Tarcza antykryzysowa. Zmiany od 28 lutego 2021 r.
Takie zmiany wynikają z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U z 2021 r., poz. 371), które weszło w życie 28 lutego. Z tym dniem straci moc rozporządzenie Rady Ministrów z 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U z 2021 r. poz. 152).
Zwolnienie ze składek ZUS. Nowe terminy
Po zmianie przepisów, przedsiębiorcy z określonych branż mogą wystąpić o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za styczeń 2021 r. albo za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r., albo za luty 2021 r.
Nowe rozporządzenie przesunęło o miesiąc termin złożenia wniosku, czyli wniosek RDZ-B7 można złożyć najpóźniej do 30 kwietnia 2021 r. Zmienił się również termin na przekazanie dokumentów rozliczeniowych za wnioskowany okres. Przedsiębiorca musi to zrobić do 31 marca 2021 r., chyba że jest zwolniony z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej i imiennych raportów.
Świadczenie postojowe
W myśl nowego rozporządzenia przedsiębiorcy z określonych branż mogą otrzymać świadczenie postojowe maksymalnie trzykrotnie. Wniosek o to świadczenie mogą złożyć najpóźniej w ciągu 3 miesięcy od miesiąca, w którym zostanie zniesiony stan epidemii.
Deklaracja rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne do 31 marca 2021 r.
Wnioski o wsparcie z Tarczy antykryzysowej złożone do 27 lutego włącznie (przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia) ZUS będzie rozpatrywał na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 19 stycznia 2021 r. Jednak przedsiębiorców, którzy występują o zwolnienie z opłacania składek będzie obowiązywał nowy termin przesyłania deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych – do 31 marca 2021 r.
Źródło:
zus.pl
Ulga rehabilitacyjna w deklaracjach PIT
Kto może skorzystać?
Na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; dalej: PDOFizU) oraz art. 11 ust. 1 ustawy z 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1905 ze zm.; dalej: RyczałtU) z ulgi rehabilitacyjnej mogą skorzystać osoby rozliczające się z podatku:
1) ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych – wynikającego z przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, z wynajmu prywatnego oraz ze sprzedaży przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych, z wyjątkiem przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych uzyskanych w ramach prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej oraz produktów opodatkowanych podatkiem akcyzowym (art. 6 ust. 1, 1a i 1d RyczałtU);
2) na zasadach określonych w PDOFizU z wyłączeniem podatników opłacających:
- podatek od należności licencyjnych (art. 29 PDOFizU);
- podatek od dochodów z odsetek, źródeł nieujawnionych i innych (art. 30 PDOFizU);
- zryczałtowany podatek wg stawki 19% (art. 30a PDOFizU);
- podatek 19% od zbycia udziałów i instrumentów finansowych (art. 30b PDOFizU);
- podatek liniowy (art. 30c PDOFizU);
- podatek od kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (art. 30ca PDOFizU).
Zgodnie z art. 26 ust. 7e PDOFizU odliczenia od dochodu bądź przychodu wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, mogą dokonać podatnicy będący osobami niepełnosprawnymi oraz podatnicy mający na utrzymaniu osobę niepełnosprawną.
W przypadku, jeśli odliczenia dokonuje osoba mająca osobę niepełnosprawną na utrzymaniu, to dochody osoby niepełnosprawnej w roku podatkowym nie mogą przekraczać dwunastokrotności kwoty renty socjalnej, o której mowa w ustawie z 27.6.2003 r. o rencie socjalnej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1300 ze zm.). Do ustalenia limitu przyjmuje się wysokość renty z grudnia roku podatkowego, którego dotyczy odliczenie (limit na 2020 r. wynosi 14 400 zł). Przy czym do ustalenia tego dochodu nie uwzględnia się:
1) alimentów na rzecz dzieci:
- małoletnich;
- bez względu na ich wiek, które otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną;
- do ukończenia 25 roku życia, uczących się;
2) świadczenia uzupełniającego;
3) zasiłku pielęgnacyjnego.
Aby móc dokonać odliczenia osoba, której dotyczy wydatek musi posiadać na podstawie art. 26 ust. 7d i 7g PDOFizU jeden z poniższych dokumentów:
- orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub
- decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
- orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia;
- orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31.8.1991 r.
Wydatki podlegające odliczeniu
Na podstawie art. 26 ust. 7a PDOFizU odliczeniu podlegają wydatki, bez względu na ich wysokość, poniesione w roku podatkowym na:
- adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
- przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
- zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
- zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
- odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
- odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
- opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
- opłacenie tłumacza języka migowego;
- kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia;
- odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
– osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego;
– osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu; - odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
– na turnusie rehabilitacyjnym;
– w zakładach: lecznictwa uzdrowiskowego, rehabilitacji leczniczej, opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych;
– na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia.
Odliczeniu, jednak tylko do wysokości limitu podlegają w roku podatkowym wydatki na:
- opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
- utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
- leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
- używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.
Wykluczenia
Wyżej wymienione wydatki nie podlegają odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 7b PDOFizU, jeśli zostały sfinansowane bądź dofinansowane ze środków:
- środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych;
- zakładowego funduszu aktywności;
- Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych;
- Narodowego Funduszu Zdrowia;
- zakładowego funduszu świadczeń socjalnych;
- zwrócone w jakiejkolwiek formie.
Jednak, jeśli w powyższy sposób sfinansowano lub zwrócono tylko część wydatków, to pozostała część podlega odliczeniu.
Odliczyć nie można także, zgodnie z art. 26 ust. 13a PDOFizU wydatków:
- zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów;
- odliczonych od dochodów opodatkowanych podatkiem liniowym, o którym mowa w art. 30c PDOFizU;
- odliczonych od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym;
- zwróconych podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Udokumentowanie wydatków
Aby móc skorzystać z ulgi należy posiadać dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków, zawierające zgodnie z art. 26 ust. 7 pk 4 PDOFizU:
- dane identyfikujące kupującego;
- dane sprzedającego;
- rodzaj zakupionej usługi;
- kwotę zapłaty.
Wyjątkiem są wydatki na:
- opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
- utrzymanie psa asystującego;
- używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia;
Na podstawie art. 26 ust. 7c nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających wysokość tych wydatków. Jednak podatnik jest zobowiązany do przedstawienia dowodów pozwalających na samo ustalenie prawa do odliczenia, szczególnie:
- wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
- okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.
Jak wykazać odliczenie z tytułu ulgi rehabilitacyjnej?
Ulga rehabilitacyjna odliczana jest od:
- dochodu – przez podatników opodatkowanych według skali podatkowej (art. 26 ust. 1 pkt 6 PDOFizU);
- przychodu – przez podatników opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych (art. 11 ust. 1 RyczałtU).
Kwotę wydatków na cele rehabilitacji oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych należy wykazać w PIT/O w poz. 25 – wydatki podatnika oraz w poz. 26 – wydatki małżonka, a następnie dodać do pozostałych odliczeń z części B i wykazać odpowiednio w poz. 38 i 39.
Następnie sumę odliczeń wykazaną w poz. 38 i 39 PIT/O należy przenieść odpowiednio do:
- poz. 198 i 198 deklaracji PIT-36;
- poz. 108 i 109 deklaracji PIT-37;
- poz. 75 deklaracji PIT-28.
Nowa ustawa PZP a obowiązki ogłoszeniowe naruszające dyscyplinę finansów publicznych
Wynika to z treści art. 267 PrZamPubl, gdzie w ust. 2 m.in. postanowiono, że w Biuletynie Zamówień Publicznych zamawiający zamieszcza m.in. ogłoszenie o wyniku postępowania, czy ogłoszenie o wykonaniu umowy. Jeśli chodzi o szczegółowe rozwiązania legislacyjne można przykładowo podać art. 448 PrZamPubl, gdzie postanowiono, że zamawiający, w terminie 30 dni od wykonania umowy, zamieszcza w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenie o wykonaniu umowy, na zasadach określonych w dziale III rozdziale 2.
Co ciekawe, wraz z wprowadzeniem tych nowych obowiązków ogłoszeniowych, ustawodawca zdecydował się na nowelizację ustawy z 17.12.2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 289, dalej DyscypFinPubU), która weszła w życie 1.1.2021 r. Zmianie uległy jednostki redakcyjne art. 17 DyscypFinPubU, które właśnie odnoszą się do różnych czynów stanowiących naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
W kontekście powyższych ogłoszeń na uwagę zasługuje treść art. 17 ust. 1 pkt 5 DyscypFinPubU. Dotychczasowe brzmienie tej regulacji było następujące:
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niezgodne z przepisami o zamówieniach publicznych:
5) nieprzekazanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub niezamieszczenie w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o zamówieniu, ogłoszenia o ustanowieniu systemu kwalifikowania wykonawców, ogłoszenia o sprostowaniu, zmianach lub dodatkowych informacjach odnośnie do takich ogłoszeń lub ogłoszenia o udzieleniu zamówienia;
Wersja po nowelizacji przybrał treść:
1. Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niezgodne z przepisami o zamówieniach publicznych:
nieprzekazanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub niezamieszczenie w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o zamówieniu, ogłoszenia o ustanowieniu systemu kwalifikowania wykonawców, ogłoszenia o sprostowaniu, zmianach lub dodatkowych informacjach odnośnie do takich ogłoszeń, ogłoszenia o udzieleniu zamówienia, ogłoszenia o wyniku postępowania lub ogłoszenia o wykonaniu umowy.
Wskazane wyżej nowe obowiązki ogłoszeniowe spoczywające na zamawiających obwarowane będą więc odpowiedzialnością na płaszczyźnie dyscypliny finansów publicznych. Co jednak istotne, warto dodać, że penalizacji będą podlegały jedynie definitywne zaniechania w zakresie publikowania wspomnianych ogłoszeń, a nie zaniechania jedynie opóźnione. Założenie to ma odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych. Warto przywołać tytułem przykładu orzeczenie ww. Komisji z 29.3.2018 r. (sygn. akt BDF1.4800.8.2018), z którego można wnioskować, że nie będą penalizowane czyny, które polegają jedynie na opóźnieniu w przekazaniu różnych ogłoszeń do biuletynu zamówień publicznych. Odpowiedzialność w tym trybie dotyczy tylko zaniechań publikacji, a nie nieterminowych publikacji.
Podsumowując, wraz z nowelizacją PrZamPubl ustawodawca znowelizował DyscypFinPubU. Zamawiający, w tym jednostki samorządu terytorialnego, powinny szczegółowo zapoznać się z nowymi rozwiązaniami prawnymi, bowiem wszystkie te kwestie podlegają weryfikacji przez różne organy kontroli i nadzoru, w tym regionalne izby obrachunkowe.
Ustawa o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw z podpisem prezydenta
Wprowadzone zmiany zwiększą pewność prawną, jeśli chodzi o wycofanie akcji z obrotu regulowanego oraz pozwolą na utrzymanie należytej ochrony interesów inwestorów mniejszościowych w związku z takimi operacjami.
Ustawa implementuje m.in. dyrektywę (2019/2177) dotyczącą zmian w funkcjonowaniu Europejskich Organów Nadzoru oraz uzupełnia dyrektywę (2015/2366) dotyczącą usług płatniczych.
Najważniejsze rozwiązania:
- Zmiana przepisów dotyczących działalności dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, którzy świadczą usługi jako zatwierdzony podmiot publikujący, zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy lub dostawca informacji skonsolidowanych. Dotychczas podmioty te uzyskiwały zezwolenia oraz były nadzorowane przez krajowe organy nadzoru. Po zmianach, co do zasady, to ESMA (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) będzie wykonywać te zadania.
- Zobowiązanie organu nadzoru, tj. Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), do niezwłocznego przekazywania właściwym organom nadzorczym innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz EIOPA (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) informacji dotyczących krajowych zakładów ubezpieczeń lub krajowych zakładów reasekuracji, które wykonują lub zamierzają wykonywać znaczącą działalność transgraniczną na terytorium tych państw oraz o ryzykach związanych z tą działalnością.
- Umożliwienie KNF występowania z wnioskiem do właściwych organów nadzorczych innych państw członkowskich Unii Europejskiej i EIOPA o ustanowienie i koordynowanie platform współpracy oraz uczestnictwo w takich platformach.
- Nałożenie na dostawców usług płatniczych obowiązku udostępniania konsumentowi, nieodpłatnie, broszury informacyjnej dotyczącej praw konsumentów przy dokonywaniu płatności w Europie.
- Uregulowanie wykonywania umów ubezpieczenia, umów reasekuracji i umów retrocesji zawartych do 31.12.2020 r. przez zakłady ubezpieczeń i zakład reasekuracji z siedzibą na terytorium Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Gibraltaru, które na zasadzie jednolitej licencji prowadziły działalność na terytorium Polski, do dnia wygaśnięcia roszczeń z tych umów.
Nowe rozwiązania co do zasady mają wejść w życie 1.1.2022 r, za wyjątkiem niektórych przepisów (dot. m.in. Brexitu).
Źródło: Ministerstwo Finansów
Uwaga na fałszywe e-maile ws. pomocy dla firm
Informują w nich o możliwości uzyskania doraźnej pomocy dla firm w ramach walki z COVID-19.
W rzeczywistości link zawarty w e-mailu prowadzi do fałszywej strony, która wyłudza dane do karty kredytowej.
Apelujemy o zachowanie ostrożności!
Źródło: Ministerstwo Finansów
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy do 14 marca 2021 r.
Opieka nad dziećmi do lat 8
Rodzicom dzieci do lat 8 przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy, jeżeli rodzic sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem w przypadku:
- zamknięcia z powodu COVID-19 żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki, do której uczęszcza dziecko,
- otwarcia tych placówek, gdy nie mogą one zapewnić opieki z powodu ich ograniczonego funkcjonowania w czasie trwania epidemii COVID-19 albo
- braku możliwości sprawowania opieki przez nianię lub braku możliwości sprawowania opieki przez dziennego opiekuna z powodu COVID-19.
Opieka nad dziećmi niepełnosprawnymi
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy z powodu zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki, do której uczęszcza dziecko, ale również w przypadku ich otwarcia, gdy placówki te nie mogą zapewnić opieki, albo gdy niania lub dzienny opiekun nie może sprawować opieki z powodu COVID-19, przysługuje ubezpieczonym rodzicom dzieci w wieku:
- do 16 lat, które mają orzeczenie o niepełnosprawności,
- do 18 lat, które mają orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,
- do 24 lat, które mają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.
Dotyczy to także rodziców lub opiekunów pełnoletnich osób niepełnosprawnych zwolnionych od wykonywania pracy z powodu konieczności zapewnienia opieki nad taką osobą w przypadku zamknięcia z powodu COVID-19 placówki, do której uczęszcza dorosła osoba niepełnosprawna, tj. szkoły, ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, ośrodka wsparcia, warsztatu terapii zajęciowej lub innej placówki pobytu dziennego o podobnym charakterze. Dodatkowy zasiłek opiekuńczy z tytułu sprawowania opieki nad dorosłymi osobami niepełnosprawnymi przysługuje również w przypadku, gdy placówka jest otwarta, ale nie może zapewnić opieki, np. ze względu na ograniczenie w liczbie podopiecznych.
Kiedy dodatkowy zasiłek opiekuńczy nie przysługuje?
Trzeba pamiętać, że nie zmieniły się zasady przysługiwania dodatkowego zasiłku opiekuńczego. Zasiłek ten nie przysługuje, jeśli drugi z rodziców dziecka może zapewnić dziecku opiekę (np. jest bezrobotny, korzysta z urlopu rodzicielskiego czy urlopu wychowawczego).
Zasiłek ten nie przysługuje również, gdy szkoła zapewni opiekę dziecku i rodzic z tej opieki skorzysta.
Jak uzyskać dodatkowy zasiłek opiekuńczy?
Nie zmieniły się zasady występowania o dodatkowy zasiłek opiekuńczy.
Aby otrzymać dodatkowy zasiłek opiekuńczy, wystarczy złożyć u swojego płatnika składek, np. pracodawcy, zleceniodawcy, oświadczenie o sprawowaniu opieki nad dzieckiem Oświadczenie jest jednocześnie wnioskiem o dodatkowy zasiłek opiekuńczy. Osoby prowadzące działalność pozarolniczą składają oświadczenie w ZUS. Bez oświadczenia ZUS albo płatnik składek nie wypłaci zasiłku.
Dodatkowego zasiłku nie wlicza się do limitu 60 dni zasiłku opiekuńczego w roku kalendarzowym przyznawanego na tzw. ogólnych zasadach.
Źródło:
zus.pl
Skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji do WSA
Tak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyr. WSA w Krakowie z 17.2.2021 r., III SAB/Kr 173/20, Legalis).
WSA przypomniał, że zgodnie z art. 3 § 1 i 2 PostAdmU, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- decyzje administracyjne;
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z uwzględnieniem przytoczonych wyłączeń).
Kontroli sądów administracyjnych podlega również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 PostAdmU):
- przypadkach określonych wyżej;
- sprawach dotyczących innych niż wymienione wyżej decyzje i postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego (ustawa z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: KPA) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze m.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy tych ustaw.
W omawianej sprawie, wniesioną do WSA skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji uzupełniono pismem procesowym, w którym skarżący odnosił się zaniedbań w prowadzeniu śledztwa przez funkcjonariuszy komendy. W odpowiedzi na skargę komendant wniósł o jej odrzucenie podając, że pismo, w którym skarżący zwrócił się o wyjaśnienie sprawy było rozpatrywane w trybie przepisów działu VIII KPA.
W związku z tym WSA stwierdził, że w czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów działu VIII KPA nie podlegają rozpatrywaniu przez sądy administracyjne. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne KPA) jest bowiem jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania przed sądem administracyjnym.
Skoro czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów działu VIII KPA nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, to także nie podlegają skardze zaniedbania (zaniechania) w podejmowaniu tych czynności.
Nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej – stawka podatku od nieruchomości według Trybunału Konstytucyjnego
Tak orzekł Trybunał Konstytucyjny (wyr. TK z 24.2.2021 r., SK 39/19).
Chodzi tu o przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLok, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to (poza przewidzianym wyłączeniem) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że przepis ten, w swoim literalnym brzmieniu, nie uwzględnia okoliczności, czy dana nieruchomość jest faktycznie lub może być potencjalnie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Powoduje to objęcie definicją legalną gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie opodatkowanie wyższą stawką podatkową wszystkich (z wyjątkiem wyłączonych w art. 1a ust. 2a PodLokU) nieruchomości będących w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie wykorzystuje je lub mógłby je wykorzystywać w swojej działalności gospodarczej. Oznacza to, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą implikuje konieczność zapłaty podatku w wyższej stawce.
Przedsiębiorców, w ocenie TK, nie można obciążać wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków – niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej – wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU stanowi, zdaniem TK, instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
W związku z tym, że zastosowane kryterium „posiadania gruntu przez przedsiębiorcę” nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie przepisu w tym brzmieniu nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności.
Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Planowane przedłużenie rozliczenia CIT za 2020 rok do 30 czerwca 2021 r.
W art. 16 projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw przewidziano dodanie art. 15zzja do ustawy z 2.3.2020 r. dotyczącej walki z COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).
Dodany przepis art.15zzja ww. ustawy przewiduje przedłużenie do 30.6.2021 r. dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych terminu do złożenia CIT-8 za rok podatkowy, który zakończył się w okresie od 1.12.2020 r. do 28.2.2021 r. oraz wpłaty podatku wykazanego w tym zeznaniu podatkowym. W konsekwencji część podatników będzie mogła złożyć zeznanie CIT-8 i zapłacić podatek do 30.6.2021 r., zamiast do 31.3.2021 r.
Ponadto, zaproponowano przedłużenie do 30.6.2021 r. terminu do spełnienia przez podatników CIT, którzy wybrali opodatkowanie tzw. podatkiem estońskim – obowiązku wynikającego z art. 7aa ust. 9 pkt 2 PDOPrU, jeżeli pierwszy rok opodatkowania tych podatników ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych rozpoczyna się w okresie od 1.1.2021 r. do 31.3.2021 r. Obowiązek wynikający z art. 7aa ust. 9 pkt 2 PDOPrU dotyczy wykazania przychodów, kosztów i dochodu w zeznaniu składanym do końca trzeciego miesiąca pierwszego roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych.
Zmiany te miałyby wejść w życie z dniem następującym po ogłoszeniu ustawy.
Trzeba zauważyć, że z proponowanych zmian przepisów nie wynika, iż podatnicy CIT będą też mogli skorzystać z późniejszego złożenia sprawozdania finansowego. Na razie, choć przesunięto termin zeznania do 30.6.2021 r., to termin do złożenia sprawozdania finansowego pozostaje do 31.3.2021 r. Dotyczy to oczywiście sytuacji gdy rok obrotowy podatnika (spółki) pokrywa się z kalendarzowym. W takiej sytuacji spółka musi bowiem sporządzić sprawozdanie finansowe w ciągu trzech miesięcy od dnia bilansowego.
Ważny wyrok TK dla przedsiębiorców i podmiotów, które posiadają grunty w ramach prowadzonych działalności gospodarczych
Jakiego przepisu dotyczy wyrok?
Od kilku lat pojawiła się niebezpieczna tendencja interpretacyjna organów, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.) wskazujący, iż za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, należy rozumieć w taki sposób, iż sam fakt posiadania danego gruntu przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą kwalifikuje go jako grunt związany z prowadzoną działalności gospodarczą. Podejście takie jest niekorzystne z punktu widzenia przedsiębiorców, gdyż stawki za grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są wyższe niż stawki od samych gruntów np. rolnych.
Wielokrotnie zdarza się, iż osoba prowadząca działalność gospodarczą nabywa grunty, które być może, ale niekoniecznie będzie w przyszłości użytkować na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Może się jednak okazać, że przez wiele lat nie będą one używane przez przedsiębiorcę. W przypadku, gdy opodatkowanie takich gruntów jest wysokie, sytuacja jest dla niego niekorzystna.
W aktualnym orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą, jest związana z powadzeniem działalności gospodarczej pod warunkiem, że stanowi ona element jego przedsiębiorstwa. Stanowienie elementu przedsiębiorstwa może mieć miejsce w szczególności poprzez cechy faktyczne tej nieruchomości lub też z uwagi na rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Zatem ujęcie w ewidencji środków trwałych, może być jedną z przesłanek do uznania takiej nieruchomości za nieruchomość związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie są to jednak grunty, które jedynie przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale potencjalnie mogą być one wykorzystywane na ten cel z uwagi na ich charakter.
Przełomowy wyrok TK
Jak wskazał TK w wyroku z 24.2.2021 r. SK 39/19, Legalis, art. 1a ust. 1 pkt 3 PodLokU rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Podatnicy muszą jednak uzbroić się w cierpliwość w oczekiwaniu na uzasadnienie, które wyjaśni, jakie podejście należy przyjąć w opodatkowaniu nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
