Policjant jako prelegent w szkole a sprawdzanie niekaralności

Art. 21 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (dalej: PrzestSekU) wskazuje, że przed nawiązaniem z osobą stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do innej działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi na pracodawcy lub innym organizatorze takiej działalności oraz na osobie, z którą ma być nawiązany stosunek pracy lub która ma być dopuszczona do takiej działalności, ciążą obowiązki określone w art. 21 ust. 2-8 PrzestSekU:

Pobierane są również dalsze oświadczenia wymienione w art. 21 PrzestSekU.

Obowiązek sprawdzenia tej osoby w rejestrach jest niezależny od obowiązku uzyskania od niej informacji z KRK. Informacja powinna obejmować przestępstwa wskazane powyżej.

Ustawa w sposób restrykcyjny narzuca konieczność przeprowadzenia weryfikacji nie wprowadzając w tym zakresie wyłączeń podmiotowych (poza odniesieniem do członków rodziny małoletniego).

W ocenie autora odpowiedzi, jeżeli szkoła zawrze umowę wprost z osobą, która jest policjantem, to jest zobligowana do dokonania weryfikacji. Już jednak taki obowiązek nie będzie na szkole spoczywał, wówczas gdy policjant prowadzi zajęcia w ramach swoich obowiązków służbowych, został delegowany przez jednostkę Policji, z którą szkoła dokonywała uzgodnień odnośnie przeprowadzenia zajęć/spotkania.

Stanowisko Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach w sprawie zaświadczeń o niekaralności policjantów (https://kuratorium.kielce.pl/83761/stanowisko-komendy-wojewodzkiej-policji-w-kielcach-w-sprawie-zaswiadczen-o-niekaralnosci-policjantow/): „(…) Policja działa na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz.145), która wskazuje, że jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż zgodnie z art. 25 ust. 1, ustawy o Policji, „Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo, lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych (…)”.

Natomiast, zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (dalej: PolicjaU), policjanta zwalnia się ze służby, w przypadku „skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego” oraz, w myśl art. 41 ust. 2 pkt 2 PolicjaU „skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4”.

Zatem, mając na uwadze powyższe, oczywiste jest, że w przypadku policjanta, jego status niekaralności weryfikowany jest nie tylko przed przyjęciem go do służby w Policji, ale również w trakcie jej trwania. Tym samym, to nie po stronie dyrektora placówki oświatowej, czy też organizatora działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub opiekę nad nimi, leży obowiązek sprawdzenia niekaralności policjanta, ponieważ to nie ww. są jego pracodawcą.”

Filia gminnego zespołu ośrodków zdrowia jako podmiot ochrony ludności – przekazanie zadań

Opis sytuacji: Na terenie gminy X funkcjonuje przychodnia, filia Gminnego Zespołu Ośrodków Zdrowia (GZOZ), którego dyrekcja oraz organ założycielski znajdują się w innej gminie. Gmina, na podstawie uchwały Rady Gminy i porozumienia Zarządu Gminy z Miastem i Gminą Y użycza budynki dla potrzeb funkcjonowania przychodni, a GZOZ zapewnia realizację zadań z zakresu ochrony zdrowia dla mieszkańców gminy X.

W zakresie stosowania art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. f ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej (dalej: OchrCywU) zauważyć należy, że zadań ujętych we wskazanym przepisie nie przypisano organowi wykonawczemu gminy ani żadnemu innemu. Oznacza to, że konieczne jest uzyskanie wytycznych ministerialnych, w których doprecyzowane zostaną kompetencje terytorialnych organów ochrony ludności w ramach analizowanych zadań.

W ocenie autora odpowiedzi przepisy OchrCywU nie dają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie dotyczące pierwszeństwa właściwości terytorialnej czy zarządczej w zakresie traktowania np. filii gminnego zespołu ośrodków zdrowia jako podmiotu ochrony ludności. Warto jednak sięgnąć do uzasadnienia do projektu OchrCywU. Wskazano w nim bowiem, że: „Uwzględniając podejmowane działania Unii Europejskiej w zakresie ochrony ludności, ułatwiające współpracę podczas operacji z zakresu ochrony ludności, a także założenie, że zaproponowane rozwiązania prawne powinny stworzyć warunki ochrony wszystkich obywateli oraz osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w każdej sytuacji, projektowaną ustawę oparto na następujących zasadach: (…) – szczegółowa odpowiedzialność organów władzy publicznej regulowana jest przez odrębne przepisy prawne i wynika z kompetencji tych organów”. Wskazany cytat eksponuje zamysł ustawodawcy, zgodnie z którym działanie np. podmiotów ochrony ludności jest uregulowane nie tylko w OchrCywU, lecz także w innych ustawach czy aktach. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie zaleca się skorzystanie z kompetencji organu wykonawczego gminy określonej w art. 10 ust. 1 pkt 3 OchrCywU i zorganizowanie współpracy z omawianym podmiotem ochrony ludności i obrony cywilnej na obszarze gminy. Powinna ona zostać zainicjowana przez kontakt z organem prowadzącym filię gminnego zespołu ośrodków zdrowia. Na kanwie zainicjowanego kontaktu należy doprecyzować, w jaki sposób wójt/burmistrz/prezydent miasta widzi potencjalną realizację zadań z zakresu ochrony ludności i obrony cywilnej w razie zaistnienia zagrożeń na terenie gminy wymagających reakcji ze strony gminnego zespołu ośrodków zdrowia. Uzyskanie praktycznego stanowiska organu prowadzącego wydaje się w tym wypadku kluczowe w odniesieniu do realizacji zadań, jakie terytorialny organ ochrony ludności przewiduje dla omawianego podmiotu.

W opinii autora odpowiedzi filia gminnego zespołu ośrodków zdrowia (GZOZ) jest podmiotem ochrony ludności na mocy art. 17 ust. 1 OchrCywU. Wynika to z art. 18–20 OchrCywU, w których wskazano konkretne przesłanki umożliwiające wyznaczenie danej organizacji jako podmiotu ochrony ludności. Patrząc z jednej strony na brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 22 OchrCywU, a z drugiej warunki wskazane w art. 18–20 OchrCywU, w opinii autora odpowiedzi trudno wykazać zasadność korzystania z instrumentów ujętych w omawianych przepisach.

Odnosząc się do pytania dotyczącego możliwości nakazania realizacji zadań związanych z realizacją akcji jodowej, w tym wydawaniem tabletek jodku potasu lub zapewnieniem konsultacji medycznych dla osób chorych lub wymagających zachowania środków ostrożności przed przyjęciem jodku potasu w sytuacjach wskazanych w ulotce wyrobu medycznego, należy zauważyć, że w art. 4 OchrCywU wskazano, na czym polegają zadania ochrony ludności, ale nie przypisano ich automatycznie do organu wykonawczego gminy. Nie można zatem „dopowiadać sobie” dodatkowych kompetencji, ponieważ nie ma się pewności, że wspominanie w tym akapicie zadania nie zostaną w jakiejś mierze przypisane innemu terytorialne organowi ochrony ludności, na przykład staroście.

Dodatkowo pamiętać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 2 OchrCywU minister właściwy do spraw wewnętrznych odpowiada za realizację polityki państwa w zakresie ochrony ludności i obrony cywilnej oraz koordynuje realizację zadań ochrony ludności i obrony cywilnej przez organy ochrony ludności. W nawiązaniu do wspomnianego przepisu, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 5 OchrCywU, do zadań ministra właściwego do spraw wewnętrznych należy przygotowywanie i wdrażanie rozwiązań organizacyjnych na potrzeby ochrony ludności i obrony cywilnej.

Wskazane przepisy prowadzą do wniosku, że konkretne rozwiązania zaproponowane przez autora pytania powinny znaleźć swój wyraz w wytycznych wydawanych przez właściwe organy zarządzające procesem rozdysponowywania tabletek jodku potasu. Ponadto zasadne wydaje się oczekiwanie na szczegółowe wytyczne ministerialne związane z przygotowaniem się terytorialnych organów ochrony ludności do działań opisanych w art. 4 ust. 1 pkt 4 lit. f OchrCywU.

Obowiązek wdrożenia KSeF w bibliotece publicznej niebędącej podatnikiem VAT

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) podatnicy są zobowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF).

Podatnikami zaś są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 VATU). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 VATU).

Przyjmuje się, że podatnikiem – bez względu na fakt zarejestrowania jako podatnik VAT – jest podmiot prowadzący taką działalność. Dotyczy to więc także podatników korzystających ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 VATU (przedmiotowego) oraz art. 113 VATU (podmiotowego).

Obowiązek wystawiania faktur przy użyciu KSeF nie dotyczy wystawiania faktur (art. 106ga ust. 2 VAT):

1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9 VATU, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s VATU;

6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1 VATU (chodzi tu o zwolnienie podmiotowe dotyczące podatnika z siedzibą w innym państwie członkowskim UE).

Wymienieni tu podatnicy zwolnieni z obowiązku stosowania KSeF wystawiają faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, natomiast w przypadku, o którym mowa w pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane (art. 106ga ust. 3 i art. 106ga ust. 4 VATU).

Przepisy te wejdą w życie 1.2.2026 r.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, obowiązek stosowania KSeF dotyczy także podatników zwolnionych od VAT przedmiotowo i podmiotowo (poza zwolnieniem z art. 113a VATU), których nie wymieniono w art. 106ga ust. 2 VATU.

Więcej szczegółowych informacji na temat KSeF, w tym harmonogram stosowania tego systemu, można znaleźć na stronie: https://ksef.podatki.gov.pl/, a także na stronie https://ksef.podatki.gov.pl/informacje-ogolne-ksef-20/zakres-obowiazkowego-ksef/

Warto też zapoznać się z przepisami epizodycznymi dotyczącymi faktur, tzn. art. 145l-145n VATU, z których wynika m.in., że w okresie:

1) od 1 lutego 2026 r. do 31 marca 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200.000.000 zł;

2) od 1 kwietnia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników udokumentowana tymi fakturami wystawionymi w danym miesiącu jest mniejsza lub równa 10.000 zł.

Próbna ewakuacja w firmie IT. Jak liczyć stałych użytkowników obiektu?

Próbna ewakuacja

Szczegółowe zasady dotyczące organizacji tzw. próbnej ewakuacji określa rozporządzenie MSWiA z 7.6.2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 822, ze zm.). Wspomniane przepisy precyzują, że właściciel lub zarządca obiektu przeznaczonego dla ponad 50 osób będących jego stałymi użytkownikami, niezakwalifikowanego do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (czyli budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe o kategorii mieszkalnej), powinien co najmniej raz na 2 lata przeprowadzać praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji z całego obiektu. W przypadku obiektów, w których cyklicznie zmienia się jednocześnie grupa powyżej 50 użytkowników, w szczególności: szkół, przedszkoli, internatów, domów studenckich, praktycznego sprawdzenia organizacji oraz warunków ewakuacji należy dokonać – co najmniej raz na rok, jednak w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia rozpoczęcia korzystania z obiektu przez nowych użytkowników.

W przypadku obiektu zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL II (czyli obiekty przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak: szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych) oraz w budynkach zakwaterowania osadzonych zlokalizowanych na terenach zakładów karnych i aresztów śledczych, zakres i obszar budynku objęty praktycznym sprawdzeniem organizacji i warunków ewakuacji musi być uzgodniony z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej.

Próbna ewakuacja w praktyce

Przede wszystkim wspomniana próbna ewakuacja, czyli praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji z obiektu dotyczy całego obiektu. Jeśli więc firma, o której mowa w pytaniu, mieści się np. w większym budynku, w którym znajdują się także inne firmy, obowiązek próbnej ewakuacji będzie dotyczył wszystkich firm (liczbę stałych pracowników należy ustalić łącznie). Jeśli zaś w danym obiekcie mieści się tylko jedna firma, która w sumie zatrudnia obecnie 50 pracowników (liczy się osoba, a nie wymiar jej czasu pracy), obowiązek przeprowadzenia próbnych ewakuacji tego obiektu „pojawi się” z chwilą zatrudnienia kolejnego pracownika (ponad 50 osób). W tym celu właściciel lub zarządca tego obiektu powiadamia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej o terminie próbnej ewakuacji, nie później niż na tydzień przed ich przeprowadzeniem. Co istotne, wymieniona w przytoczonych przepisach graniczna liczba 50 osób dotyczy stałych użytkowników obiektu. Nie uwzględnia się w niej np. klientów, kontrahentów, itp.

Nie ma szczególnej formy dla „doprecyzowania interpelacji”

Zasady składania interpelacji reguluje art. 24 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: SamGminU). Jeśli chodzi o formę interpelacji, to należy się stosować do norm zawartych w art. 24 ust. 6 SamGminU, czyli:

1) interpelację należy składać w formie pisemnej, za pośrednictwem przewodniczącego rady gminy,

2) wójt lub osoba przez niego wyznaczona ma z kolei 14 dni na udzielenie odpowiedzi również w formie pisemnej.

W żadnym miejscu ustawodawca nie posługuje się terminem „doprecyzowania interpelacji”. Organy władzy publicznej muszą działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), nie można więc wymyślać nowej formy kontaktu z radnym, nieprzewidzianej w ustawie.

Samorządy nie mogą same doprecyzowywać ani w jakikolwiek sposób zmieniać przepisów dotyczących składania interpelacji.

Przypomniał o tym m.in. Wojewoda Lubuski w rozstrzygnięciu nadzorczym z 30.4.2024 r. (NK-I.4131.62.2024, Legalis): „W tym miejscu należy wskazać, iż problematyka interpelacji i zapytań została wyczerpująco uregulowana w art. 24 ust. 3–7 SamGminU. Nie ma zatem upoważnienia ani przestrzeni dla rady gminy do wprowadzania zapisów statutowych regulujących zagadnienie interpelacji i zapytań”.

Jak twierdzą też przedstawiciele doktryny, jest to pomocne ze względów praktycznych: „Zachowanie tej formy ma dodatkowo wymiar praktyczny. Po pierwsze – umożliwi przewodniczącemu właściwe zaewidencjonowanie pisma, po drugie – pozwoli na wcześniejsze rozważenie umieszczenia tej kwestii w porządku obrad, po trzecie – stanowić będzie treść informacji podawanej następnie do publicznej wiadomości” (Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. Drembkowski/Suwaj, C.H.Beck 2023).

W takiej sytuacji należy zastosować normy z art. 24 ust. 6 SamGminU.

Informacja o wykonanej umowie o udzielenie zamówienia w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa

Zgodnie z art. 421 ust. 5 PrZamPubl zamawiający w terminie 30 dni od wykonania umowy w sprawie zamówienia publicznego przekazuje Prezesowi UZP informację o wykonaniu tej umowy zawierającą co najmniej:

1. nazwę oraz adres zamawiającego, numer telefonu, adres poczty elektronicznej oraz strony internetowej zamawiającego;
2. numer ogłoszenia o udzieleniu zamówienia;
3. określenie przedmiotu umowy;
4. wskazanie kwoty wynagrodzenia wykonawcy określonej w umowie i ostatecznej kwoty wynagrodzenia, którą wydatkowano na realizację zamówienia;
5. informację, czy zamówienie zostało zrealizowane należycie, w tym informację, czy zamówienie zostało wykonane w terminie;
6. informację o podwykonawcach;
7. informację o zmianach umowy w sprawie zamówienia publicznego.

Powyższa informacja jest odpowiednikiem ogłoszenia o wykonaniu umowy, jednak pomiędzy tymi dwiema instytucjami prawnymi są kluczowe różnice. I właśnie te różnice poniekąd są punktem odniesienia do oceny wymaganej szczegółowości danych. Odbiorcą treści ogłoszenia są inni uczestnicy rynku (zarówno zamawiający, jak i wykonawcy), dla których stanowi ważne wsparcie informacyjne w procesie badania i oceny ofert. Ponadto jest to wyraz jawności postępowania. Tymczasem informacja o wykonaniu umowy jest adresowana wyłącznie do Prezesa UZP, który w postępowaniach nie uczestniczy, więc nie podejmuje decyzji o spełnianiu warunków udziału w postępowaniu i ma zupełnie inną perspektywę. Dodatkowo sam zakres informacji jest zauważalnie odmienny. Zamawiający w zakresie obronności i bezpieczeństwa podaje „określenie przedmiotu umowy” (zwrot wyraźnie bardziej ogólny), a w ogłoszeniu – „krótki opis przedmiotu zamówienia” (zwrot bardziej szczegółowy, choć nie jest to OPZ). Ponadto w ogłoszeniu podaje się stosunkowo szczegółowe informacje o zmianach umowy (w tym również w aspekcie finansowym), natomiast w drugim przypadku jest to „informacja o zmianach umowy”, co jest wymogiem dość ogólnikowym i niejasnym. Interpretując literalnie może to być np. informacja, czy zmiany miały miejsce, czy nie, z całkowitym pominięciem szczegółów.

Reasumując, można uznać, iż ustawodawca pozostawił woli zamawiającego szczegółowość zakresu podawanych informacji, bez wytycznych.

Przystępujący do postępowania odwoławczego ma legitymację do wniesienia skargi kasacyjnej

Zgodnie z art. 590 ust. 2 zd. 1 PrZamPubl skargę kasacyjną może wnieść strona oraz Prezes Urzędu. Jak wynika z uzasadnienia do rządowego projektu ustawy – Prawo zamówień publicznych, druk nr 3624, s. 122, http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?nr=3624: Interwenient będzie uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej na takich samych zasadach, jakie dotychczas wyrażono na gruncie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego.

Na gruncie KPC wyrażano natomiast pogląd, że interwenient uboczny jest legitymowany do wniesienia skargi kasacyjnej wówczas, gdy brał udział w postępowaniu przed sądami powszechnymi, tj. przystąpił do którejś ze stron przed zamknięciem rozprawy w II instancji. Niedopuszczalne jest przystąpienie do postępowania przez wniesienie nadzwyczajnego środka zaskarżenia ze względu na niemożność uzyskania statusu interwenienta ubocznego na tym etapie postępowania (T. Zembrzuski [w:] P. Rylski, A. Olaś (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 4, 2025, art. 3981). Za dopuszczalnością wniesienia skargi kasacyjnej przez interwenienta ubocznego w rozumieniu KPC opowiedział się również Sąd Najwyższy, np. w postanowieniu z 7.3.2024 r., III CZ 381/23.

W ocenie autorów eKomentarza zamieszczonego na stronach UPZ oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną nie może działać w sprzeczności z czynnościami strony, do której przystąpił w postępowaniu odwoławczym (https://ekomentarzpzp.uzp.gov.pl/prawo-zamowien-publicznych/art-590).

Konsultacje społeczne dla osób ze szczególnymi potrzebami

Konsultacje dotyczące planu ogólnego gminy podlegają ogólnym zasadom partycypacji społecznej, określonym w rozdziale 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: PlanZagospU). Zgodnie z art. 8h ust. 3 PlanZagospU:

3. Sposoby, miejsca i terminy prowadzenia konsultacji społecznych ustala się w sposób zapewniający udział możliwie szerokiego grona interesariuszy, w szczególności organizując konsultacje społeczne w formach, o których mowa w art. 8i ust. 1 pkt 2, 3 i 5 PlanZagospU:

1) po godzinach pracy;

2) w miejscach przystosowanych do potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, chyba że są przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość zgodnie z art. 8i ust. 6 pkt 2 PlanZagospU [podkr. aut.].

Wskazany przepis prawa zawiera więc wyjątek od ogólnej reguły. Jeśli więc nie ma możliwości zorganizowania konsultacji w miejscach dostępnych dla osób ze szczególnymi potrzebami, to wówczas należy takie wydarzenie transmitować. Art. 8i ust. 6 pkt 2 PlanZagospU określa zaś warunki, jakie powinny spełniać środki porozumiewania się na odległość. Zgodnie z tym przepisem powinny one zapewniać jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, w sposób umożliwiający zadawanie pytań w formie zapisu tekstowego.

Planowane zmiany w ustawie o PPK

Nowelizacja przepisów ustawy o PPK przewiduje przyjęcie rozwiązania zakładającego, że wezwania PFR do zawarcia umów o zarządzanie PPK będą kierowane do podmiotów zatrudniających wyłącznie w drodze elektronicznej za pomocą Platformy Usług Elektronicznych ZUS. Rozwiązanie to sprawdziło się podczas obowiązywania ustawy COVID-19. Koszty odpowiednich rozwiązań teleinformatycznych zostały już poniesione, a same rozwiązania mogą z powodzeniem być dalej wykorzystywane, dlatego wdrożenie tego rozwiązania na stałe jest racjonalne i uzasadnione.

Projekt ustawy przewiduje cztery zasadnicze zmiany:
1) wprowadzenie rozwiązania zakładającego, że wezwania do zawarcia umów o zarządzanie PPK będą kierowane przez PFR do podmiotów zatrudniających wyłącznie w drodze elektronicznej za pomocą Platformy Usług Elektronicznych ZUS oraz jednoczesne usunięcie wskazania formy pisemnej, a także wskazania skuteczności wezwania określonego jako moment zwrotnego potwierdzenia odbioru lub poprzez nadanie przesyłką poleconą po bezskutecznej dwukrotnej próbie dostarczenia pisma za zwrotnym potwierdzeniem odbioru;
2) ustalenie, zgodnie z przyjętymi wymogami dla pism urzędowych, że PFR zobowiązany będzie do opatrzenia pisma kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym, mechanicznie odtwarzanym podpisem osoby uprawnionej do jego podpisania lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną PFR, ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią;
3) określenie, że wezwanie będzie uznawane za skutecznie doręczone w momencie odbioru tego wezwania przez podmiot zatrudniający, na profilu informacyjnym utworzonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez ZUS, bądź po upływie 14 dni od dnia umieszczenia tego wezwania na profilu informacyjnym utworzonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez ZUS – w przypadku jego nieodebrania;
4) wprowadzenie przepisu dotyczącego pokrywania przez PFR kosztów obsługi przez ZUS wezwań, kierowanych przez PFR do podmiotów zatrudniających za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym ZUS; wysokość kosztów będzie określana na podstawie porozumienia pomiędzy PFR i ZUS.

Odrzucenie oferty w zamówieniach z zakresu obronności i bezpieczeństwa

Zgodnie z art. 418 ust. 1 pkt 1 PrZamPubl zamawiający może odrzucić ofertę na podstawie przesłanek odrzucenia oferty innych niż przesłanki, o których mowa w art. 226 ust. 1 PrZamPubl pod warunkiem określenia ich w ogłoszeniu o zamówieniu, w SWZ albo opisie potrzeb i wymagań, w sposób jednoznaczny i wyczerpujący oraz zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Przepisy pozostawiają zamawiającemu bardzo istotny zakres swobody decyzyjnej, ponieważ pozwalają mu wykreować własne przesłanki odrzucenia. Ograniczeniem formalnym jest wpisanie tych przesłanek do ogłoszenia/SWZ, a sama treść opracowanych przez zamawiającego przesłanek podlega kontroli wykonawców poprzez możliwość skorzystania ze środków ochrony prawnej. Natomiast ograniczenie merytoryczne wynika z ogólnych zasad prowadzenia postępowania (uczciwa konkurencja i równe traktowanie). Pewnym wskazaniem w związku z tym mogłyby być wnioski płynące z orzecznictwa dla tych zasad (art. 16 pkt 1 PrZamPubl).

Przykładową przesłanką odrzucenia oferty mogłoby być niedostateczne spełnienie lub niedostateczne udokumentowanie wymaganego przez zamawiającego poziomu bezpieczeństwa łańcucha dostaw, o którym mowa w art. 408 PrZamPubl, czy brak uzyskania minimalnej, wymaganej liczby punktów w ramach poszczególnych kryteriów przez ofertę.