwagi na przysługującą użytkownikowi możliwość kwestionowania wysokości opłaty w trybie odwołania od decyzji przekształceniowej. Jeśli decyzja nie określa terminu zapłaty opłaty, należałoby uznać, że w takim przypadku znajdzie zastosowanie przepis art. 455 KC, zgodnie z którym jeśli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Za takim rozwiązaniem przemawiałby cywilnoprawny charakter opłaty za przekształcenie” (A. Grabowska-Toś, P. Wancke, Ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości Komentarz, Legalis).