Opis sytuacji: Zamówienie na roboty budowlane, tryb podstawowy. Zamawiający w SWZ przewidział możliwość uzupełnienia przedmiotowych środków dowodowych. Wykonawca złożył przedmiotowe środki dowodowe wraz z ofertą. Zamawiający przez niedopatrzenie wezwał wykonawcę do złożenia wszystkich przedmiotowych środków dowodowych – nie zauważył złożonych dokumentów). Wykonawca sam zauważył brak jednego z dokumentów i złożył wyjaśnienia, że uzupełnia przedmiotowy środek dowodowy i informuje, że pozostałe przedmiotowe środki dowodowe zostały załączone na etapie składania ofert. Zamawiający podczas badania przedmiotowe środki dowodowe, po wezwaniu, zauważył, że brak jest jeszcze tłumaczenia jednego z dokumentów, który był złożony wraz z ofertą, na język polski.
W ocenie autorki odpowiedzi zamawiający może wezwać wykonawcę do uzupełnienia brakującego tłumaczenia na podstawie art. 107 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej: PrZamPubl). Pierwotne wezwanie, omyłkowo obejmujące wszystkie przedmiotowe środki dowodowe, nie dotyczyło tego konkretnego braku, ponieważ zamawiający wówczas go nie dostrzegł. Skierowanie drugiego, węższego wezwania wyłącznie co do tłumaczenia nie narusza zasady jednokrotności wezwania, gdyż zasada ta odnosi się do tego samego braku, a nie do wykonawcy w ogóle.
Brak tłumaczenia dokumentu traktuje się jako niekompletność przedmiotowego środka dowodowego w rozumieniu art. 107 ust. 2 PrZamPubl. Skoro SWZ przewiduje możliwość uzupełniania przedmiotowych środków dowodowych, po stronie zamawiającego powstaje w tym zakresie obowiązek wezwania, a nie tylko uprawnienie. Pierwsze wezwanie zostało jednak skierowane omyłkowo, do złożenia wszystkich przedmiotowych środków dowodowych, mimo że większość z nich była już w ofercie. Dotyczyło ono zatem złożenia dokumentu jako takiego, a nie jego kompletności w zakresie tłumaczenia. Zamawiający nigdy wcześniej nie zbadał merytorycznie tego dokumentu pod kątem tłumaczenia, zrobił to dopiero na etapie badania odpowiedzi na wezwanie. Brak ten jest więc uchybieniem, które nie zostało i nie mogło zostać objęte treścią pierwszego wezwania, skoro zamawiający w ogóle go wtedy nie zidentyfikował.
Orzecznictwo KIO dotyczące zasady jednokrotności, stosowane tu per analogiam z art. 128 ust. 1 PrZamPubl, konsekwentnie przyjmuje, że zasada ta odnosi się do tego samego braku lub tej samej nieprawidłowości dotyczącej danego dokumentu, a nie do jednokrotnego wzywania wykonawcy w ogóle. Jeśli zamawiający nie wskazał wszystkich uchybień w pierwszym wezwaniu, powinien wezwać ponownie, wskazując uchybienie wcześniej niewyartykułowane, a zasady jednokrotności nie stosuje się, gdy zamawiający dostrzega błąd w toku odrębnej, kolejnej czynności.
Ponieważ brak tłumaczenia nie był i nie mógł być objęty treścią pierwszego wezwania, drugie wezwanie dotyczy innego, wcześniej niewskazanego uchybienia, a nie ponowienia tej samej czynności, co mieści się w granicach dopuszczalności wyznaczonych przez przywołaną linię orzeczniczą. Wezwanie powinno dotyczyć wyłącznie tłumaczenia, precyzyjnie je identyfikować i wskazywać, że dotyczy uchybienia nieobjętego pierwszym wezwaniem.
Artykuł pochodzi z Systemu Legalis Administracja. Zaloguj się po więcej lub wykup dostęp >>
