Inwestycja deweloperska w pobliżu drogi ekspresowej

Zasadniczym punktem odniesienia powinno być postępowanie z wniosku inwestora o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia – w kontekście przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na uwagę zasługują m.in. następujące przepisy tej ustawy:

„Art. 63 [Przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko]

1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

(…)”.

W podanym stanie faktycznym należy również uwzględnić regulacje zawarte w PoziomHałR.

Powyższe założenia potwierdza stan faktyczny objęty wyrokiem WSA w Kielcach z 12.1.2023 r., II SA/Ke 592/22, Legalis, gdzie podano m.in., że:

„Najbliższe inne tereny podlegające ochronie akustycznej, ustalone w oparciu o rzeczywisty sposób zagospodarowania terenu, to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od strony północnej, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od strony południowej i zachodniej. Jak wynika z analizy dokumentacji (wyników obliczeń), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z miejscami postojowymi nie wiąże się z istotnym oddziaływaniem w zakresie hałasu. Zakres i charakter przedsięwzięcia pozwalają na założenie, że inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych oddziaływań w zakresie jakości powietrza oraz emisji hałasu. Głównym źródłem hałasu w otoczeniu planowanej inwestycji jest hałas drogowy (ul. Z., droga ekspresowa […], ul. G.). Projektowane obiekty znajdować się będą w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, dróg publicznych, stanowić będą kontynuację istniejącej zabudowy w tym zabudowy wielorodzinnej”.

Dalej WSA podał: „W świetle powyższego, w ocenie Sądu, za zasadne należy uznać stanowiska organów obu instancji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez RDOŚ, PPIS i Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach opiniach w tym zakresie, ale też na informacjach zawartych w KIP, dokonując szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 i 3 ustawy środowiskowej”.

Z powodu braku szczegółowych danych trudno jednak zająć jednoznaczne stanowisko, tym bardziej, że sąsiedztwo drogi ekspresowej (i potencjalny hałas) mogą pozostawać bez wpływu na zajęcie stanowiska odnośnie do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W każdym razie z ostrożności powinno się wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.

Termin wypłaty za godziny ponadwymiarowe i doraźnych zastępstw nauczyciela

Na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela (dalej: KartaNauczU) wynagrodzenie wypłacane jest nauczycielowi miesięcznie z góry w pierwszym dniu miesiąca. Jeżeli pierwszy dzień miesiąca jest dniem ustawowo wolnym od pracy, wynagrodzenie wypłacane jest w dniu następnym. Z kolei według art. 39 ust. 4 KartaNauczU składniki wynagrodzenia, których wysokość może być ustalona jedynie na podstawie już wykonanych prac, wypłaca się miesięcznie lub jednorazowo z dołu do piątego dnia roboczego miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługuje to wynagrodzenie. Z kolei § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie szczegółowych zasad ustalania wynagrodzenia oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nauczycieli (dalej: UrlopWypNauczR) stanowi, że w wynagrodzeniu za urlop wypoczynkowy nauczyciela uwzględnia się wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe. Przy czym wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oblicza się, mnożąc przeciętną miesięczną liczbę godzin z okresu miesięcy danego roku szkolnego poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu, a jeżeli okres zatrudnienia jest krótszy od roku szkolnego – z tego okresu, przez godzinową stawkę wynagrodzenia przysługującą w miesiącu wykorzystywania urlopu (§ 4 UrlopWypNauczR).

Ponieważ art. 39 ust. 4 KartaNauczU dopuszcza alternatywne sposoby wypłacania wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, tzw. „średnia urlopowa” ma zapewnić brak strat finansowych nauczycieli w trakcie urlopu wypoczynkowego, to uważam, że obecnie tzw. „średnia urlopowa” powinna być wypłacana nauczycielowi miesięcznie z góry w pierwszym dniu miesiąca.

Zaświadczenie potwierdzające wykonywanie publicznego transportu zbiorowego

Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (dalej: PublTranspZbU), po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest wymagane.

Zaświadczenie, o którym mowa wyżej, powinno zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) i adresu;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie rodzaju i zakresu wykonywanych przewozów;

4) określenie rodzaju i liczby środków transportu (rodzaj i liczba środków transportu: autobusy/trolejbusy, liczba pojazdów niezbędna do realizacji rozkładu. Rozkład musi być wykonalny przy zadeklarowanej liczbie pojazdów, z uwzględnieniem rezerw i wymiany brygad. Wskazane jest przeprowadzenie kalkulacji tworzenia brygad i czasów przejazdu na podstawie realnych warunków ruchu);

5) określenie przebiegu linii komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz, z zastrzeżeniem punktu poniższego;

6) w komunikacji miejskiej – określenie przebiegu sieci komunikacyjnej, na której będzie wykonywany przewóz.

Zaświadczenie potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej.

Zgodnie z art. 28 ust. 4 zd. 2 i ust. 5 PublTranspZbU należy przyjąć, iż we wniosku o wydanie zaświadczenia operator powinien wskazać liczbę tego rodzaju dokumentów, która powinna być wydana przez organizatora. Co istotne przy tym, właściwy organizator wydaje zaświadczenia w liczbie odpowiadającej liczbie środków transportu, którymi będzie wykonywany publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym. Z powyższego wynika, że jeżeli publiczny transport zbiorowy będzie/jest wykonywany za pomocą 3 zadeklarowanych środków transportu, to oznacza to, że wniosek przedsiębiorcy (operatora) o wydanie zaświadczeń w liczbie 6 sztuk może zostać uwzględniony tylko w części, odpowiadającej liczbie zaświadczeń równej liczbie środków transportu. Zaświadczenie musi znaleźć się bowiem w środku transportu, w którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym. Przy czym, powyższe zastrzeżenia dotyczą tylko sytuacji gdy dany przedsiębiorca wykonuje transport jedynie dla danej, jednej linii komunikacyjnej. Zauważyć bowiem należy, że podmiot taki może uzyskać odrębne zaświadczenia na różne linie (np. miejskie, podmiejskie) lub obszary, nawet jeśli używa tych samych autobusów.

Gdyby jednocześnie w imieniu operatora występowało konsorcjum, to wówczas organizator powinien wydać odrębne zaświadczenie każdemu z przedsiębiorców, czyli konsorcjantów (uczestników konsorcjum), jako operatorowi publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu PublTranspZbU.

Zaciąganie zobowiązań wieloletnich przez państwowe jednostki budżetowe w celu zapewnienia ciągłości działania jednostki

Przepisy FinPubU przewidują trzy sytuacje, w których możliwe jest odstępstwo od zasady, iż kierownik państwowej jednostki budżetowej zaciąga zobowiązania w ramach planu wydatków (oczywiście rocznego).

Po pierwsze, zgodnie z art. 153 FinPubU – Minister Finansów, na wniosek dysponenta części budżetowej, może udzielić zapewnienia finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa w danym roku budżetowym, jeżeli środki na ten cel zostały ujęte w rezerwie celowej, oraz w kolejnych latach:1) projektów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1-5c i 6 FinPubU; 2) wydatków bieżących lub inwestycyjnych; 3) programów wieloletnich.

Po drugie, stosownie do art. 136 FinPubU – ustawa budżetowa może określać, w ramach limitów wydatków na rok budżetowy, limity wydatków na programy wieloletnie. Programy wieloletnie są ustanawiane przez Radę Ministrów w celu realizacji strategii przyjętych przez Radę Ministrów, w tym w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa. Rada Ministrów, ustanawiając program, wskazuje jego wykonawcę. Realizacja programów wieloletnich może być podzielona na etapy. Jednostki realizujące program wieloletni mogą zaciągać zobowiązania w celu sfinansowania w poszczególnych latach realizacji tego programu do wysokości łącznej kwoty wydatków określonych dla całego programu. W razie wspólnej realizacji programu wieloletniego przez dwa lub więcej podmioty, zobowiązania zaciągane przez każdy podmiot nie mogą przekroczyć kwoty planowanej dla tego podmiotu.

Po trzecie, według § 23 ust. 2 GospFinR, państwowe jednostki budżetowe mogą zaciągać zobowiązania z tytułu umów, których realizacja w roku następnym jest niezbędna do zapewnienia ciągłości działania jednostki i termin zapłaty upływa w roku następnym.

Wskazana w pytaniu umowy dotyczące korzystania z internetu, czy też telefonu mogą być zidentyfikowane jako umowy, których realizacja w roku następnym jest niezbędna do zapewnienia ciągłości działania jednostki i w konsekwencji zawarte na okres przekraczający rok budżetowy. Zgodnie z regułą wyrażoną w omawianym przepisie, umowy takie nie mogą jednak obciążać wydatkami dwóch kolejnych lat budżetowych – następujących po roku zawarcia umowy. Czyli mogą być zawarte na okres np. 15.1.2026 r. – 31.12.2027 r., ale już nie na okres 15.1.2026 r. – 15.1.2028 r.

Przeznaczenie środków rezerwy kryzysowej na zakup agregatów prądotwórczych

Zgodnie z art. 26 ust. 4 ZarządKryzysU w budżecie JST tworzy się rezerwę celową na realizację zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości nie mniejszej niż 0,5% wydatków budżetu JST, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne, wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.

W ocenie stanu faktycznego pomocne będzie stanowisko RIO Opole z 5.10.2022 r. (znak NA.III-422-19/2022), gdzie wskazano na istotne kwestie, w kontekście problematyki przeznaczenia środków ww. rezerwy na zakup agregatów prądotwórczych dla jednostek organizacyjnych gminy, celem m.in. zasilania awaryjnego sterowników c.o., lokalnej sieci komputerowej wraz z serwerami oraz urządzeniami teleinformatycznymi, a to na wypadek przerwy w dostarczaniu energii elektrycznej.

Po pierwsze, podano, że na podstawie art. 26 ust. 1 i 4 ZarządKryzysU finansowanie wykonywania zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego na poziomie gminnym, powiatowym i wojewódzkim planuje się w ramach budżetów odpowiednio gmin, powiatów i samorządów województw. W budżecie JST tworzy się rezerwę celową na realizację zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości nie mniejszej niż 0,5% wydatków budżetu JST, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne, wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.

Po drugie, przez sytuację kryzysową stosownie do treści art. 3 pkt 1 ZarządKryzysU należy rozumieć sytuację wpływającą negatywnie na poziom bezpieczeństwa ludzi, mienia w znacznym rozmiarach lub środowiska, wywołującą znaczne ograniczenia w działaniu właściwych organów administracji publicznej ze względu na nieadekwatność posiadanych sił i środków. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że istota rezerwy na zarządzanie kryzysowe jest związana z wydatkami nieprzewidzianymi, nieplanowanymi, które mogą powstać w sytuacji kryzysowej, będącej następstwem określonych zagrożeń.

Po trzecie, zgodnie z treścią art. 2 ZarządKryzysU pod pojęciem zarządzania kryzysowego rozumie się działalność organów administracji publicznej będącą elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym, przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwaniu ich skutków oraz odtwarzaniu zasobów i infrastruktury krytycznej.

Po czwarte, ww. przepisy wskazują, że zadania własne gminy z zakresu zarządzania kryzysowego mogą polegać na zaplanowanych działaniach np. w ramach przygotowania do przejmowania kontroli nad potencjalnym zagrożeniem skutkującym ograniczeniami w działaniu właściwych organów. Jednocześnie przypomniano, że do zadań własnych gminy należy m.in. utrzymywanie gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 15 SamGminU).

Po piąte, oceniając, że mamy do czynienia z sytuacją mogącą wywołać znaczne ograniczenia w działaniu organów administracji publicznej, wskazany wydatek z rezerwy celowej może zapobiec sytuacji kryzysowej i odpowiednio przygotować jednostkę samorządu terytorialnego do usuwania skutków przerw w dostawach energii elektrycznej.

Finalnie stwierdzono, że środki z rezerwy celowej na realizację zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego mogą zostać przeznaczone przez jednostkę samorządu terytorialnego na zakup koniecznych agregatów prądotwórczych dla jednostek organizacyjnych.

Zasady rozliczeń ze schroniskiem dla osób bezdomnych

W pytaniu mamy kilka zagadnień do rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na pierwszą kwestię, zgodnie z art. 48a ust. 2f PomSpołU, w schronisku dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi mogą przebywać jedynie osoby na podstawie decyzji o przyznaniu tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi albo decyzji o przyznaniu tymczasowego schronienia w schronisku dla osób bezdomnych, wydanej przez gminę. Z kolei regulacja dotycząca odpłatności za pobyt w schronisku została ustalona w art. 97 PomSpołU. Nie ma więc możliwości prawnych, na podstawie przepisów PomSpołU, by osoba bezdomna sama opłacała pobyt w schronisku bez wydawania decyzji przez ośrodek pomocy społecznej. Jedynie pomoc przyznawana w formie tymczasowego schronienia w ogrzewalni lub noclegowni nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a wydatki poniesione za udzieloną pomoc nie podlegają zwrotowi (art. 48a ust. 8 PomSpołU).

W polskich przepisach zasadą jest obowiązek dokumentowania dokonanych czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przepisy ustawy o VAT stanowią, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą i jednocześnie będący czynnym podatnikiem VAT ma zawsze obowiązek wystawić fakturę na rzecz innego podatnika. Jednak usługi pomocy społecznej posiadają status czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustawy o VAT. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą będący zwolniony z VAT (podmiotowo lub przedmiotowo), co do zasady, nie ma zatem obowiązku wystawienia faktury, a wykonanie usługi można teoretyczne udokumentować w formie rachunku. Zgodnie z art. 87 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą są zobowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

W 2026 r. w dwóch etapach (od 1 lutego – dla dużych podmiotów i od 1 kwietnia – dla pozostałych) wejdzie obowiązek stosowania faktur ustrukturyzowanych w ramach Krajowego Systemu eFaktur (KSeF). Obowiązek ten będzie dotyczył również jednostek samorządu terytorialnego i jego jednostek organizacyjnych, jak również organizacji pozarządowych. Proces ten będzie obejmować zarówno wystawianie, jak i odbiór, przechowywanie oraz raportowanie faktur ustrukturyzowanych. W regulacjach wprowadzających ten obowiązek nie przewidziano żadnych zwolnień lub wyjątków dla podmiotów pomocy społecznej. W związku z tym płatności za usługi między ośrodkami pomocy społecznej i schroniskami dokumentowane w formie faktur będą musiały przechodzić przy użyciu KSeF.

Szacowanie wartości zamówienia na dostawę pojazdu z tzw. nadwyżki środków

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 PrZamPubl, w przypadku gdy zamawiający planuje nabycie podobnych dostaw, wartością zamówienia jest łączna wartość podobnych dostaw, nawet jeżeli zamawiający udziela zamówienia w częściach, z których każda stanowi przedmiot odrębnego postępowania, lub dopuszcza możliwość składania ofert częściowych.

Zaznaczyć należy, że elementami zazwyczaj przesądzającymi zasadność łącznego ustalenia wartości zamówienia na podobne dostawy jest ich zaplanowanie (lub obiektywna możliwość ich zaplanowania, którą należy rozumieć jako zdolność zamawiającego do przewidzenia udzielenia zamówienia dotyczącego podobnych dostaw).

Z dotychczasowych stanowisk UZP wynika, że przy szacowaniu wartości zamówienia istotna wiedza zamawiającego na temat zamówienia (jego zakresu i przedmiotu) w okresie przygotowania jego udzielenia. Wskazać bowiem należy, że jeżeli zamawiający z należytą starannością dokona ustalenia zakresu zamówienia, a po wszczęciu lub zakończeniu procedury pojawia się uprzednio obiektywnie nieprzewidziana potrzeba udzielenia kolejnego zamówienia tego samego rodzaju, zamawiający co do zasady może być uprawniony do uznania takiego zamówienia za odrębne. Takie zamówienie udzielane jest bowiem w odpowiedzi na potrzeby powstałe po wszczęciu procedury udzielenia zamówienia, których zamawiający nie mógł wcześniej przewidzieć i nie powinno zostać zakwalifikowane jako niedopuszczalny podział zamówienia na części, o którym mowa w art. 29 ust. 2 PrZamPubl, gdyż nie jest dokonywane w celu uniknięcia stosowania przepisów PrZamPubl, a wynika z innych uzasadnionych obiektywnie przyczyn. Wpływ zatem na szacowanie mogą wywrzeć okoliczności, które zaistniały po wszczęciu lub zakończeniu procedury udzielenia zamówienia publicznego, na które zamawiający nie miał wpływu lub których na tym etapie nie mógł przewidzieć.

Przyjmuje się, że jeżeli zamawiający wykorzystuje oszczędności, które uzyskał po zakończeniu pierwszego zakupu, do zamówienia dodatkowej ilości świadczeń (pierwotnie nieujętych rzeczowo np. w projekcie), wartość zamówienia finansowanego z uzyskanych oszczędności nie podlega sumowaniu z wcześniejszym zamówieniem.

Niezależnie od powyższego ostateczna decyzja co do sposobu działania w kwestii szacowania wartości zamówienia należy do zamawiającego, który posiada pełną wiedzę m.in. co do opisu przedmiotu zamówienia, okoliczności faktycznych itd.

Termin wypłaty „trzynastki” pracownika, który rozwiązał umowę w trakcie roku

Wynagrodzenie roczne wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Wyjątek w zakresie terminu wypłaty trzynastki dotyczy pracownika, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy. Wówczas wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

Natomiast rozwiązanie stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę nie jest przesłanką do wypłaty trzynastki w dniu rozwiązania stosunku pracy.

Niemniej jednak należy zaznaczyć, że termin do końca marca roku następnego to termin ostateczny i trzynastki można wypłacać szybciej np. w styczniu czy lutym, a nawet w roku, za który trzynastka przysługuje, w dniu ustania zatrudnienia, szczególnie gdy nie jest planowane ponowne zatrudnienie tego pracownika w tym samym roku. Przepisy tego nie zabraniają.

Zatem, można zaplanować wypłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2026 r. już w tym roku, razem z wynagrodzeniem za luty.

Dziesięcioletni limit pełnienia funkcji dyrektora szkoły a procedura wyboru na kolejną kadencję

Jak stanowi art. 63 ust. 21 PrOśw, stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza się na 5 lat szkolnych. W uzasadnionych przypadkach można powierzyć to stanowisko na krótszy okres, jednak nie krótszy niż 1 rok szkolny.

Nowelizacją Prawa oświatowego (ustawa z 25.7.2025 r.- Dz.U. z 2025 r. poz. 1160), do art. 63 PrOśw dodano ust. 21a, zgodnie z którym po upływie okresu, o którym mowa w ust. 21, organ prowadzący szkołę lub placówkę może przedłużyć powierzenie stanowiska dyrektora szkoły lub placówki na kolejny okres wymieniony w ust. 21, po uzyskaniu pozytywnej opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny oraz po zasięgnięciu opinii rady szkoły lub placówki i rady pedagogicznej, a także zakładowych organizacji związkowych będących jednostkami organizacyjnymi organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego albo jednostkami organizacyjnymi organizacji związkowych wchodzących w skład reprezentatywnych organizacji związkowych, zrzeszających nauczycieli, działających w szkole lub placówce, w której przedłuża się powierzenie stanowiska dyrektorowi. W przypadku szkół i placówek prowadzonych przez ministrów przedłużenie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki następuje po zasięgnięciu również opinii kuratora oświaty. Wymogu zasięgnięcia opinii kuratora oświaty nie stosuje się w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania.

Powyższy przepis wszedł w życie z dniem 1.9.2025 r.

Jednocześnie trzeba mieć na uwadze treść art. 63 ust. 21c PrOśw, zgodnie z którym łączny okres powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki zgodnie z ust. 10 lub 12, a następnie przedłużenia powierzenia tego stanowiska na podstawie ust. 21a, nie może być dłuższy niż 10 lat szkolnych.

Należy zatem rozważyć, czy w podstawowym okresie powierzenia na podstawie ust. 10 lub 12, powinno się uwzględniać także okres przedłużenia na podstawie ww. rozporządzenia.

W ocenie autora opinii, okres 10 lat szkolnych wskazany w ust. 21c należy odczytywać jako całkowity okres powierzenia stanowiska dyrektora na podstawach ust. 10, 12 i ust. 21a. Zatem wykorzystanie limitu 10 lat szkolnych w ramach powierzenia na podstawie ust. 10 lub 12 w związku z przedłużeniem na podstawie § 11ha ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, będzie powodowało brak możliwości skorzystania w 2026 r. z przepisu ust. 21a. Na podstawie bowiem przepisów rozporządzenia nie dokonywano kolejnego nowego powierzenia, a jedynie przedłużenia już wcześniej dokonanego powierzenia na podstawie właśnie przepisów art. 63 ust. 10 lub 12 PrOśw. Zatem pierwotną podstawą trwania powierzenia nadal były przywołane wyżej przepisy PrOśw (rozporządzenie jedynie umożliwiało wydłużenie tego okresu). Tym samym, przedłużony okres powierzenia na podstawie § 11ha ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, będzie de facto stanowił okres powierzenia o łącznej długości 10 lat szkolnych.

W związku z powyższym, wykorzystanie okresu 10 lat kadencji dyrektora (5 lat pierwszej kadencji + 5 lat przedłużenia w okresie COVID) powoduje, że wybór dyrektora na nową kadencją powinien odbyć się w drodze konkursu. Brak jest bowiem podstaw prawnych do dokonania kolejnego powierzenia funkcji bez konkursu.

Możliwość umieszczenia godła RP w dokumentach urzędowych

Dopuszczalne miejsca umieszczenia godła RP określa art. 3 GodłoU. Zgodnie z art. 3 ust. 1 GodłoU, godło RP umieszcza się w szczególności w pomieszczeniach urzędowych i salach posiedzeń, salach wykładowych i lekcyjnych należących do:

1) organów państwowych;

1a) organów gmin, powiatów, samorządów województw oraz związków jednostek samorządu terytorialnego;

1b) klubów, kół i zespołów poselskich, senackich i parlamentarnych oraz biur poselskich, senatorskich i poselsko-senatorskich;

2) jednostek Sił Zbrojnych;

3) szkół i placówek oświatowo-wychowawczych;

4) przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz innych oficjalnych przedstawicielstw i misji za granicą.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 GodłoU, godło RP można umieszczać w innych miejscach niż wymienione w ust. 1, z uwzględnieniem art. 1 ust. 2 GodłoU. Przepis ten potwierdza, wykreowany przez użycie w ust. 1 ww. przepisu słowa „w szczególności”, otwarty charakter katalogu miejsc, w których można umieszczać godło RP.

Zastrzeżenie z art. 1 ust. 2 GodłoU dotyczy otaczania symboli narodowych czcią i szacunkiem, co jest prawem i obowiązkiem każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej oraz wszystkich organów państwowych, instytucji i organizacji. Innymi słowy, ustawa, wprost, stanowi, że umieszczenie godła i innych symboli państwowych jest możliwe w miejscach i w sposób nienaruszający czci i szacunku należnego tym symbolom.

Poza powyższym, przedmiotowym ograniczeniem używania godła RP, art. 2a GodłoU statuuje ograniczenie podmiotowe, tworząc katalog na wpół otwarty (zob. pkt 13 i jego treść normatywną). Wśród tychże podmiotów wymienione są także jednostki oświatowe i naukowe (pkt 12).

Choć ustawa nie wymienia wprost dokumentów urzędowych jako nośników godła RP, to ich charakter jako formy działania organu w sferze publicznej pozwala traktować je analogicznie do miejsc i form wskazanych w art. 3 ust. 1 i 2 GodłoU.

To wszystko wskazuje, że brak jest przesłanek, aby zabronić użycia godła RP na dokumentach wymienionych w pytaniu. Mają one charakter urzędowy, wynikają z realizacji kompetencji wystawcy oraz są wydawane w sferze publicznej. Jednocześnie treść tychże dokumentów, jeżeli jest zredagowana prawidłowo i zgodnie z prawnymi wytycznymi, nie może zawierać treści, które narażają symbol narodowy na utratę czci czy szacunku.