Przedłużenie przekazania zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń

Do 20.8.2021 r. przedłużono terminy przekazania zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku dochodowego pobranych od podatników przez płatników w styczniu 2021 r., przewidziane w:

1) art. 38 ust. 1 ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; dalej: PDOFizU), w przypadku zaliczek na podatek dochodowy (art. 31 PDOFizU), czyli ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych;

2) art. 42 ust. 1 PDOFizU – w przypadku zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku dochodowego (art. 41 ust. 1 i 4 PDOFizU), od dokonanych świadczeń z tytułu działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 PDOFizU (z tytułu umowy zlecenia i umowy o dzieło bez przekazania praw autorskich), oraz z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych.

Zaliczki i podatek zryczałtowany z tych tytułów pobranych w styczniu 2021 r. należało odprowadzić do 22.2.2021 r. (20 lutego przypada w sobotę).

Przedłużenie tego terminu dotyczy płatników, którzy ponieśli negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19 prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą według PKD 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodem 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z lub 96.04.Z.

Chodzi tu o takie działalności, jak m.in. sprzedaż detaliczna odzieży i obuwia, a także sprzedaż prowadzona na straganach i targowiskach, transport lądowy pasażerski (autobusowy), zakwaterowanie (hotele, agroturystyka, schroniska, obiekty kolonijne, pola kempingowe), restauracje i inna działalność gastronomiczna, wybrana działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo, programów telewizyjnych, nagrań dźwiękowych i muzycznych, działalność fotograficzna, wynajem sprzętu sportowego i niektórych maszyn (urządzeń), wybrana działalność związana z obsługą turystyczną (np. agentów turystycznych, przewodników, pilotów wycieczek), niektóre pozaszkolne formy edukacji (np. zajęcia sportowe i rekreacyjne, artystyczne, nauki jazdy), niektóre formy działalności kulturalnej.

Zapewnienie dzieciom bezpłatnego transportu i opieki do właściwej placówki realizującej przygotowanie przedszkolne

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z 14.12.2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 910 ze zm.; dalej: PrOśw) rada gminy ustala sieć prowadzonych przez gminę publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych.

Ponadto:

Jeżeli chodzi o skutki podatkowe po stronie osób, które skorzystały ze wspomnianych wyżej świadczeń ze strony gminy, Dyrektor KIS uznał, że żaden przychód w tej sytuacji nie powstaje. Przychodem są bowiem otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku k

Postępowanie legalizacyjne: rysunki ważniejsze niż akt notarialny

Na tarasie przylegającym do elewacji budynku powstała oranżeria. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził w jej sprawie postępowanie legalizacyjne. Użytkownikiem oranżerii był właściciel jednego z lokali i, co ważne PINB ustalił, że w momencie nabywania przez niego lokalu ogród zimowy już istniał, a zatem został wykonany przez poprzedniego właściciela.

Najpierw PINB nałożył obowiązek przedstawienia dokumentów na właściciela lokalu, ale kiedy to rozstrzygnięcie zostało zakwestionowane przez organ nadzoru, to – ponownie rozpoznając sprawę – adresatem swojego postanowienia uczynił wspólnotę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie, dlatego że w akcie notarialnym taras, na którym stanęła oranżeria nie został wymieniony. Zdaniem WINB oznaczało to, że jest to część wspólna nieruchomości.

Sąd w pierwszej kolejności potwierdził, że obiekt został prawidłowo zakwalifikowany jako ogród zimowy, bo taka budowla może służyć nie tylko do hodowli roślin, ale też do wypoczynku, zatem może być zbudowana z przeszkleń o małym współczynniku ciepła. Potwierdzały to zdjęcia dołączone do akt sprawy, na których było widać kanapę.

Nie budziło też wątpliwości sądu to, że taka konstrukcja wymagała zgłoszenia (ten obowiązek nie został dopełniony). Kwestią sporną było jedynie to, kto powinien być adresatem tego obowiązku – jeśli ogród zimowy wchodził w skład części wspólnych, to powinna się tym zająć wspólnota. Organy nadzoru budowlanego przyjmując takie założenie kierowały się treścią aktu notarialnego, z którego wynikało, że w skład nabywanej nieruchomości wchodziło mieszkanie, składające się z: dwóch pokoi, salonu, kuchni, garderoby, przedpokoju, łazienki, wc i spiżarni oraz pomieszczeń przynależnych: piwnicy i miejsca postojowego. Akt nie wymieniał tarasu ani oranżerii, więc przyjęto, że należą one do części wspólnych.

Sąd skorygował ten pogląd i przypomniał, że nie wszystkie pomieszczenia pomocnicze muszą być ujęte w akcie notarialnym, zwłaszcza jeśli nie liczą się do powierzchni użytkowej (tak jest w przypadku tarasu czy balkonu). Ważne jest, czy takie pomieszczenia są ujęte w szkicach i kto ma do tych pomieszczeń dostęp. Rysunki pokazywały, że do oranżerii wychodzi się bezpośrednio jedynie z dwóch pomieszczeń mieszkania, a oględziny potwierdziły, że jedynym użytkownikiem tarasu i oranżerii jest jego właściciel. Opierając się na wyrokach Sądu Najwyższego WSA stwierdził, że jeżeli dostęp jest możliwy tylko z jednego lokalu i służy do wyłącznego użytku jego właściciela, to nie wchodzi on w zakres nieruchomości wspólnej. Dlatego właśnie WSA orzekł, że adresatem obowiązku legalizacyjnego zgodnie z art. 52 w związku z art. 49b Prawa budowlanego powinien być właściciel lokalu, a nie wspólnota.

Zawiadomienie o prowadzeniu magazynu typu call-off stock

Ministerstwo Finansów informuje, że zawiadomienie o prowadzeniu magazynu typu call-off stock składa podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn wskazanego typu.

Obowiązek złożenia zawiadomienia nie dotyczy podmiotu wprowadzającego towary do magazynu typu call-off stock, jeżeli magazyn ten prowadzony jest przez podmiot inny niż wprowadzający towary do magazynu (np. przez nabywcę towarów lub podmiot prowadzący magazyn usługowo).

Podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn typu call-off stock, zawiadomienie składa jednorazowo – w terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu. Zawiadomienie należy złożyć odrębnie dla każdego prowadzonego magazynu. Przepisy nie przewidują obowiązku składania odrębnego zawiadomienia w przypadku każdego, kolejnego podmiotu, który po raz pierwszy wprowadza towary do danego magazynu.

Innymi słowy, zawiadomienie składane jest jednorazowo dla każdego magazynu typu call-off stock zlokalizowanego na terytorium Polski, niezależnie od ilości podmiotów, które korzystają lub będą korzystać z danego magazynu.

Zawiadomienie składane jest w formie elektronicznej za pomocą utworzonego w tym celu formularza VAT-CS.

W części B formularza VAT-CS należy podać dane podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej prowadzącego magazyn typu call-off stock.

Aby złożyć zawiadomienie w imieniu innych podatników należy posiadać pełnomocnictwo ogólne (PPO-1) lub szczególne (PPS-1).

Zawiadomienie VAT-CS:

1. podatnik – składa do naczelnika urzędu skarbowego,
2. podatnik podatku od wartości dodanej – składa do naczelnika drugiego urzędu skarbowego.

Źródło: Ministerstwo Finansów

Odsetki od wypłaty odszkodowań po terminie – bez PIT

Projekt ustawy zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych został przygotowany przez sejmową komisję do spraw petycji. Z uzasadnienia do projektu wynika, że zmiana ma na celu jednoznaczne przesądzenie, iż odsetki wypłacane z tytułu nieterminowej wypłaty odszkodowań i innych świadczeń pieniężnych o podobnym charakterze są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych.

W obecnym stanie prawnym zwolnieniem przedmiotowym od podatku dochodowego w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości objęte są odszkodowania oraz inaczej nazwane świadczenia pieniężne o podobnym charakterze określone m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 3, 3a, 3b, 3c, 3d, 3e, 4, 29, 29a, 106 i 120 PDOFizU. Natomiast zwolnienie od podatku odsetek wypłacanych z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń jest przedmiotem wielu sporów pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi. Przy czym sądy administracyjne nie zajmują jednoznacznego stanowiska. Przepisy przewidziane w projekcie ustawy zmieniającej regulują jednoznacznie, że w przypadku odsetek należnych z tytułu nieterminowej wypłaty odszkodowań i inaczej nazwanych wypłat o charakterze odszkodowawczym wynikające z ww. przepisów, kwoty tych odsetek będą zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zmiana przepisów miałaby wejść w życie od 1.1.2022 r.

Przekazanie ksiąg stanu cywilnego do archiwów

W świetle art. 1 NarZasArchU materiałami archiwalnymi wchodzącymi do narodowego zasobu archiwalnego są wszelkiego rodzaju akta i dokumenty, korespondencja, dokumentacja finansowa, techniczna i statystyczna, mapy i plany, fotografie, filmy i mikrofilmy, nagrania dźwiękowe i wideofonowe, dokumenty elektroniczne w rozumieniu przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz inna dokumentacja, bez względu na sposób jej wytworzenia, mająca znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej o działalności państwa polskiego, jego poszczególnych organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz o jego stosunkach z innymi państwami, o rozwoju życia społecznego i gospodarczego, o działalności organizacji o charakterze politycznym, społecznym i gospodarczym, zawodowym i wyznaniowym, o organizacji i rozwoju nauki, kultury i sztuki, a także o działalności jednostek samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostek organizacyjnych – powstała w przeszłości i powstająca współcześnie.

Narodowy zasób archiwalny ma służyć nauce, kulturze, gospodarce narodowej oraz potrzebom obywateli, a w zależności od stosunku własności materiałów archiwalnych, wyróżnia się państwowy i niepaństwowy zasób archiwalny. Materiały archiwalne stanowiące narodowy zasób archiwalny przechowuje się wieczyście. Nadzór nad narodowym zasobem archiwalnym sprawuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego za pośrednictwem Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych (art. 2–4 NarZasArchU).

Zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 PrASC kierownik urzędu stanu cywilnego obowiązany jest przekazać do właściwych archiwów państwowych księgi stanu cywilnego prowadzone przed dniem wejścia w życie PrASC (tj. przed 1.3.2015 r.) wraz z aktami zbiorowymi rejestracji stanu cywilnego oraz skorowidzami alfabetycznymi po upływie:

1) 100 lat od zamknięcia księgi urodzeń,

2) 80 lat od zamknięcia księgi małżeństw i księgi zgonów.

Jeżeli w księdze stanu cywilnego była prowadzona więcej niż jedna księga stanu cywilnego, termin jej przechowywania jest liczony od daty zamknięcia ostatniej księgi stanu cywilnego prowadzonej w danej księdze.

Na mocy nowelizacji PrASC, która weszła w życie z dniem 4.5.2019 r., do art. 128 dodano ust. 1a i ust. 1b (art. 129 pkt 5 WprowRODOU).

Zgodnie z nowymi regulacjami, jeżeli dla osoby, dla której sporządzono akt urodzenia lub akt małżeństwa w księdze stanu cywilnego prowadzonej przed dniem wejścia w życie PrASC, nie sporządzono aktu zgonu lub nie zarejestrowano informacji o zgonie, księgę urodzeń i księgę małżeństw, mimo upływu okresów, o których mowa w art. 128 ust. 1 PrASC (odpowiednio 100 lat i 80 lat) przechowuje się do czasu sporządzenia dla osoby, której akt dotyczy, aktu zgonu lub zarejestrowania informacji o zgonie tej osoby.

Weryfikacji sporządzenia dla osoby aktu zgonu lub zarejestrowania informacji o zgonie tej osoby dokonuje się w rejestrze stanu cywilnego lub rejestrze PESEL. W przypadku stwierdzenia, że dla osoby nie sporządzono aktu zgonu i nie zarejestrowano informacji o zgonie oraz stwierdzenia, że osoba nie ma nadanego numeru PESEL, kierownik urzędu stanu cywilnego jest uprawniony do przekazania ksiąg do właściwego archiwum państwowego, po upływie okresów, o których mowa w art. 128 ust. 1 PrASC (odpowiednio 100 lat i 80 lat).

Jak wynika z art. 128 ust. 2 PrASC, księgi stanu cywilnego przechowywane w archiwum urzędu stanu cywilnego zabezpiecza się przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą oraz nieuprawnionym dostępem osób trzecich, a w razie potrzeby poddaje się konserwacji. Księgi stanu cywilnego mogą być wynoszone za zgodą wojewody, wyrażoną w drodze postanowienia, poza urząd stanu cywilnego lub w razie niebezpieczeństwa zagrażającego tym księgom. Księgi stanu cywilnego wynoszone poza urząd stanu cywilnego zabezpiecza się przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą oraz nieuprawnionym dostępem osób trzecich (art. 128 ust. 3 PrASC).

Przepis art. 129 ust. 1–3 PrASC wskazuje, w jakich terminach należy przekazać księgi stanu cywilnego prowadzone przed dniem wejścia w życie PrASC, a dla których z dniem wejścia jej życie (tj. od 1.3.2015 r.) upłynęły ustawowe terminy ich przechowywania, do właściwego archiwum państwowego, a mianowicie:

1) dla ksiąg małżeństw i ksiąg zgonów termin ten wynosi 10 lat,

2) dla ksiąg urodzeń termin ten wynosi 2 lata.

Z kolei księgi stanu cywilnego prowadzone przed dniem wejścia w życie PrASC, dla których po dniu jej wejścia w życie (tj. po 1.3.2015 r.) upłynął okres przechowywania, przekazuje się do właściwego archiwum państwowego w ciągu 2 lat po upływie terminu ich przechowywania.

Wzmianki dodatkowe i przypiski przy aktach stanu cywilnego przekazanych do archiwum państwowego sporządza kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na miejsce przechowywania danej księgi stanu cywilnego, który przekazał te akty do archiwum (art. 129 ust. 4 PrASC).

Zgodnie z art. 130 ust. 1 i 2 PrASC akty stanu cywilnego z aktami zbiorowymi rejestracji stanu cywilnego oraz skorowidzami alfabetycznymi przechowywane na podstawie przepisów dotychczasowych w urzędzie stanu cywilnego właściwym dla miasta stołecznego Warszawy przekazuje się do archiwum państwowego wyznaczonego przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych. Odpisy ksiąg stanu cywilnego wytworzone w okresie od 1.1.1946 r. do 30.8.1955 r. oraz od 2.11.1956 r. do 28.2.1987 r. przekazuje się do archiwów państwowych w ciągu 20 lat od dnia wejścia w życie obowiązującej PrASC.

Jak wynika z art. 130 ust. 3 i 4 PrASC (zmienionych na mocy nowelizacji, która weszła w życie od 4.5.2019 r. – art. 129 pkt 7 WprowRODOU), z ksiąg stanu cywilnego prowadzonych przed dniem wejścia w życie obowiązującej PrASC, po upływie okresów, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 1a PrASC, odpisów nie wydaje się.

Akty stanu cywilnego sporządzone w księgach stanu cywilnego prowadzonych przed dniem wejścia w życie obowiązującej PrASC, po upływie okresów, o których mowa w jej art. 128 ust. 1 i 1a, nie podlegają przeniesieniu do rejestru stanu cywilnego. Udostępnianie ich oraz akt zbiorowych rejestracji stanu cywilnego lub skorowidzów alfabetycznych przez kierownika urzędu stanu cywilnego przed przekazaniem księgi stanu cywilnego do właściwego archiwum państwowego odbywa się na zasadach określonych w NarZasArchU.

Jednakże osobie uprawnionej do otrzymania odpisu (zgodnie z art. 45 PrASC) można umożliwić nieodpłatnie wykonanie fotokopii aktu stanu cywilnego sporządzonego w księdze stanu cywilnego prowadzonej przed dniem wejścia w życie PrASC, jeżeli jej wykonanie nie zagraża trwałości księgi i zawartych w niej aktów stanu cywilnego. Co istotne, fotokopia aktu stanu cywilnego nie ma mocy dokumentu urzędowego. Osobie uprawnionej do otrzymania odpisu aktu zgonu można umożliwić także przeglądanie skorowidzów alfabetycznych aktu zgonu (art. 130 ust. 5 i 6 PrASC).

W orzecznictwie sądowym można odnaleźć stanowisko, iż osoba posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych, czyli osoba małoletnia, która ukończyła 13 lat, oraz osoba ubezwłasnowolniona częściowo (art. 15 KC), jest uprawniona do złożenia do właściwego kierownika urzędu stanu cywilnego wniosku o wydanie odpisu skróconego jej aktu urodzenia oraz, że osobie tej przysługuje kompetencja do złożenia wniosku o wykonanie fotokopii jej aktu urodzenia, w trybie art. 130 ust. 5 PrASC. Dokonanie wskazanych czynności nie wymaga zgody ani potwierdzenia przedstawiciela ustawowego takiej osoby.

Przeciwne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28.2.2017 r., uznając, że małoletni w wieku 15 lat co prawda posiada zdolność prawną (art. 8 KC), jednakże nie może w postępowaniu administracyjnym podejmować samodzielnie czynności proceduralnych.

Na mocy nowelizacji PrASC, która weszła w życie z dniem 4.5.2019 r., do ustawy dodano art. 130a (art. 129 pkt 8 WprowRODOU) dotyczący zasad przeniesienia do rejestru stanu cywilnego aktów przekazanych do archiwów przed upływem ustawowych okresów.

Dokumenty, o których mowa w art. 44 ust. 1 PrASC (tj. odpisy zupełne i odpisy skrócone aktów stanu cywilnego, zaświadczenia o zamieszczonych lub niezamieszczonych w rejestrze stanu cywilnego danych dotyczących wskazanej osoby oraz zaświadczenia o stanie cywilnym), z aktów sporządzonych w księgach stanu cywilnego prowadzonych przed dniem wejścia w życie PrASC i przekazanych do archiwum państwowego przed upływem okresów, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 1a PrASC, wydawane są po przeniesieniu aktu do rejestru stanu cywilnego przez kierownika urzędu stanu cywilnego, który akt sporządził lub przechowywał i przekazał do archiwum.

Kierownik urzędu stanu cywilnego dokonuje przeniesienia wyżej wskazanego aktu na podstawie uwierzytelnionej przez archiwum kopii aktu i wpisuje w akcie stanu cywilnego sporządzonym w księdze przechowywanej w archiwum państwowym wzmiankę dodatkową o jego przeniesieniu do rejestru stanu cywilnego i zakazie udostępniania aktu na zasadach określonych w NarZasArchU przez właściwe archiwum państwowe. Wzmianka o zakazie udostępnienia aktu zostanie unieważniona przez kierownika urzędu stanu cywilnego, który ją sporządził po przekazaniu przeniesionego aktu do właściwego archiwum państwowego, zgodnie z art. 131 PrASC.

Przepis art. 131 PrASC także został zmieniony na mocy nowelizacji, która weszła w życie 4.5.2019 r. (art. 129 pkt 9 WprowRODOU). Zgodnie z tym przepisem w jego aktualnym brzmieniu, akty stanu cywilnego przeniesione do rejestru stanu cywilnego z ksiąg aktów stanu cywilnego prowadzonych na podstawie przepisów dotychczasowych, dla których minęły okresy przechowywania określone w art. 128 ust. 1 PrASC, przekazuje się z rejestru stanu cywilnego do właściwego archiwum państwowego w ciągu 10 lat od dnia przeniesienia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 5 ust. 2c NarZasArchU, tj. zgodnie z TechNosArchR.

Powyżej wskazane TechNosArchR określa wymagania techniczne, jakim powinny odpowiadać formaty zapisu i informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów InformPodPublU, przekazywanych do archiwów państwowych materiałów archiwalnych utrwalonych na informatycznych nośnikach danych (§ 1 TechNosArchR).

Jeżeli osoba, której dotyczy akt urodzenia lub akt małżeństwa, żyje dłużej niż ustawowe okresy przechowywania tego aktu, to akt ten jest przechowywany w rejestrze stanu cywilnego do czasu sporządzenia dla tej osoby aktu zgonu lub zarejestrowania informacji o zgonie tej osoby. Do weryfikacji sporządzenia dla osoby aktu zgonu lub zarejestrowania informacji o zgonie tej osoby stosować należy odpowiednio przepis art. 128 ust. 1b PrASC (art. 131 ust. 2 i 3 PrASC).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 16b ust. 2 pkt 1 NarZasArchU materiały archiwalne w postaci aktów stanu cywilnego lub ksiąg stanu cywilnego podlegają udostępnianiu nie wcześniej niż od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło odpowiednio sporządzenie aktu lub zamknięcie księgi, dotyczących:

1) urodzeń – po 100 latach,

2) małżeństw i zgonów – po 80 latach.

Sztuczna inteligencja sprawdzi jak wykorzystywano Twoje zdjęcia

Przekonał się o tym pewien kanadyjski filmowiec i dokumentalista. W 2006 r. umieścił on swoje zdjęcie z miesiąca miodowego w popularnej aplikacji Flickr. Po piętnastu latach skorzystał on z wczesnej wersji oprogramowania Exposing.AI, dzięki czemu odkrył on, że setki jego zdjęć umieszczonych w aplikacji Flickr, znalazły się w zestawach danych, które mogły zostać wykorzystane do szkolenia systemów rozpoznawania twarzy na całym świecie.

Flickr, przez lata zmieniał właścicieli. Obecnie jest własnością firmy SmugMug. Umożliwia ona użytkownikom udostępnianie ich zdjęć na licencji Creative Commons. Licencja ta, oznacza, że inni użytkownicy mogą używać zdjęć z niewielkimi ograniczeniami, które i tak są często ignorowane. W 2014 r. Yahoo, ówczesny właściciel Flickr, wykorzystał wiele z tych zdjęć w zestawie danych, który miał pomóc w pracy nad rozpoznawaniem obrazów. Następnie Brett Gaylor dowiedział się, że jego zdjęcia mogły przysłużyć się systemowi monitoringu w Stanach Zjednoczonych oraz że jeden z tych systemów był używany do śledzenia Ujgurów w Chinach. Przedstawiona historia opowiada nam o niezamierzonych konsekwencjach umieszczania własnych fotografii w popularnej i modnej aplikacji.

Innym przykładem platformy, która wykorzystywała zdjęcia użytkowników aplikacji Flickr był MegaFace. Było to zbiór danych stworzony przez profesorów z University of Washington w 2015 r. Zbudowali go bez wiedzy i zgody ludzi, których obrazy złożyli w ogromną pulę zdjęć. Profesorowie umieścili tenże zbiór w Internecie, aby inni mogli go pobrać. MegaFace został pobrany ponad 6000 razy przez firmy i agencje rządowe na całym świecie. Obejmowały one m.in. amerykańskiego przedsiębiorcę w dziedzinie obronności Northrop Grumman, ByteDance, czy chińską firmą monitorująca – Megvii. Ostatni z wymienionych podmiotów znalazł się na w zeszłym roku na czarnej liście Departamentu Handlu USA po tym, jak chiński rząd wykorzystał swoją technologię do monitorowania Ujgurów w tym kraju.

Aplikacja Exposing. AI pozwala użytkownikowi na sprawdzenie czy umieszczone przez niego zdjęcia w aplikacji Flickr zostały wykorzystane do badań nad systemami rozpoznawania twarzy. Exposing.AI działa od stycznia tego roku i liczy około 3,6 mln zdjęć. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że ich zdjęcia mogą być wykorzystane bez ich wiedzy. Nikt ich o tym fakcie nie informuje i dopiero takie narzędzie jak Exposing.AI przedstawia im namacalny dowód na wykorzystanie ich zdjęć do celów, o których nie mieli pojęcia.

Należy przypuszczać, że narzędzia takie jak Exposing.AI będą w przyszłości rozwijane i udostępniane coraz szerszym rzeszom internautów. Jest to mały, choć znaczący krok do odzyskania kontroli nad swoimi danymi osobowymi a przynajmniej do uzyskania wiedzy o celu i zakresie ich wykorzystania przez różne podmioty.

Źródło: https://cyfrowa.rp.pl/technologie, https://www.nytimes.com/

Korzyści dla kwartalnych podatników świadczących usługi z załącznika nr 15 do ustawy o VAT

Podatnicy VAT mogą rozliczać VAT na podstawie deklaracji podatkowych sporządzanych i składanych za okresy miesięczne (obecnie w formie JPK_VAT) lub – jeśli posiadają status małego podatnika – także za okresy kwartalne. Na podstawie art. 99 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: VATU) możliwość kwartalnego rozliczania VAT została przyznana:

Mały podatnik, który rozlicza VAT za okresy kwartalne składa deklarację podatkową w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale.

Wyłączenia z prawa do kwartalnego rozliczania VAT

Jednak nie każdy mały podatnik może rozliczać VAT za okresy kwartalne. Na okoliczności, które wyłączają to prawo wskazuje art. 99 ust. 3a VATU. Zgodnie z obecnym jego brzmieniem prawa do rozliczania VAT na podstawie kwartalnych deklaracji podatkowych nie mają podatnicy:

Prawa do składania kwartalnych deklaracji VAT nie posiadają także podatnicy, którzy dokonują dostaw towarów wymienionych w załączniku nr 15 do VATU, na co wskazuje art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU, przy czym przepis ten w ostatnich latach był dość często nowelizowany przez ustawodawcę.

Modyfikacja wyłączenia na przestrzeni ostatnich lat

Do 31.10.2019 r. art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU wykluczał prawo do kwartalnego rozliczenia VAT przez małych podatników, którzy w danym kwartale lub w poprzedzających go 4 kwartałach dokonali dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 13 do VATU, jeżeli łączna wartość tych dostaw bez kwoty podatku przekroczyła, w którymkolwiek miesiącu z tych okresów, kwotę 50 000 zł. Na tej podstawie prawa do składania kwartalnych deklaracji VAT pozbawieni byli mali podatnicy dokonujący dostawy towarów wrażliwych na wyłudzenia, które obejmował wówczas załącznik nr 13 do VATU.

W okresie od 1.11.2019 r. do 31.12.2020 r. ten sam przepis wykluczał prawo do kwartalnego rozliczania VAT przez małych podatników, którzy w danym kwartale lub w poprzedzających go 4 kwartałach dokonali dostawy towarów lub świadczenia usług, o których mowa w załączniku nr 15 do VATU, jeżeli łączna wartość tych czynności bez kwoty podatku przekroczyła, w którymkolwiek miesiącu (dotyczącym tych okresów), kwotę 50 000 zł. Rozszerzenie katalogu czynności, które wykluczały prawo do kwartalnego rozliczenia nastąpiło na podstawie ustawy z 9.8.2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1751). Zmiana przepisu, polegająca głównie na zastąpieniu w jego treści wyrazów “załącznik nr 13” wyrazami “załącznik nr 15”, miała w praktyce istotne znaczenie, ponieważ zakres czynności objętych załącznikiem nr 15 był znacznie większy niż zakres wynikający z załącznika nr 13. Na skutek nowelizacji art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU ustawodawca w 2020 r. pozbawił prawa do kwartalnego rozliczania VAT nie tylko małych podatników dokonujących dostaw towarów wrażliwych na wyłudzenia VAT, ale także tych małych podatników, którzy np. dokonywali dostaw towarów i świadczenia usług objętych przed 1.11.2019 r. odwrotnym obciążeniem w obrocie krajowym, jeśli łączna wartość netto transakcji w danym miesiącu przekroczyła limit 50 000 zł. W ten sposób prawo do składania kwartalnych deklaracji VAT tracili np. mali podatnicy świadczący usługi budowlane.

Korzystna zmiana od 1.1.2021 r.

Myślę, że nowelizacja art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU, obowiązująca w okresie od 1.11.2019 r. do 31.12.2020 r., która w istotny sposób rozszerzyła zakres przedmiotowy czynności powodujących wyłączenie prawa do składania kwartalnych deklaracji VAT przez małych podatników, była jednak niezamierzonym przeoczeniem ustawodawcy.

Przeoczenie to z 1.1.2021 r. zostało naprawione. W wyniku wejścia w życie przepisów ustawy z 27.11.2020 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2419), tj. ustawy wprowadzającej w życie m.in. pakiet uproszczeń określanych jako SLIM VAT, ustawodawca ponownie znowelizował art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU. Nowelizacja ta opiera się na wyłączeniu prawa do kwartalnego rozliczenia VAT tylko w przypadku dostaw towarów wymienionych w załączniku nr 15 do VATU (podobnie jak to miało miejsce przed 1.11.2019 r.), nie obejmuje natomiast usług w nim wymienionych. W obecnym brzmieniu art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU, prawa do składania kwartalnych deklaracji VAT nie mają ci mali podatnicy, którzy w danym kwartale lub w poprzedzających go 4 kwartałach dokonali dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 15 do VATU, jeżeli łączna wartość tych dostaw bez kwoty podatku przekroczyła, w którymkolwiek miesiącu z tych okresów, kwotę 50 000 zł.

W ten sposób ustawodawca „przywrócił” prawo do składania kwartalnych deklaracji VAT przez małych podatników wykonujących roboty budowlane z załącznika nr 15 do ustawy o VAT, nawet jeśli ich wartość netto przekroczy w miesiącu kwotę 50 000 zł. Przepis określony przez art. 99 ust. 3a pkt 2 VATU, w obecnym brzmieniu, całkowicie pomija świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do VATU.

Zawiadomienie o wyborze kwartalnego VAT

Informacja ta jest o tyle istotna, że w przypadku małych podatników, którzy nie wybrali metody kasowej, pisemne zawiadomienie w sprawie wyboru kwartalnego rozliczania VAT należy złożyć do naczelnika urzędu skarbowego najpóźniej do 25. dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa. Jeśli więc mały podatnik świadczy usługi budowlane objęte załącznikiem nr 15 do VATU i chciałby od stycznia 2021 r. rozliczać VAT kwartalnie, to zawiadomienie w tej sprawie powinien złożyć najpóźniej do 25.2.2021 r. Zawiadomienie to należy złożyć poprzez aktualizację druku VAT-R.

Do 1 marca 2021 r. należy złożyć roczną informację dotyczącą realizacji PPE

Roczną informację dotyczącą realizacji PPE należy złożyć na wzorze z rozporządzenia. W związku z faktem, że w ostatnich dwóch latach została utworzona rekordowa ilość PPE (przede wszystkim jako alternatywa dla PPK), warto pamiętać, że złożenie rocznej informacji jest jednym z obowiązków pracodawcy na etapie funkcjonowania PPE. Duża grupa pracodawców po raz pierwszy będzie taką informacje składała do Komisji Nadzoru Finansowego.

Zgodnie z art. 23 ustawy z 20.4.2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych pracodawca ma obowiązek przekazywania do Komisji Nadzoru Finansowego rocznej informacji dotyczącej realizacji prowadzonego PPE w terminie do dnia 1 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Obowiązek ten dotyczy wszystkich pracodawców prowadzących PPE, bez względu na jego formę, liczbę uczestników, czy też wartość aktywów. Co ważne, nawet w sytuacji, kiedy program został założony pod koniec 2020 roku i pracodawcy nie dokonali w minionym roku żadnej wpłaty do PPE, informację roczną należy złożyć. W takiej sytuacji należy podać przede wszystkim informację o liczbie pracowników, pozostałych danych taki pracodawca nie może uzupełnić, bowiem nie odprowadził żadnej składki podstawowej ani składki dodatkowej. W związku z tym warto o tym obowiązku pamiętać.

Jakie informacje pracodawca powinien przekazać?

W treści rocznej informacji należy przekazać informacje dotyczące:

• ilości osób, za które pracodawca odprowadzał składkę podstawową,

• ilości osób, które nie są już uczestnikiem PPE (np. były pracownik),

• ilości osób decydujących się na odprowadzenie składki dodatkowej do PPE.

W informacji należy również podać łączną liczbę osób zatrudnionych, które są pracownikami w rozumieniu ustawy o PPE, a także łączną przekazaną do instytucji finansowej sumę składek podstawowych i składek dodatkowych, które w 2020 roku zostały wpłacone na rachunek uczestników PPE.

Jeżeli pracodawca w 2020 roku zdecydował się na jednostronne zawieszenie odprowadzania składek podstawowych do PPE, to taką informację należy przekazać do KNF, wskazując przy tym, w jakim okresie trwało zawieszenie. W związku z kryzysem spowodowanym koronawirusem i epidemią wielu pracodawców korzystało z takiego rozwiązania, albo nadal korzysta i o tym fakcie należy poinformować KNF. O ile wcześnie, w momencie jednostronnego zawieszania odprowadzania składek podstawowych do PPE pracodawca nie miał takiego obowiązku informacyjnego, to już w informacji rocznej taki fakt musi zostać wskazany. Ponadto, jeżeli pracodawca decydował się jednostronnie ograniczenie wysokości składki podstawowej, to taka informacja również powinna zostać wskazana w rocznej informacji, zawierając zarówno okres, w jakim trwało obniżenie, jak również wysokość składki podstawowej, do jakiej ją obniżono.

Informacja roczna dotycząca realizacji prowadzonego Pracowniczego Programu Emerytalnego powinna zostać przygotowana zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia MPS z 28.5.2004 r. w sprawie przekazywania przez pracodawcę organowi nadzoru rocznej informacji dotyczącej realizacji prowadzonego pracowniczego programu emerytalnego.

Gdzie należy złożyć dokumenty?

Informacja za 2020 rok powinna zostać przekazana przesyłką poleconą w terminie do 1 marca 2021 roku na adres: Komisja Nadzoru Finansowego; ul. Piękna 20; 00-549 Warszawa.

Jak wypełnić druki?

Z perspektywy pracodawcy najtrudniejsze są dwie tabele które należy wypełnić w informacji rocznej. Tabela nr 2 i nr 3.

Tabela nr. 2 dotyczy liczby uczestników PPE w podziale na trzy kategorie.

W pierwszej kolumnie należy uwzględnić uczestników w stosunku, do których na koniec każdego kwartały istniał obowiązek odprowadzenia składki podstawowej przez pracodawcę; w szczególności należy pamiętać, że uwzględniamy tutaj wszystkie aktywne osoby czyli takie które nie wypowiedziały udziału w programie ale są np. na urlopie macierzyńskim albo na zwolnieniu lekarskim (e-zla). Ponadto uwzględniamy tutaj również takich pracowników, którzy wypowiedzieli umowę zakładową, ale na koniec kwartału okres wypowiedzenia nadal trwał a pracodawca miał obowiązek odprowadzania składek do PPE.

W drugiej kolumnie drugiej należy wskazać liczbę uczestników, którzy przystąpili do programu, ale ich zatrudnienie u pracodawcy przesyłającego sprawozdanie ustało lub wypowiedzieli udział w programie, czyli są już nieaktywnymi uczestnikami ale środki nadal znajdują się w PPE prowadzonym przez pracodawcę składającego informacje roczną, z zastrzeżeniem że środki zgormadzone na rachunku nie zostały przeniesione do innego PPE lub na IKE ani nie dokonali ich wypłaty ze względu na uzyskanie uprawnień emerytalnych. W trzeciej kolumnie należy wskazać osoby za które pracodawca odprowadzał składkę dodatkową.

Dane w tabeli nr 2 należy podawać wg stanu na koniec kwartału.

W tabeli nr 3 pracodawca ma obowiązek wskazać dane o składkach, wypłatach i wypłatach transferowych oraz liczbie zatrudnionych pracowników. Należy podać łączną liczbę pracowników według stanu na 31.12.2020 r., łączną sumę składek podstawowych przekazanych do instytucji finansowej w 2020 r., łączną sumę składek dodatkowych jakie pracodawca potrącił z wynagrodzenia uczestników PPE zgodnie z ich dyspozycjami, a także informacje o liczbie dokonanych wypłat transferowych w 2020 r. na inne PPE albo na IKE.

Brak obowiązku ustanowienia przedstawiciela podatkowego

Podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego UE, podlegający obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny, jest obowiązany ustanowić przedstawiciela podatkowego (art. 18a ust. 1 VATU). Obowiązek ten dotyczy podmiotów z państw trzecich, prowadzących działalność opodatkowaną podatkiem VAT na terytorium Polski. Przedstawiciel podatkowy odpowiada solidarnie z podatnikiem za zobowiązania podatkowe, które przedstawiciel rozlicza w imieniu i na rzecz podatnika.

Jednaj gdy obiwiązują regulacje w zakresie współpracy administracyjnej, zwalczania oszustw i dochodzenia należności w obszarze podatku VAT, istnieje możliwość prowadzenia działalności bez konieczności ustanawiania przedstawiciela podatkowego. Na tej podstawie przygotowano projekt rozporządzenia w sprawie braku obowiązku ustanawiania przedstawiciela podatkowego. W rozporządzeniu określono, że jeżeli podatnik VAT czynny posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa trzeciego, z którym została zawarta umowa w zakresie współpracy administracyjnej, zwalczania oszustw i dochodzenia należności w obszarze podatku VAT, tj. Królestwa Norwegii albo Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, nie ma obowiązku ustanawiania przedstawiciela podatkowego.

Umożliwi to podmiotom mającym siedzibę prowadzenia działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, prowadzenie działalności opodatkowanej podatkiem VAT w Polsce na dotychczasowych zasadach, tj. bez konieczności ustanowienia przedstawiciela podatkowego.

Rozporządzenie ma wejść w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, natomiast z mocą od 1.1.2021 r.