Gromadzenie i udostępnianie danych telekomunikacyjnych

  • Autorzy poddają analizie tzw. orzeczenie „specjalistyczne” z 30.7.2014 r., dotyczącego bilingów i podsłuchów, a także przepisy Konstytucji RP oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. W komentarzu przeanalizowane zostały również szczegółowo uregulowania prawno-międzynarodowe.
  • Publikacja omawia zabezpieczenie danych telekomunikacyjnych oraz żądanie ich udostępnienia, a także zasadę subsydiarności w zakresie uzyskiwania danych telekomunikacyjnych przez uprawnione podmioty.
  • Osoba zajmująca się dostępami do informacji publicznej znajdzie w komentarzu informacje związane z udostępnianiem treści wiadomości tekstowych (SMS) oraz przekazywaniem danych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w szerszym, niż żądanym we wniosku zakresie.
  • Publikacja przedstawia konstrukcyjne założenia nowego modelu zbierania i udostępniania danych telekomunikacyjnych, które mają na celu, m.in.: skuteczną kontrolę danych, obowiązek sprawozdawczości i pozbywanie się zbędnych danych.
Fragment tekstu z książki
Rozdział III. Ochrona danych o ruchu i lokalizacji w prawie Unii Europejskiej

§ 1. Przyczyny uchwalenia dyrektywy 2006/24/WE

1. W dniu 7.9.1999 r. Grupa Robocza Art. 29 ds. Ochrony Danych wydała rekomendację 3/99, z której wyraźnie wynika, że idea nakładania na operatorów obowiązku zatrzymywania danych o ruchu w celach innych niż na potrzeby rozliczeniowe jest akceptowana w świetle prawa unijnego. Idea została transponowana w systemach prawnych niektórych państw członkowskich UE. Przed uchwaleniem dyrektywy 2006/24/WE w niektórych państwach członkowskich obowiązywały regulacje, dotyczące zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji, w innych zaś nie (np. brak było tego typu regulacji w Grecji, czy Luksemburgu). Z pkt 5 preambuły dyrektywy 2006/24/WE wyraźnie wynika, że przepisy krajowe państw członkowskich, które przyjęły regulacje przewidujące zatrzymywanie danych przez usługodawców w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw, różnią się od siebie w znacznym stopniu. Tytułem przykładu w Belgii obowiązywała ustawa o komunikacji elektronicznej z 13.6.2005 r., która przewidywała zatrzymywanie danych przez dostawców usług telekomunikacyjnych przez okres od 12 do 36 miesięcy. W Irlandii obowiązywał sztywny okres zatrzymywania danych, który wynosił 36 miesięcy, a postulaty skrócenia tego okresu do 6 miesięcy, kierowane ze strony Irlandzkiego Inspektora Danych Osobowych, zostały odrzucone przez pełniącego wówczas funkcję Ministra Sprawiedliwości, który stwierdził, że nie ma różnicy dla komfortu jednostki czy okres ten będzie wynosił 6 czy też 36 miesięcy. Regulacje dotyczące zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji obowiązywały również we Francji, Niemczech i Włoszech, choć zawierały różne w tym zakresie rozwiązania. Brak harmonizacji w państwach członkowskich UE przepisów dotyczących zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji było tylko jedną z przyczyn wprowadzenia dyrektywy 2006/24/WE.

Wydaje się, że zasadniczą przyczyną wprowadzenia dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych o ruchu i lokalizacji w Unii Europejskiej były wydarzenia z września 2001 r., które miały miejsce w Nowym Jorku. Zdaniem S. Blakeney’ego, zamachy w Nowym Jorku w dniu 11.9.2001 r. dały początek międzynarodowemu ruchowi zatrzymywania danych. Rządy państw na całym świecie przekonały się, za sprawą swoich agencji bezpieczeństwa i organów ścigania, że nadszedł czas wprowadzenia bardziej wszechstronnych metod przetwarzania danych, ich zatrzymywania i kontroli dostępu do nich. Konkretne działa w tym zakresie nastąpiły jednak dopiero po zamachach bombowych w pociągach w Madrycie w listopadzie 2004 r. i eksplozjach w metrze i w miejskim autobusie w Londynie w 2005 r. Po zamachach w Madrycie okazało się, że środki telekomunikacji odegrały dużą rolę w zamachach terrorystycznych. S. Blakeney uważa, że ataki w Madrycie były bowiem koordynowane poprzez telefony komórkowe, a osoby odpowiedzialne zbierały odpowiednie informacje na temat przeprowadzenia ataku, za pośrednictwem Internetu. Jednak władze Hiszpanii miały ograniczony dostęp do takich danych telefonicznych, które mogłyby być pomocne w śledztwie do ustalenia kompletnych zapisów przekazywanych informacji, kontaktów, zamiarów, transakcji biznesowych.

Warto zauważyć, że w tamtym czasie ochrona danych była konstytucyjnie zagwarantowana w art. 18.4 Konstytucji Hiszpańskiej, która przewidywała: „prawo ogranicza wykorzystanie technologii informacyjnej celem ochrony godności oraz prawa do prywatności hiszpańskich obywateli – osób i rodzin, jak również celem umożliwienia im korzystania z pełni praw”. S. Blakeney zwraca uwagę, że mimo obowiązywania ogólnoeuropejskiego porozumienia w tym zakresie, europejska Konwencja o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej przyjęta w dniu 29.5.2000 r., zawierająca przepisy w zakresie transgranicznych wniosków o monitorowanie komunikacji oraz kont bankowych nie weszła jeszcze w życie, zatem jej wpływ był niewielki. Podobnie, procedury wynikające z innych umów dwu- i wielostronnych, stworzone z myślą o instytucjach wykonawczych w jednym z państw członkowskich UE dotyczące kierowania takich wniosków do innych państw UE w ściśle określonych przypadkach, charakteryzowały się opóźnieniami, często wymagającymi kierowania wniosków formalnych oraz zgody sądu.
Zobacz także:

Więcej o kontroli korespondencji znajdziesz w module Informacja publiczna, bezpieczeństwo publiczne >>




 

Przetestuj System Legalis

 
Zadzwoń:
22 311 22 22
Koszt połączenia wg taryfy operatora.
lub zostaw swoje dane, a Doradca zdalnie
zbada Twoje potrzeby i uruchomi dostęp:

W polu numeru telefonu należy stosować wyłącznie cyfry (min. 9).


Wyślij

* Pola wymagane

Zasady przetwarzania danych osobowych: Administratorem danych osobowych jest Wydawnictwo C.H.Beck sp. z o.o., Warszawa, ul. Bonifraterska 17, kontakt: daneosobowe[at]beck.pl. Dane przetwarzamy w celu marketingu własnych produktów i usług, w celach wskazanych w treści zgód, jeśli były wyrażane, w celu realizacji obowiązków prawnych, oraz w celach statystycznych. W sytuacjach przewidzianych prawem, przysługują Ci prawa do: dostępu do swoich danych, otrzymania ich kopii, sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia, cofnięcia zgody oraz wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych. Pełne informacje w Polityce prywatności.


Wydawnictwo C.H.Beck
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
Tel: 22 311 22 22
E-mail: legalis@beck.pl
NIP: 522-010-50-28, KRS: 0000155734
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy
w Warszawie Kapitał Spółki: 88 000 zł

Zasady przetwarzania danych osobowych