Zakup oleju grzewczego na potrzeby ogrzewania budynku należy klasyfikować w § 4210 „Zakup materiałów i wyposażenia”, a nie w § 4260 „Zakup energii”. Olej opałowy jest paliwem/opałem, czyli materiałem zużywanym przez jednostkę do wytworzenia ciepła we własnym zakresie. Paragraf 4260 dotyczy natomiast zakupu energii, np. energii elektrycznej, cieplnej z sieci, gazu i wody.
Rozróżnienie między § 4210 a § 4260 opiera się na charakterze zakupywanego dobra. Paragraf 4260 „Zakup energii” obejmuje zakup energii elektrycznej, energii cieplnej (z sieci ciepłowniczej), gazu (z sieci gazowej) i wody – czyli nośników energii dostarczanych za pośrednictwem sieci lub przyłączy. Jednostka nabywa gotową energię, a nie surowiec do jej wytworzenia.
Olej grzewczy jest natomiast paliwem – materiałem podlegającym magazynowaniu, który w procesie spalania dopiero wytwarza energię cieplną. Nie jest energią nabywaną bezpośrednio z sieci. Historyczne objaśnienia do rozporządzenia klasyfikacyjnego wprost wymieniały w opisie paragrafu 421 (obecny § 4210): „opał (węgiel, koks, olej opałowy, drewno, paliwa zastępcze)”, co potwierdza, że olej opałowy jest traktowany jako materiał, nie jako energia. Analogicznie klasyfikowane są inne paliwa stałe – węgiel, koks, drewno. W wystąpieniach pokontrolnych wskazywano, że ujmowanie oleju opałowego w § 4260 jest nieprawidłowe i wymagano klasyfikacji w § 4210.
Mimo, że w praktyce spotyka się ujmowanie takich wydatków w § 4260, kierunkowo prawidłowa i bezpieczniejsza jest klasyfikacja w § 4210. W razie wątpliwości jednostka może zwrócić się o opinię do właściwej regionalnej izby obrachunkowej.
