Podwyżki dla pracowników samorządowych z wyrównaniem wynagrodzeń od 1 stycznia 2026 roku

Rozporządzenie RM z 25.2.2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2026 r. poz. 246) przewiduje zmiany w:

W przypadku pierwszej i drugiej grupy wzrost wynagrodzeń maksymalnych następuje o około 3%, natomiast odnośnie do minimalnego wynagrodzenia zasadniczego największej grupy osób zatrudnionych w samorządzie – pracowników zatrudnianych na podstawie umów o pracę – podwyżki mieszczą się w przedziale od 3 do 3,9%.

Nowe kwoty maksymalnego poziomu wynagrodzenia zasadniczego oraz maksymalnego poziomu dodatku funkcyjnego określone w załącznikach nr 1 i 2 mają zastosowanie do wynagrodzeń oraz dodatków należnych od 1.1.2026 r. Od tego też dnia stosuje się kwoty minimalne miesięcznego poziomu wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Oznacza to konieczność wypłaty stosownych wyrównań dla pracowników „umownych” i może oznaczać także wyrównanie dla pracowników z wyboru i powołania.

Faktyczna zmiana stawek wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w oparciu o wybór lub powołanie musi nastąpić w drodze uchwał podjętych przez odpowiednio radę gminy, powiatu, sejmik województwa (np. w przypadku zamiaru zmiany wynagrodzeń wójtów), porozumień zmieniających.

Zastosowanie nowych maksymalnych stawek od stycznia oznacza, że możliwe jest przyjęcie podwyżek na kwoty wyższe niż dotychczasowe maksymalne, z wyrównaniem od początku 2026 r. Nie jest to jednak obligatoryjne wyrównanie. Przepisy rozporządzenia nowelizującego dotyczą maksymalnych stawek wynagrodzenia i dodatków, a nie konkretnych stawek indywidualnych pracowników. Decyzja o przyznaniu podwyższenia do nowych maksymalnych kwot może zostać podjęta, ale nie jest obowiązkowa.

Podmioty uprawnione do złożenia wniosku o wydanie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości

Art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: GospNierU) stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami MPZP. W razie braku MPZP stosuje się przepisy art. 94 GospNierU. Zgodnie z kolei z art. 94 ust. 1 GospNierU, w przypadku braku MPZP – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Natomiast art. 93 ust. 4 GospNierU stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami MPZP (z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95 GospNierU) opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest MPZP, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 GospNierU. Ponadto przepisy wskazują, że taką opinię wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 GospNierU).

Należy zatem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie o podział nieruchomości jest postępowaniem dwuetapowym. W pierwszym etapie wójt (burmistrz lub prezydent miasta) opiniuje w formie postanowienia zgodność proponowanego podziału z ustaleniami MPZP, a następnie, po uostatecznieniu się (lub uprawomocnieniu) tego postanowienia, orzeka w przedmiocie podziału nieruchomości. Postanowienie zawierające opinię jest częścią postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości, a jego wydanie stanowi etap wstępny tego postępowania. Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 9.1.2025 r., II SA/Bk 681/24, Legalis, nie jest ono opinią wydawaną w odrębnym postępowaniu przez inny organ, o której mowa w art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz jest wydawane przez ten sam organ, który wydaje decyzję zatwierdzającą podział. Organ zatwierdzający podział nieruchomości jest związany tym postanowieniem.

Zakres osób uprawnionych do złożenia wniosku o wydanie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości należy odnieść do zakresu podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o podział nieruchomości. Zgodnie z art. 97 ust. 1 GospNierU, podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Interes prawny w postępowaniu podziałowym posiadają co do zasady wyłącznie właściciel i względnie użytkownik wieczysty nieruchomości podlegającej podziałowi, tj. osoby, które dysponują tytułem prawnym do dzielonej nieruchomości. Konsekwencją tego uregulowania jest to, że osoba niebędąca właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nie może być stroną postępowania ani przeciwdziałać zatwierdzeniu przedłożonego projektu podziału nie mając w tym interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z 23.6.2023 r., I SA/Wa 2981/22, Legalis).

Należy zatem przyjąć, że wniosek o wydanie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości może złożyć wyłącznie osoba, która ma interes prawny w podziale nieruchomości, tj. właściciel (współwłaściciel) czy użytkownik wieczysty.

Prace legislacyjne nad krajowymi ramami instytucjonalnymi i organizacyjnymi w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów

Obecnie krajowe przepisy w zakresie transgranicznego przemieszczenia odpadów obejmuje OdpadyMiędzynU, która określa postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia 1013/2006 oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów.

Choć przepisy nowego rozporządzenia 2024/1157 obowiązują wprost, to jego wejście w życie wymaga określenia na ustawowym poziomie krajowym ram instytucjonalnych i organizacyjnych do wykonywania zadań z zakresu transgranicznego przemieszczania odpadów określonych w tym rozporządzeniu. Taka sytuacja uzasadnia uchwalenie nowej ustawy, która w całości zastąpi OdpadyMiędzynU. Nowa regulacja krajowa ma nosić nazwę ustawy o transgranicznym przemieszczaniu odpadów.

Nowa ustawa ma obejmować swoim zakresem kwestie transgranicznego przemieszczania odpadów, w szczególności przez określenie:

Na projektowaną regulację składają się 54 artykuły, uporządkowane w 12 rozdziałów:

1. Przepisy ogólne
2. Właściwość organów
3. Elektroniczne przekazywanie i wymiana informacji
4. Decyzje dotyczące przemieszczania odpadów
5. Zezwolenia wstępne dla instalacji odzysku
6. Gwarancje finansowe
7. Przemieszczenia, które nie mogą zostać zrealizowane zgodnie z planem i przemieszczenia nielegalne
8. Właściwe przejścia graniczne
9. Administracyjne kary pieniężne
10. Zmiany w przepisach obowiązujących
11. Przepisy przejściowe i końcowe

Zgodnie z projektem ustawy zarówno obowiązki, które rozporządzenie 2024/1157 nakłada wprost na właściwe organy, ale także te bardziej ogólne, które są przypisane państwom członkowskim, będą wykonywane przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (GIOŚ). Projektowane przepisy określają podstawę współpracy GIOŚ z innymi organami zaangażowanymi w system kontroli w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów, tj. z:

W wyniku współdziałania ww. organów będzie funkcjonował krajowy system kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów.

Projekt ustawy obejmuje administracyjne procedury krajowe dla transgranicznego przemieszczenia odpadów dotyczące:

Na poziomie UE, w rozporządzeniu 2024/1157, wprowadzono przepisy dotyczące centralnego systemu, za pośrednictwem którego będzie odbywać się przekazywanie oraz wymiana informacji i dokumentów związanych z procesem uzyskania zgody na przemieszczanie odpadów oraz obieg dokumentacji związanej z realizacją przemieszczeń w ramach procedury informowania. System ten będzie prowadzony przez Komisję Europejską i będą z niego korzystać wszystkie państwa członkowskie UE. W projektowanej ustawie określono natomiast, w jaki sposób podmioty zaangażowane w transgraniczne przemieszczanie odpadów posiadające siedzibę na terytorium RP, będą identyfikowane przez systemy i oprogramowanie. W przepisach ustawy określono, jakie numery rejestracyjne, będą wymagane do celów rejestracji w systemach i oprogramowaniu. Założono, że zasadą będzie obowiązkowe podanie numerów NIP, REGON i BDO.

Planowane postępowania w zakresie wydawania zezwoleń na międzynarodowe przemieszczanie odpadów przewiduje możliwość wystąpienia GIOŚ, przed wydaniem decyzji w sprawie przemieszczania odpadów do Polski, do:

– o udzielenie informacji dotyczących przestrzegania przez odbiorcę i instalację odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przepisów o ochronie środowiska. Negatywna będzie mogła przełożyć się na wyrażenie sprzeciwu wobec planowanego przywozu odpadów do danej instalacji, w sytuacji, kiedy planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia.

Przepisy projektowanej ustawy dopuszczają zmiany w zgłoszeniu, na które udzielono zgody, ale tylko te dotyczące przewoźnika, rodzaju transportu, rodzaj opakowania i trasy przewozu odpadów na terytorium kraju oraz rodzaju opakowania odpadów (w drodze zmiany decyzji). Zmiany pozostałych obligatoryjnych elementów decyzji będą wymagały dokonania nowego zgłoszenia.

Projekt wskazuje GIOŚ jako organ właściwy do wydawania decyzji o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosku o wydanie zezwolenia wstępnego. Wydane zezwolenie wstępne będzie mogło zostać przez GIOŚ cofnięte bez odszkodowania.

Przepisy projektowanej ustawy proponują utrzymanie dotychczasowego obowiązku pozyskania przez GIOŚ opinii:

– na temat funkcjonowania instalacji przed wydaniem zezwolenia wstępnego. Negatywna opinia dotycząca instalacji odzysku odpadów będzie mogła przełożyć się na odmowę wydania zezwolenia wstępnego dla danej instalacji.

Projekt zakłada, że Polska tak jak dotychczas, będzie korzystać z prawa do zakazu importu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów w celu ich unieszkodliwienia, co przełożono na przepis utrzymujący całkowity zakaz przywozu do Polski odpadów w celu unieszkodliwiania. Planuje się również utrzymanie zakazu przywozu do Polski odpadów komunalnych oraz odpadów powstających z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyjątkiem przywozu odpadów zebranych selektywnie do recyklingu.

W projektowanych przepisach, odmiennie niż w obowiązującej ustawie, proponuje się wszczęcie postępowania administracyjnego w przypadkach braku realizacji przemieszczania odpadów zgodnie z planem, ale nie w każdej sytuacji, a dopiero w takiej, gdy dany podmiot nie zrealizuje w określonym terminie uzgodnionego pomiędzy właściwymi organami dalszego trybu postępowania z odpadami.

Projekt reguluje zasady działania GIOŚ w charakterze właściwego organu wysyłki, w sytuacji gdy decyzja administracyjna w przedmiocie odbioru i zagospodarowania odpadów jest niewykonalna (np. przy nieskuteczności postepowania egzekucyjnego mającego za przedmiot doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym). W projekcie ustawy zaproponowano, aby przejęcie obowiązków w zakresie zwrotu odpadów przez GIOŚ odbywało się po pisemnym poinformowaniu pozostałych zainteresowanych właściwych organów oraz zgłaszającego lub osoby, która organizuje przemieszczenie.

W obszarze nielegalnego przemieszczania odpadów zamiast dotychczasowego wszczynania przez GIOŚ postępowania administracyjnego oraz zobowiązywania w drodze decyzji podmiotu odpowiedzialnego za nielegalne przemieszczanie odpadów, do ich zagospodarowania – dopuszczono także alternatywne rozwiązanie w postaci fakultatywnego wezwania podmiotu, któremu można przypisać odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów, do zwrotu lub zagospodarowania tych odpadów, które będzie kierowane przez GIOŚ już na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Projektowane przepisy przewidują jednoinstancyjność postepowania administracyjnego prowadzonego przez GIOŚ, w sprawach dotyczących zobowiązania do odbioru i zagospodarowania odpadów w przypadku braku realizacji przemieszczenia odpadów zgodnie z planem, albo w przypadku nielegalnego przemieszczenia odpadów.

Projekt reguluje także kwestię wykonania obowiązków za podmiot odpowiedzialny za nielegalne przemieszczania odpadów – przez GIOŚ, w sytuacji, kiedy odbiór odpadów i ich zagospodarowanie przez zobowiązane podmioty jest niewykonalne.

Projektowane przepisy proponują wyodrębnienie odpadów w postaci pojazdów, które w toku prowadzonego postepowania administracyjnego w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów zostały naprawione i zarejestrowane. Takie pojazdy nie będą kierowane do systemu gospodarowania odpadami.

Projekt ustawy określa liczne delikty administracyjne, za które wymierza się administracyjną karę pieniężną, w tym m.in. za nielegalne przemieszczanie odpadów (w wysokości do 1 mln zł.). Karę wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, WIOŚ. Projekt zakłada, że przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się wagę i okoliczności naruszenia, ilość, rodzaj i charakter odpadów, zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi powodowane przez te odpady oraz uprzednie naruszenia przepisów regulujących transgraniczne przemieszczanie odpadów, a także współpracę i zaangażowanie podmiotu, do którego skierowana jest decyzja w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w realizację odbioru lub zagospodarowania odpadów. Wykonanie nałożonej kary, zgodnie z projektem, ulega wstrzymaniu do czasu uprawomocnienia się decyzji w przedmiocie wymierzenia kary.

Postęp prac nad tym projektem można śledzić pod adresem: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12407554/katalog/13189249#13189249

Opracowano na podstawie projektu ustawy z 5.2.2026 r. i jego uzasadnienia.

Warunki uznania garażu podziemnego za ukrycie bez dodatkowych płaszczyzn ochrony

Odnosząc się do poruszonej problematyki w pierwszej kolejności należy przytoczyć definicję normatywną – płaszczyzny ochrony. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych dla budowli ochronnych oraz warunków technicznych ich użytkowania i usytuowania (dalej: WarTechBudOchrR), że – płaszczyzna ochrony – to płaszczyznę budowli ochronnej zabezpieczającą strefę ochronną przed przenikaniem z zewnątrz czynników rażenia typu mechanicznego oraz przed ich oddziaływaniem mechanicznym, w szczególności przed odłamkami amunicji i ostrzałem z broni małokalibrowej oraz nadciśnieniem będącym skutkiem wybuchu, która w zależności od kategorii odporności budowli ochronnej może być tworzona przez przegrody konstrukcyjne, zamknięcia ochronne, automatyczne zawory przeciwwybuchowe oraz ukształtowanie terenu lub warstwę osłonową z gruntu.

Warto także odnotować przepis § 16 ust. 1 i 3 WarTechBudOchrR, gdzie podano, że:

Znaczenie ma także § 19 ust. 7 WarTechBudOchrR, w którym podano, że w garażu podziemnym stanowiącym ukrycie kategorii U –1 lub U –2 nie wymaga się stosowania zewnętrznej bramy w wykonaniu ochronnym, jeżeli strefę ochronną przewidziano w części garażu zapewniającej ochronę przed bezpośrednim działaniem czynników rażenia działających z zewnątrz, w tym oderwanych elementów konstrukcji tej bramy w przypadku jej mechanicznego uszkodzenia.

Zatem, z systematyki ww. przepisów należy wnioskować, że garaż podziemny pod blokiem mieszkalnym może zostać uznany za ukrycie bez wykonania dodatkowych płaszczyzn ochrony, o ile ukształtowanie pochylni, stropu nad pochylnią i przyległego terenu zapewni że otwór wjazdowy lub brama wjazdowa będą ze wszystkich stron osłonięte przed bezpośrednim oddziaływaniem odłamków amunicji oraz przed ostrzałem z broni małokalibrowej.

Projekt rozporządzenia dotyczący procedury certyfikacji wykonawców zamówień publicznych

Forma i sposób złożenia wniosku o certyfikację

Księgowe ujęcie zakupu środków pianotwórczych

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o rachunkowości: „Kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę, podejmuje decyzję o stosowaniu jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników:

1) ewidencję ilościowo–wartościową, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych;

2) ewidencję ilościową obrotów i stanów, prowadzoną dla poszczególnych składników lub ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych; wartość stanu wycenia się przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych;

3) ewidencję wartościową obrotów i stanów towarów oraz opakowań, prowadzoną dla punktów obrotu detalicznego lub miejsc składowania, której przedmiotem zapisów są tylko przychody, rozchody i stany całego zapasu;

4) odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem stanu tych składników aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na dzień bilansowy”.

Jeśli jednostka prowadzi ewidencję magazynową, to nabyte materiały ujmuje na koncie 310 „Materiały”, a następnie ich wydanie do zużycia księgowane jest na podstawie dowodu „RW” w koszty (konto 401 „Zużycie materiałów”).

Usprawnienie procedur związanych z rzeczami znalezionymi prowadzonych przez starostów

 Ustawa ta przewiduje zmiany zasadniczo w dwóch aktach prawnych, tj.:

1) w ustawie z 20.2.2015 r. o rzeczach znalezionych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 501 ze zm.),

2) w ustawie z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zmiany w odniesieniu do ustawy o rzeczach znalezionych

Zmiany dotyczą m.in. następujących kwestii:

1) dookreślenia starosty właściwego, tj. organu zobowiązanego do prowadzenia postępowania poszukiwawczego w celu odnalezienia osoby uprawnionej do odbioru rzeczy – będzie nim starosta właściwy ze względu na miejsce znalezienia rzeczy;

2) podwyższenia wysokości kwoty znalezionych pieniędzy, której przekroczenie rodzi obowiązek ich oddania właściwemu staroście ze 100 zł do 5% minimalnego wynagrodzenia za pracę;

3) wprowadzenia szczególnego trybu postępowania ze znalezionymi dokumentami zawierającymi dane osobowe, chyba że dokument ten zawiera informacje o innym sposobie postępowania w przypadku jego znalezienia; ustawa nakłada obowiązek przekazania dokumentów zawierających takie dane właściwemu staroście (o ile tożsamość albo miejsce pobytu osoby uprawionej do ich odbioru nie jest znalazcy znane) w celu podjęcia czynności poszukiwawczych, a w razie ich bezskuteczności – zniszczenia znalezionego dokumentu;

4) poszerzenia katalogu podmiotów właściwych do odebrania znalezionej rzeczy, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki szczególne wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy – oprócz starosty możliwe będzie ich przekazanie najbliższej jednostce organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej;

5) wyłączenia z obowiązku przekazania staroście rzeczy znalezionych, których posiadanie wymaga pozwolenia (w szczególności broni, amunicji albo materiałów wybuchowych) oraz rzeczy niebezpiecznych (tj. rzeczy, których oddanie wiązałoby się z zagrożeniem życia i zdrowia); w przypadku tych rzeczy znalazca obowiązany będzie zawiadomić Policję o miejscu, w którym rzecz się znajduje;

6) zmiany zasad postępowania z rzeczami znalezionymi w budynku publicznym, innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla publiczności albo w środkach transportu publicznego; nowelizacja zobowiązuje w pierwszej kolejności właściwego zarządcę do zwrotu rzeczy znalezionej osobie uprawnionej, a w przypadkach, w których nie jest to możliwe, w szczególności z uwagi na brak znajomości tożsamości osoby uprawnionej, właściwego zarządcę do zamieszczenia ogłoszenia na stronie internetowej, o ile ją prowadzi;

7) uproszczenia sposobu dokumentowania przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz odebrania rzeczy znalezionej od znalazcy poprzez rezygnację z wydawania osobnego poświadczenia na rzecz sporządzenia protokołu oraz wydaniu znalazcy jego odpisu;

8) modyfikacji procesu poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru rzeczy przez właściwego starostę;

9) wprowadzenia możliwości przechowywania znalezionych środków pieniężnych w walucie obcej w zabezpieczonej kasie pancernej, skrytce sejfowej lub oddanie ich na przechowanie bankowi;

10) określenia sposobu postępowania z rzeczami znalezionymi umożliwiającymi dostęp do pomieszczeń, pojazdów i innych zamykanych przedmiotów lub dokumentami zawierającymi dane osobowe; po bezskutecznym upływie terminu do ich odebrania przez osobę uprawnioną staną się one własnością powiatu, a właściwy starosta niezwłocznie dokona ich zniszczenia; z czynności zniszczenia będzie sporządzany protokół.

Zmiany w odniesieniu do Kodeksu cywilnego

Zmiany dotyczą również przepisów Kodeksu cywilnego w zakresie następujących kwestii:

1) zmiana brzmienia art. 187 KC, która polega na skróceniu do 6 miesięcy terminu do odebrania rzeczy przez osobę uprawnioną, którą imiennie wezwano do odbioru rzeczy oraz do 1 roku terminu do odebrania rzeczy w przypadku, gdy dane osoby uprawionej są nieznane, a wezwania dokonano zgodnie z przepisami ustawy o rzeczach znalezionych (zmiana § 1 w art. 187 KC).

2) po upływie ww. terminów rzecz znaleziona stanie się własnością znalazcy albo Skarbu Państwa (zabytek i materiał archiwalny), z wyjątkiem rzeczy umożliwiających dostęp do pomieszczeń, pojazdów i innych zamykanych przedmiotów, w szczególności kluczy, kart dostępów i pilotów, oraz dokumentów zawierających dane osobowe, które będą przechodziły na własność powiatu w celu dokonania ich zniszczenia (zmiana § 2 w art. 187 KC).

Podsumowując, zmiany z punktu widzenia zadań realizowanych przez starostów wydają się być korzystne i pożądane.

Nowe przepisy wejdą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Moc dowodowa kserokopii dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę lub do zgłoszenia

Jakkolwiek nie wynika to jednoznacznie z przepisów powszechnie obowiązujących, należy uznać, że w sytuacji opisanej w pytaniu dokumenty dołączane do wniosku lub zgłoszenia powinny być uwierzytelnione, ponieważ daje im to samoistne pełnoprawne znaczenie prawne (mają moc dokumentów oryginalnych).

W art. 75 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: KPA) postanowiono:

„Art. 75 [Pojęcie]

§ 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

(…)”.

W ocenie prawnej podanego zagadnienia użyteczne będzie orzecznictwo sądowe.

Jak podano w wyroku NSA z 21.2.2023 r., III OSK 6986/21, Legalis: „2. Żaden przepis prawa nie wyraża zakazu dowodowego korzystania z kserokopii dokumentów. Kserokopia dokumentu stanowi źródło wiedzy o dokumencie oryginalnym i podlega ocenie, jak każdy inny dowód, na podstawie wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Kserokopia dokumentu urzędowego może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego. Kserokopia stanowi dokument będący dowodem istnienia oryginału i w tym zakresie podlega stosownej ocenie”.

Z kolei w wyroku NSA z 26.11.2020 r. (II FSK 1428/20, Legalis) wskazano, iż: „Kserokopia dokumentu urzędowego może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego”.

W świetle powyższego należy zatem uznać, że zasadniczo kserokopia dokumentu ma również walor dowodu, aczkolwiek o ograniczonym zakresie. W sytuacji, gdy z innych materiałów dowodowych nie można wywieść faktów istotnych dla rozpatrywanej sprawy (np. prawa własności), brak uwierzytelnienia kserokopii może uniemożliwić merytoryczną ocenę wniosku bądź zgłoszenia. W tych uwarunkowaniach optymalnym rozwiązaniem jest, aby kserokopie składane do podanych spraw były uwierzytelnione.

Wniosek o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego

W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił (art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów; dalej: PomocAlimU):

1) złożenia oświadczenia majątkowego,

2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika,

3) bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o rynku pracy i służbach zatrudnienia

– organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika (art. 5 ust. 3b PomocAlimU):

1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 KK oraz

2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji.

Na podstawie art. 5a ust. 1 PomocAlimU po otrzymaniu kolejnego wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5 PomocAlimU, dotyczącego tego samego dłużnika alimentacyjnego organ właściwy dłużnika przeprowadza z dłużnikiem alimentacyjnym wywiad alimentacyjny oraz odbiera od niego oświadczenie majątkowe.

Zgodnie z art. 5a ust. 2 PomocAlimU w przypadku gdy organ właściwy dłużnika ustali na podstawie wywiadu alimentacyjnego lub oświadczenia majątkowego, że sytuacja dłużnika alimentacyjnego nie uległa zmianie, lub w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwi przeprowadzenie tego wywiadu lub odmówi złożenia oświadczenia majątkowego, organ właściwy dłużnika nie informuje właściwego powiatowego urzędu pracy o potrzebie aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego ani nie wszczyna postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jeżeli poprzednio wydana decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych pozostaje w mocy.

Okoliczność, że wobec tego samego dłużnika alimentacyjnego toczą się lub toczyły się wcześniej postępowania karne, nie stanowi przeszkody procesowej do składania kolejnych wniosków o ściganie. Z uwagi na okoliczność, że wydana decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych pozostaje w mocy, organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 ustawy Kodeks karny.

Łączenie funkcji zastępcy dyrektora z dotychczasowym stanowiskiem w instytucji kultury

Przepisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie nakazują, aby zastępca dyrektora wykonywał swoje obowiązki wyłącznie w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym dopuszczalne jest nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, jeżeli statut wymaga uzyskania zgody organizatora na powołanie w niepełnym wymiarze czasu pracy, należy taką zgodę uzyskać. Jeżeli statut nie sprzeciwia się powołaniu zastępcy dyrektora na niepełny etat, takie powołanie jest dozwolone.

Dopuszczalne jest również – o ile nie koliduje to ze statutem i nie powoduje problemów organizacyjnych – pozostanie zastępcy dyrektora na dotychczasowym stanowisku. Zmiana wymiaru etatu na tym stanowisku może zostać wprowadzona na podstawie porozumienia stron zmieniającego umowę o pracę. Należy podkreślić, że Kodeks pracy nie reguluje wprost kwestii zawierania porozumień zmieniających umowy o pracę (tzw. „aneksowanie” umów), jednak praktyka taka jest dopuszczalna i powszechnie stosowana.