Kwalifikacja rynkowa w ramach WCAG włączona do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji

Zgodnie z art. 14 ustawy z 22.12.2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (Dz.U. z 2020 r. poz. 226), podmiot prowadzący zorganizowaną działalność w obszarze gospodarki, rynku pracy, edukacji lub szkoleń może wystąpić do właściwego ministra z wnioskiem o włączenie kwalifikacji rynkowej do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji (dalej: ZSK). Jeżeli podmiot taki prowadzi działalność gospodarczą, może złożyć wniosek o nadanie uprawnienia do certyfikowania danej kwalifikacji rynkowej wraz z wnioskiem.

Na podstawie art. 25 ust. 1 i 2 ustawy ogłoszono obwieszczenia Ministra Cyfryzacji z 16.11.2020 r. w sprawie włączenia do ZSK kwalifikacji rynkowej:

Raport NBP o sektorze finansowym: ryzyko tkwi w kredytach

Na początku NBP uspokaja, że szok wywołany pandemią COVID-19 nie zagraża stabilności polskiego systemu. W ograniczeniu niedobrych skutków pomogły: dobra sytuacja makroekonomiczna i finansowa przed pandemią, duża ilość kapitału w systemie oraz działania wspierające ze strony instytucji publicznych.

Oczywiście, w czasie tak wielkiego kryzysu nie dało się uniknąć nowych zagrożeń. Przede wszystkim powstało ryzyko silnego wzrostu strat kredytowych. Wprawdzie podaż kredytów nie została nadmiernie ograniczona, ale została niepewność związana ze skutkami drugiej fali epidemii. Kryzys i niepewność mogą dotknąć przede wszystkim banków, które mają stosunkowo mało kapitału i niskie dochody.

Bank ostrzega, że rosnące odpisy na ryzyko kredytowe mogą doprowadzić do wystąpienia strat w sektorze bankowym, które jednak nie zagrożą jego stabilności. Znakomita większość banków powinna sobie z tymi stratami poradzić bez ryzyka naruszenia wymogów kapitałowych. Nie znaczy to, że banki przejdą przez najbliższe miesiące suchą stopą.

Główny scenariusz gospodarczy dla oceny sytuacji banków (tzw. referencyjny) zakłada, że w 2020 roku odpisy netto banków komercyjnych z tytułu strat na kredytach wyniosą niemal 16 mld zł, to 1,5% wartości portfela kredytowego. Jeszcze gorzej, według NBP, ma być w następnym roku. Odpisy mają sięgnąć nawet 20 mld zł, co stanowi aż 1,9% wartości portfela kredytowego. Dla pełnego obrazu sytuacji warto dodać, że to więcej niż po kryzysie finansowym z 2009 r.

Bank centralny uspokoaja też, że nie widać oznak nadmiernego ograniczenia podaży kredytów. Wprawdzie tempo ich wzrostu ostro wyhamowało w połowie roku, ale było to spowodowane korzystnymi warunkami wsparcia dla przedsiębiorstw i spadkiem popytu na kredyt bankowy.

To może sprawić, że wynik finansowy banków komercyjnych wyniesie w przyszłym roku 2,9 mld złotych. Ostatni raz sektor poniósł straty w 1993 roku.

NBP spodziewa się dalszego obniżenia rentowności sektora bankowego, co może oznaczać wyzwanie dla stabilności systemu finansowego w dłuższej perspektywie.

Zaniechanie poboru podatku dochodowego od szczepień przeciw grypie

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 2174 opublikowano Rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 2.12.2020 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu szczepień ochronnych przeciw grypie.

Zarządzono zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu szczepień ochronnych przeciw grypie, stanowiących u podatników tego podatku przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1, art. 13 i art. 20 ust. 1 PDOFizU. Chodzi tu o przychód ze stosunku pracy, z działalności wykonywanej osobiści i z innych źródeł.

Świadczenie to obejmuje koszt badania kwalifikacyjnego, szczepionki, przeprowadzenia szczepienia i konsultacji specjalistycznej. Jeżeli świadczenie wchodzi w skład pakietu usług medycznych o szerszym zakresie niż szczepienia ochronne przeciw grypie, zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do wartości świadczenia do wysokości nieprzekraczającej 100 zł w roku podatkowym.

Faktury ustrukturyzowane wystawiane i otrzymywane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego planowane w 2021 roku

W projekcie nowelizacji VATU przewidziano możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych jako jednej z dopuszczanych form dokumentowania sprzedaży, obok faktur papierowych i obecnie występujących w obrocie gospodarczym faktur elektronicznych. Ministerstwo Finansów przygotowuje zachęty do korzystania z tej formy dokumentów księgowych. W odniesieniu do faktur ustrukturyzowanych, występujących jako rodzaj faktur elektronicznych, będzie istniała możliwość ich wystawiania i otrzymywania za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, tj. Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). System ten jest systemem teleinformatycznym służącym do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych, jak również do ich przechowywania, oznaczania numerem identyfikującym przydzielonym przez ten system, weryfikowania zgodności z określonym i udostępnionym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych wzorem takiej faktury.

W ocenie ministerstwa finansów proponowane rozwiązanie przyczyni się nie tylko do wzmocnienia kontroli prawidłowości rozliczania VAT, ale także uproszczenia samego procesu kontroli rozliczeń u przedsiębiorców z uwagi na możliwość zdalnego monitorowania przez organy podatkowe obrotu dokumentowanego fakturami. Opracowywane rozwiązanie ma pozwolić podatnikom upowszechnić jednolity format faktury elektronicznej, w postaci faktury ustrukturyzowanej, co ma wpłynąć na dalszą elektronizację i automatyzację procesów fakturowania i księgowania transakcji handlowych dokonywanych między podatnikami.

Skarga na bezczynność organu złożona po zakończeniu postępowania

Tak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (post. WSA w Krakowie z 3.12.2020 r., III SAB/Kr 171/20, Legalis).

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30.8.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: PostAdmU) WSA, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 PostAdmU albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a PostAdmU, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Opierając się na stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: uchwała NSA z 22.6.2020 r., II OPS 5/19) WSA w Krakowie odniósł się do rozpatrywanej przez siebie sprawy dotyczącej skargi na bezczynność wniesionej po zakończeniu postępowania administracyjnego. WSA, za NSA, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 PostAdmU.

NSA w powołanej uchwale stwierdził, że: „(…) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności.”.

Trwają prace nad zmianą kwoty długu na 2021 r.

Procedowana aktualnie ustawa z 19.11.2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, oczekuje na rozpoznanie przez Senat. Prawdopodobnie wprowadzi ona, obok przepisów łagodzących rygoryzmy finansowe z art. 242 i art. 243 FinPubU (kontynuacja zmian art. 15zoa i art. 15zob KoronawirusU) także specjalny przepis dotyczący tzw. kwoty długu. Przepis ten jest niemal identyczny z regulacją, która obowiązuje na aktualny jeszcze 2020 r.

Dla przypomnienia, zgodnie z treścią aktualnego art. 15zoc KoronawirusU:

1. Na koniec roku budżetowego 2020 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego nie może przekroczyć 80% wykonanych dochodów ogółem tej jednostki w tym roku budżetowym.

2. W trakcie roku budżetowego 2020 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego na koniec kwartału nie może przekraczać 80% planowanych w danym roku budżetowym dochodów tej jednostki.

3. Relacje, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niezachowane jedynie w przypadku, gdy jednostka samorządu terytorialnego spełnia ograniczenie w zakresie spłaty zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego, określone w art. 243 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych bez zastosowania wyłączenia określonego w art. 15zob ust. 1.

Z kolei, zgodnie z art. 80 ww. procedowanej ustawy, postanowiono, że:

Art. 80. 1. Na koniec roku budżetowego 2021 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego nie może przekroczyć 80% wykonanych dochodów ogółem tej jednostki w tym roku budżetowym.

2. W trakcie roku budżetowego 2021 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego na koniec kwartału nie może przekraczać 80% planowanych w danym roku budżetowym dochodów tej jednostki.

3. Relacje, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niezachowane jedynie w przypadku, gdy jednostka samorządu terytorialnego spełnia ograniczenie w zakresie spłaty zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego, określone w art. 243 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, bez zastosowania wyłączenia określonego w art. 79 ust. 1.

Jak więc wynika z porównania tych regulacji, są one zbliżone zakresowo. W obu przypadkach graniczną kwotą długu jest 80% wykonanych dochodów ogółem. Warto przy tym wspomnieć, że na dług jednostki składają się różnego typu zobowiązania, w tym pożyczki, kredyty, czy wyemitowane papiery wartościowe. W praktyce jednostki samorządu terytorialnego będą mogły zaciągać tego typu zobowiązania w większym zakresie, aniżeli wynika to z uwarunkowań art. 243 FinPubU. Zatem jest to rozwiązanie z pewnością korzystne dla tych jednostek.

Na marginesie warto także wspomnieć, że z mocy art. 230 ust. 4 i 5 FinPubU, stosowne opinie o planowanej kwocie długu wydają regionalne izby obrachunkowe. Dla przypomnienia z ww. regulacji wynika, że regionalna izba obrachunkowa, na podstawie przyjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego wieloletniej prognozy finansowej oraz uchwały budżetowej, przedstawia opinię w sprawie prawidłowości planowanej kwoty długu jednostki samorządu terytorialnego, wynikającej z planowanych i zaciągniętych zobowiązań, o której mowa w art. 226 ust. 1 pkt 6 FinPubU. Przepis art. 246 ust. 2 FinPubU stosuje się odpowiednio. W przypadku negatywnej opinii regionalnej izby obrachunkowej w zakresie, o którym mowa w ust. 4, jednostka samorządu terytorialnego dokonuje takich zmian uchwał, aby została zachowana relacja określona w art. 243 FinPubU.

Podsumowując, wskazany akt prawny z dużym prawdopodobieństwem stanowić będzie kontynuację rozwiązań z aktualnego roku budżetowego. Umożliwi to większą elastyczność wydatkową budżetów jednostek samorządu terytorialnego, co pewnością jest oczekiwanym rozwiązaniem legislacyjnym w kontekście kolejnego trudnego roku budżetowego, jakim będzie 2021 r.

Opieka wytchnieniowa – trwa nabór wniosków

Program będzie realizowany od 1.1.2021 r. do 31.12.2021 r. Realizowany z Funduszu Solidarnościowego budżet programu „Opieka wytchnieniowa” – 2021 wynosi 50 mln zł. Gmina/powiat może otrzymać wsparcie finansowe w wysokości do 100 proc. kosztów realizacji usługi opieki wytchnieniowej.

Program będzie realizowany w trzech formach:

1) świadczenia usługi opieki wytchnieniowej w ramach pobytu dziennego w:

a) miejscu zamieszkania osoby z niepełnosprawnością,

b) ośrodku wsparcia,

c) innym miejscu wskazanym przez uczestnika Programu, które otrzyma pozytywną opinię realizatora Programu.

2) świadczenia usługi opieki wytchnieniowej w ramach pobytu całodobowego w:

a) ośrodku wsparcia,

b) w ośrodku/placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom z niepełnosprawnością wpisaną do rejestru właściwego wojewody,

c) innym miejscu wskazanym przez uczestnika Programu, które otrzyma pozytywną opinię realizatora Programu.

3) świadczenia usługi opieki wytchnieniowej poprzez zapewnienie członkom rodziny lub opiekunom możliwości skorzystania ze specjalistycznego poradnictwa (psychologicznego lub terapeutycznego) oraz wsparcia w zakresie nauki pielęgnacji/rehabilitacji/dietetyki.

Osoby, którym przyznano wsparcie w postaci usługi opieki wytchnieniowej, nie ponoszą odpłatności za tę usługę. W edycji 2021 nie będzie brane pod uwagę kryterium dochodowe.

W programie obowiązują następujące limity:

Po przekroczeniu limitu godzin samorząd może wyrazić zgodę na zwiększenie liczby godzin usług opieki wytchnieniowej w ramach środków własnych.

Usługi opieki wytchnieniowej mogą być realizowane:

Planowane jest uruchomienie Centralnego Rejestru Podmiotów Akcyzowych

Projekt ustawy zmieniającej ustawę o podatku akcyzowym przewiduje:

1. uproszczenie zasad monitorowania dostaw wyrobów akcyzowych na podstawie e-DD, z użyciem Systemu EMCS PL2,

2. objęcie monitorowaniem w Systemie EMCS PL2:

3. uregulowanie zasad monitorowania z użyciem Systemu EMCS PL2 przemieszczania zwolnionych wyrobów energetycznych rurociągiem, na podstawie e-DD, na podobnych zasadach jakie obecnie przewidziane są w przypadku przemieszczania rurociągiem tych wyrobów na podstawie elektronicznego administracyjnego dokumentu (e-AD), z użyciem Systemu EMCS PL2,

4. uregulowanie uproszczonych zasad dokonywania zmiany środka transportu wyrobów przemieszczanych na podstawie e-DD, z użyciem Systemu EMCS PL2,

5. wprowadzenie centralnej, elektronicznej rejestracji podmiotów akcyzowych,

6. umożliwienie dokonania podziału przemieszczenia poza terytorium kraju wyrobów energetycznych przemieszczanych transportem kolejowym z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy.

W wyniku przewidzianych zmian podmioty zobowiązane do rejestracji dla celów akcyzy będą musiały ponownie tego dokonać przez PUESC najpóźniej do 30.6.2021 r. z wykorzystaniem nowego formularza.

Ponadto, przesunięto obowiązek obligatoryjnego posługiwania się elektronicznym dokumentem dostawy (e-DD) na 1.2.2022 r.

Korzystna opinia Rzecznika Generalnego TSUE w sprawie obniżonej stawki VAT dla posiłków na wynos

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczyła prawidłowości kwalifikowania podatkowego i stosowania stawki obniżonej 5% do konkretnych produktów (posiłków i dań) sprzedawanych do bezpośredniego spożycia w lokalu lub na wynos przez podatnika. W stanie faktycznym podatnik prowadził sprzedaż gotowych posiłków i dań, takich jak np. kanapki, sałatki, frytki, koktajle mleczne czy soki owocowe. Produkty te są podawane na tacy, z którą klient otrzymuje jednorazowe serwetki, a do niektórych produktów sztućce czy rurkę. Posiłki i dania są przygotowywane na miejscu z półproduktów i są serwowane na ciepło lub zimno w postaci gotowej do spożycia w lokalu lub na wynos. Organ podatkowy w wyniku kontroli podatkowej za jeden z okresów 2016 r. stwierdził, że podatnik nie prowadzi sprzedaży gotowych dań, podlegających stawce VAT w wysokości 5%. W ocenie organu działalność podatnika stanowi świadczenie usług związanych z wyżywieniem, opodatkowanych według stawki VAT 8%. Sprawa ta ostatecznie trafiła do NSA, który mając istotne wątpliwości skierował zapytanie do TSUE.

Odnosząc się do problemów zawartych w niniejszej sprawie Rzecznik Generalny TSUE stwierdził, że sprzedaż dań przygotowanych według zasad takich, jak będące przedmiotem postępowania głównego, w lokalach gastronomicznych szybkiej obsługi, w których podatnik udostępnia klientowi umożliwiającą spożycie posiłków na miejscu infrastrukturę, która jest organizowana przez niego samego lub dzielona z innymi dostawcami gotowych dań, stanowi usługę restauracyjną. Jednak sprzedaż w lokalach gastronomicznych szybkiej obsługi dań przygotowanych według zasad takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które klient postanawia wziąć na wynos, a nie spożywać na miejscu w ramach infrastruktury udostępnionej w tym celu przez podatnika, nie stanowi usługi restauracyjnej, lecz dostawę środków spożywczych, która może być opodatkowana obniżoną stawką podatku od wartości dodanej.

Izolacja domowa a praca zdalna. Nowe regulacje

Regulacje ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym

W ustawie z 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm.) przewidziano następujące formy odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną:

• kwarantannę dla osób zdrowych, które były narażone na zakażenie (art. 2 pkt 12),
• izolację dla osoby chorej albo podejrzanej o chorobę zakaźną (art. 2 pkt 11),
• izolację dla osoby chorej niewymagającej pobytu w szpitalu (art. 2 pkt 11a).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5.12.2008 r. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do zaniechania wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby – jeżeli są osobami zakażonymi, chorymi na chorobę zakaźną lub nosicielami. Z ww. przepisu wynika, że osoby zakażone i chore powinny zaniechać wykonywanie prac, jeżeli istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby. Jeżeli więc nie ma możliwości przeniesienia zakażenia, wykonywanie pracy jest możliwe. Świadczenie pracy zdalnej czy telepracy przez osobę odosobnioną uniemożliwia zarażenie innych, a więc jest możliwe na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5.12.2008 r.

Przepisy ustawy zasiłkowej

W myśl art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej jako ustawa zasiłkowa) na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania pracy w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Oznacza to przede wszystkim prawo do wynagrodzenia chorobowego, a następnie zasiłku chorobowego. Kod zwolnienia lekarskiego i izolacji jest taki sam.

Zgodnie z art. 14 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy nie przysługuje, mimo że pracownik jest nosicielem zarazków choroby zakaźnej i została wydana stosowna decyzja o odosobnieniu, jeżeli nie podejmie on zaproponowanej przez pracodawcę innej pracy niezabronionej takim osobom, odpowiadającej jego kwalifikacjom zawodowym, lub którą może wykonywać po uprzednim przeszkoleniu. Pozbawienie ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego następuje za cały czas niezdolności spowodowanej taką przyczyną.

Ważne

Nosicielem, zgodnie z ustawą z 5.12.2008 r. jest osoba bez objawów choroby zakaźnej, w której organizmie bytują biologiczne czynniki chorobotwórcze, stanowiącą potencjalne źródło zakażenia innych osób. Skoro zatem nosicielom można zaproponować inną pracę i powinni taką pracę przyjąć, to tym bardziej można taką propozycję skierować do osób zdrowych na kwarantannie.

Izolacja domowa

Z uwagi na wątpliwości dotyczące zlecania pracy zdalnej osobom chorym przebywającym na izolacji domowej oraz na sprzeczne wypowiedzi przedstawicieli ZUS, dokonano nowelizacji ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Z nowo dodanego przepisu art. 4ha ust.1 wprost wynika, że w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracownicy i inne osoby zatrudnione, poddane obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, mogą, za zgodą pracodawcy albo zatrudniającego, świadczyć w trybie pracy zdalnej pracę określoną w umowie i otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie. Do warunków świadczenia pracy stosuje się przepisy dotyczące powierzania pracy zdalnej osobom zdrowym, określone w art. 3 ust. 3-8 ww. ustawy.

Ważne

Za okres świadczenia pracy podczas izolacji domowej, pracownik czy zleceniobiorca ma prawo do wynagrodzenia za wykonaną pracę. Pracownik nie może więc wykonywać pracy podczas izolacji i być rozliczanym wynagrodzeniem chorobowym 80% czy zasiłkiem chorobowym.

Jeżeli stan zdrowia pracownika się pogorszy i nie będzie w stanie dalej świadczyć pracy zdalnej, będzie uprawniony do świadczeń w okresie izolacji domowej, a więc do wynagrodzenia chorobowego lub zasiłku chorobowego. Podstawą do ich wypłaty będzie decyzja o izolacji domowej. Nie ma potrzeby uzyskiwania zwolnienia lekarskiego. Zwolnienie lekarskie w takiej sytuacji mogłoby skomplikować sprawę polecenia pracy zdalnej w sytuacji, gdyby stan pracownika się polepszył i pracownik znowu chciał podjąć pracę.

Urlop wypoczynkowy a izolacja domowa

W praktyce często się zdarza, że pracownicy, którzy otrzymali decyzję o izolacji domowej i nie mogą wykonywać pracy zdalnej, nie chcą utracić 20% wynagrodzenia i chcieliby na ten czas wziąć urlop. Należy podkreślić, że jest to niedopuszczalne. Przepisy art. 165 i 166 KP są w tym zakresie jednoznaczne. Zgodnie z art. 165 pkt 2 KP, jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z powodu odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy. Z kolei w art. 166 pkt 2 KP stwierdzono wyraźnie, że część urlopu niewykorzystaną z powodu odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym. Pracodawca nie może więc udzielić urlopu pracownikowi na izolacji, a jeżeli urlopowany podwładny otrzyma taką decyzję, jego urlop przerywa się.