Praktycznie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

W publikacji zostały omówione kwestie dotyczące:

  • etapów planowania w gminie, województwie na szczeblu krajowym oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy,
  • regulacji z zakresu gospodarki nieruchomościami, prawa budowlanego, prawa geodezyjnego, ochrony środowiska, postępowania administracyjnego, cywilnych i konstytucyjnych regulacji prawa własności, norm prawa międzynarodowego, ustaw samorządowych, a także
  • rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Komentarz łączy aspekty prawne ze szczegółowym objaśnieniem treści z zakresu urbanistyki, architektury i  budownictwa.

Publikacja uwzględnia i szczegółowo prezentuje omówienie najnowszych zmian w prawie w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym m.in.:

  • ustawę o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw z 7.7.2016 r., wprowadzającą obowiązek przedstawienia projektu planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju
  • ustawę o związku metropolitalnym w województwie śląskim z 9.3.2017 r., która umożliwiła zarządowi związku metropolitalnego na podstawie porozumienia zawartego między związkiem metropolitalnym a gminą jednocześnie z projektem studium metropolitalnego, sporządzenie projektu studium.
  • ustawę Prawo wodne z 20.7.2017 r., gdzie zastąpiono procedurę uzyskiwania odstępstw od zakazów planowanej zabudowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią uzgodnieniami z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, które to następować będą w formie decyzji, w której wskazane będą warunki dla planowanej zabudowy i planowanego zagospodarowania przestrzennego działek położonych w takich obszarach.

 

 

 

Fragment tekstu z poradnika:

 

Gospodarowanie przestrzenią jest procesem z natury konfliktogennym. Jest grą wielu podmiotów o sprzecznych interesach. Zadaniem regulacji prawnych jest próba godzenia tych interesów. To zaś oznacza, że prawo zagospodarowania przestrzennego staje się wyrazem kompromisu pomiędzy różnymi interesami i wyobrażeniami o zagospodarowaniu przestrzenią i jako takie nie zadowala na ogół nikogo, budząc skrajne emocje i oceny.

Tak też jest w przypadku uchwalonej 27.3.2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), której w praktyce nie szczędzi się słów krytyki. Czy krytyka ta jest uzasadniona? Częściowo niewątpliwie tak. Przygotowywane w pośpiechu rozwiązania ustawy, a następnie jej liczne nowelizacje, nie wydają się szczytem osiągnięć techniki legislacyjnej. Brak przejrzystości kluczowych dla ustawy rozwiązań, niezdefiniowane nowe instytucje (np. dyskusja publiczna jako element procedury planistycznej), mało precyzyjnie uregulowany stan przejściowy czy wreszcie język ustawy odbiegający niekiedy od stosowanego w prawie (np. „zapisy” studium – art. 15 ust. 1 ZagospPrzestrzU) to podstawowe zarzuty pod adresem ustawy w tym zakresie.

Od niedoskonałej techniki legislacyjnej odróżnić jednak trzeba rozwiązania merytoryczne. Te, wbrew oczekiwaniom, nie idą zbyt daleko. Ustawodawca nie wprowadza zmian systemowych, również w przyjętych nowelizacjach. Pozostaje przy dotychczasowej filozofii gospodarowania przestrzenią. Podobnie dzieli zadania i kompetencje pomiędzy – z jednej strony – gminy, a z drugiej – państwo i samorząd wojewódzki. Utrzymuje trójszczeblowy system planowania przestrzennego, u którego podstaw pozostawia gminę z jej planowaniem realizacyjnym, organom państwa wyznaczając rolę kreatora polityki przestrzennej państwa, a samorządowemu województwu rolę „zwornika” pomiędzy planowaniem realizacyjnym gminy i polityką przestrzenną państwa. Tak jak dotąd, w cieniu systemu planowania przestrzennego pozostawia powiat, który nie ma w istocie możliwości wpływu na kształt przestrzeni zarówno w wymiarze lokalnym, jak i ponadlokalnym.

Jeżeli chodzi o gospodarowanie przestrzenią w gminie, to ustawodawca pozostaje przy zasadzie fakultatywności planowania i dualistycznym systemie aktów planistycznych. Pozostaje przy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – jako akcie polityki przestrzennej i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego – jako aktach prawa miejscowego. Mając na uwadze, iż plany miejscowe mogą, ale nie muszą, być sporządzane, należy stwierdzić, że istnieją obszary pozbawione planu, na których gospodarowanie przestrzenią odbywa się na podstawie przepisów ustawy i wydawanych w takich przypadkach decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (o warunkach zabudowy bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego).

 

 

Zobacz także:

 

 

Więcej o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajdziesz w module Budownictwo, architektura i urbanistyka>>




 

Przetestuj System Legalis

 
Zadzwoń:
22 311 22 22
Koszt połączenia wg taryfy operatora.
lub zostaw nam swój numer telefonu
i adres e-mail, a skontaktujemy się z Tobą:

W polu numeru telefonu należy stosować wyłącznie cyfry (min. 9).


Wyślij

Wydawnictwo C.H.Beck
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
Tel: 22 311 22 22
E-mail: legalis@beck.pl
NIP: 522-010-50-28, KRS: 0000155734
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy
w Warszawie Kapitał Spółki: 88 000 zł