Usuwanie gniazd sikorek i bocianów poza okresem lęgowym

W świetle przepisów ustawy o ochronie przyrody (dalej: OchrPrzyrodU), z uwagi na przedmiot sprawy, znaczenie ma zakaz ustanowiony w stosunku do dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową obejmujący niszczenie, usuwanie lub uszkadzanie gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień (art. 52 ust. 1 pkt 8 OchrPrzyrodU) – w tym konkretnym przypadku gniazd sikorki i bociana białego.

Przepisami § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z 16.12.2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2380) w stosunku do dziko występujących zwierząt, należących do gatunków objętych ochroną ścisłą oraz częściową, o których mowa w lp. 1–478 i 480–592 w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz w lp. 1–210 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, wprowadzono zakaz niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień.

Terenami zieleni, w świetle art. 5 pkt 21 OchrPrzyrodU są tereny urządzone wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, pełniące funkcje publiczne, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe, cmentarze, zieleń towarzysząca drogom na terenie zabudowy, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 OchrPrzyrodU ochrona gatunkowa obejmuje okazy gatunków oraz siedliska i ostoje roślin, zwierząt i grzybów. Siedliskiem jest obszar występowania roślin, zwierząt lub grzybów w ciągu całego życia lub dowolnym stadium ich rozwoju (art. 5 pkt 18 OchrPrzyrodU). Gniazdo ptasie jest siedliskiem.

Nowe zawody i kwalifikacje w systemie oświaty – projekt zmian na wniosek ministrów właściwych

Zgodnie z art. 46 ust. 2 Prawa oświatowego minister właściwy do spraw oświaty i wychowania dokonuje zmian w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 Prawa oświatowego w zakresie wprowadzenia, zmiany lub wykreślenia zawodów, kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach oraz dodatkowych umiejętności zawodowych – na wniosek ministra właściwego dla danego zawodu.

Projekt rozporządzenia stanowi realizację wniosków następujących ministrów:

1) ministra właściwego do spraw gospodarki, w zakresie:

a) wykreślenia zawodów: mechanik precyzyjny, optyk-mechanik oraz technik optyk (§ 1 pkt 1 lit. a projektu);

b) wprowadzenia do systemu oświaty nowych zawodów przyporządkowanych do branży mechaniki precyzyjnej (§ 1 pkt 1 lit. b projektu), tj.:

– monter optoelektroniki – kształcenie realizowane w branżowej szkole I stopnia; zawód stanowiący podbudowę do kształcenia w zawodzie technik optoelektroniki,

– technik optoelektroniki – kształcenie realizowane w technikum oraz w branżowej szkole II stopnia (na podbudowie zawodu monter optoelektroniki),

– technik optyki okularowej – kształcenie realizowane w technikum;

2) ministra właściwego do spraw rolnictwa i rozwoju wsi, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, w odniesieniu do zawodów związanych z architekturą krajobrazu, w zakresie:

a) wykreślenia zawodów: ogrodnik, technik architektury krajobrazu oraz technik ogrodnik (§ 1 pkt 2 lit. a projektu);

b) wprowadzenia do systemu oświaty nowych zawodów przyporządkowanych do branży ogrodniczej, tj.:

– agroogrodnik (§ 1 pkt 2 lit. b projektu) – kształcenie realizowane w branżowej szkole I stopnia; zawód stanowiący podbudowę do kształcenia w zawodzie technik agroogrodnictwa,

– asystent ogrodniczy (§ 1 pkt 2 lit. b projektu) – kształcenie realizowane w branżowej szkole I stopnia dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim,

– ogrodnik terenów zieleni (§ 1 pkt 2 lit. d projektu) – kształcenie realizowane w branżowej szkole I stopnia; zawód stanowiący podbudowę do kształcenia w zawodzie technik architektury krajobrazu i arborystyki,

– technik agroogrodnictwa (§ 1 pkt 2 lit. d projektu) – kształcenie realizowane w technikum oraz w branżowej szkole II stopnia (na podbudowie zawodu agroogrodnik),

– technik architektury krajobrazu i arborystyki (§ 1 pkt 2 lit. d projektu) – kształcenie realizowane w technikum oraz w branżowej szkole II stopnia (na podbudowie zawodu ogrodnik terenów zieleni);

3) ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w zakresie:

a) przeniesienia kształcenia w zawodzie florysta ze szkoły policealnej do branżowej szkoły I stopnia, a w konsekwencji zmiany nazwy kwalifikacji wyodrębnionej w tym zawodzie z „OGR.01. Wykonywanie kompozycji florystycznych” na „OGR.09. Planowanie i wykonywanie kompozycji florystycznych” (§ 1 pkt 2 lit. c projektu); zawód ten stanowić będzie podbudowę do kształcenia w zawodzie technik aranżacji florystycznych,

b) wprowadzenia do systemu oświaty nowych zawodów przyporządkowanych do branży ogrodniczej, tj.:

– asystent florystyczny (§ 1 pkt 2 lit. b projektu) – kształcenie realizowane w branżowej szkole I stopnia dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim,

– technik aranżacji florystycznych (§ 1 pkt 2 lit. d projektu) – kształcenie realizowane w branżowej szkole II stopnia (na podbudowie zawodu florysta);

4) ministra właściwego do spraw informatyzacji, w zakresie wprowadzenia do systemu oświaty nowego zawodu przyporządkowanego do branży teleinformatycznej (§ 1 pkt 3 projektu), tj. technik cyberbezpieczeństwa – kształcenie realizowane w technikum;

5) ministra właściwego do spraw transportu, w zakresie:

a) zmian nazw kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach przyporządkowanych do branży transportu drogowego (§ 1 pkt 4 projektu), obejmujących:

– w zawodzie kierowca mechanik – zmianę nazwy kwalifikacji z „TDR.01. Eksploatacja środków transportu drogowego” na „TDR.03. Użytkowanie i obsługa środków transportu drogowego”,

– w zawodzie technik transportu drogowego – zmianę nazw kwalifikacji na „TDR.03. Użytkowanie i obsługa środków transportu drogowego” oraz „TDR.04. Kierowanie operacjami transportu drogowego rzeczy”;

b) zmian nazw oraz liczby kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach przyporządkowanych do branży transportu lotniczego (§ 1 pkt 5 projektu), w tym:

– w zawodzie technik awionik – zmianę nazwy kwalifikacji na „TLO.04. Obsługa techniczna systemów awionicznych i instalacji elektrycznych statków powietrznych”,

– w zawodzie technik mechanik lotniczy – zmianę nazwy kwalifikacji na „TLO.07. Obsługa techniczna statku powietrznego i jego instalacji oraz zespołu napędowego”,

– w zawodzie technik lotniskowych służb operacyjnych – wyodrębnienie dwóch kwalifikacji: „TLO.05. Obsługa naziemna statków powietrznych w porcie lotniczym” oraz „TLO.06. Planowanie i koordynacja operacyjna w porcie lotniczym oraz ochrona lotnictwa cywilnego”, w miejsce dotychczasowej kwalifikacji „TLO.02. Obsługa operacyjna portu lotniczego i współpraca ze służbami żeglugi powietrznej”, a także podwyższenie poziomu Polskiej Ramy Kwalifikacji dla kwalifikacji pełnej i kwalifikacji cząstkowych z poziomu czwartego do piątego.

Kształcenie w zakresie kwalifikacji wyodrębnionych w powyższych zawodach będzie mogło być prowadzone również w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych oraz kursów umiejętności zawodowych.

Podawanie do publicznej wiadomości uchwał zebrania wiejskiego

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: SamGminU):

„Art. 36 [Organy sołectwa]

1. Organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym – sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka”.

Z racji wykonawczej funkcji przypisanej sołtysowi, to on winien formalnie zapewnić wykonania uchwały, w tym podanie uchwały zebrania wiejskiego do publicznej wiadomości.

Przepisy powszechnie obowiązujące nie reguluję metodyki podawania ww. uchwał do publicznej wiadomości. Z racji jednak faktu, że sołectwo pozostaje w strukturze określonej gminy, to optymalnym rozwiązaniem jest publikowanie tego rodzaju uchwał co najmniej na stronie BIP urzędu gminy. Pośrednio przemawia za tym konstrukcja art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: DostInfPubU), gdzie podano:

„Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: […]

4) danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć”.

Tożsamość zamówień w zakresie szkoleń

Zasada łącznego szacowania wartości zamówień opiera się na trzech tożsamościach – przedmiotowej, podmiotowej oraz czasowej. Tożsamość przedmiotowa występuje wówczas, gdy mamy do czynienia z zamówieniami tego samego lub podobnego rodzaju, pełniącymi te same lub zbliżone funkcje.  Tożsamość podmiotowa zachodzi wtedy, gdy dane zamówienie może zostać wykonane przez ten sam krąg wykonawców. Z kolei tożsamość czasowa występuje, gdy zamawiający jest w stanie przewidzieć udzielenie zamówień w znanej mu perspektywie czasowej. Jeżeli wszystkie trzy tożsamości występują łącznie, zamawiający ma obowiązek sumowania wartości poszczególnych zamówień.

W przypadku zamówień planowanych w ramach jednego projektu finansowanego ze środków zewnętrznych, co do zasady występuje tożsamość czasowa, ponieważ już na etapie planowania projektu wiadomo, jakie zamówienia będą realizowane i w jakim okresie. W związku z tym kluczowe znaczenie ma analiza tożsamości przedmiotowej i podmiotowej, a więc ustalenie, czy szkolenia mają podobny charakter tematyczny oraz czy mogą być wykonane przez tego samego wykonawcę. Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy Prawo zamówień publicznych z 2004 r. (dalej: PrZamPublU z 2004 r.) UZP wydał opinię pn. „Udzielanie zamówień publicznych na usługi szkoleniowe” i wyraził następujące stanowisko: „W jednym postępowaniu powinny być nabywane świadczenia tego samego lub podobnego rodzaju, tj. usługi, które spełniają te same lub podobne funkcje, które łączy przynależność do tej samej lub podobnej grupy tematycznej (element przedmiotowy) i gdy istnieje wykonawca zdolny samodzielnie wykonać całe zamówienie (element podmiotowy). Ponadto, aby zakup określonego rodzaju usług możliwy był po przeprowadzeniu jednego postępowania, obok ww. przesłanek konieczne jest spełnienie dodatkowego warunku istnienia związku funkcjonalnego i czasowego pomiędzy nabywanymi usługami szkoleniowymi lub edukacyjnymi, bez których nie zachodzi konieczność sumowania wartości poszczególnych świadczeń. Innymi słowy, zamawiający w celu ustalenia zakresu przedmiotowego zamówienia musi wiedzieć, co chce nabyć i potrafić określić zarówno zakres świadczeń, jak i ich czas, a świadczenia, które mają być przedmiotem jednego postępowania powinny być ze sobą funkcjonalnie powiązane i mogą być zrealizowane przez jednego wykonawcę. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż w sytuacji, gdy zamawiający udziela zamówienia na szkolenia, powinien pogrupować je przede wszystkim według kryterium tematycznego i możliwości ich realizacji przez jednego wykonawcę. Szkolenia obejmujące taką samą lub podobną tematykę, prowadzone dla określonej grupy odbiorców, jeżeli mogą być zrealizowane przez jednego wykonawcę, należy traktować jako jedno zamówienie, którego wartość powinna zostać oszacowana łącznie, zgodnie z art. 32 ust. 1 PrZamPublU z 2004 r.”. Urząd Zamówień Publicznych stwierdził również, że: „W sytuacji gdy przedmiotem zamówienia są szkolenia o różnej tematyce i nie ma możliwości udzielenia zamówienia na te szkolenia jednemu wykonawcy, po przeprowadzeniu jednego postępowania, nie będzie można mówić o dzieleniu zamówienia na części w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, gdy każde ze szkoleń będzie stanowiło odrębny przedmiot zamówienia”.

Analizując szkolenia obejmujące kursy na wózki widłowe, spawanie, prawo jazdy, florystkę oraz operatora turystycznego, należy wskazać, że pomiędzy nimi występuje tożsamość czasowa, ponieważ są one planowane do realizacji w ramach jednego projektu. Natomiast w odniesieniu do tożsamości podmiotowej i przedmiotowej konieczne jest każdorazowo przeprowadzenie analizy rynku oraz oferty podmiotów świadczących usługi szkoleniowe.

Wydaje się, że szkolenia na wózki widłowe oraz spawanie mogą zostać zakwalifikowane do zbliżonej grupy tematycznej, związanej z nabywaniem technicznych, praktycznych umiejętności zawodowych. W konsekwencji możliwe jest, że istnieje wspólny krąg wykonawców zdolnych do realizacji obu rodzajów szkoleń, co może przemawiać za występowaniem tożsamości przedmiotowej i podmiotowej w tym zakresie.

Odmiennie należy ocenić kursy prawa jazdy, które co do zasady są realizowane przez wyspecjalizowane ośrodki szkolenia kierowców, zajmujące się wyłącznie tego typu usługami. Z kolei szkolenia na florystkę oraz operatora turystycznego należą do innych, odrębnych obszarów tematycznych i wymagają zupełnie innych kompetencji oraz zaplecza dydaktycznego, co oznacza, że zarówno tożsamość przedmiotowa, jak i podmiotowa pomiędzy tymi szkoleniami nie występuje.

W razie ewentualnej kontroli kluczowym argumentem będzie wykazanie, że zamawiający rzetelnie zbadał rynek, przeanalizował oferty firm szkoleniowych oraz na tej podstawie prawidłowo ocenił możliwość łącznego lub odrębnego udzielania zamówień, zgodnie z zasadami łącznego szacowania wartości zamówień.

Klasyfikacja KŚT i stawka amortyzacji dla rejestratora ruchu samochodów

W myśl Klasyfikacji Środków Trwałych 2016:

KŚT 669 – Pozostałe urządzenia nieprzemysłowe jest właściwa, jeżeli rejestrator:

W takim przypadku urządzenie nie podlega grupie 8, gdyż spełnia definicję urządzenia technicznego, a stawka amortyzacji wynosi 10% rocznie.

Natomiast KŚT 802 – Wyposażenie, aparaty i sprzęt medyczny jest właściwe, jeżeli rejestrator:

W tym przypadku: zgodnie z opisem KŚT 669 → urządzenia zaliczane do grupy 8 są wyłączone, wówczas prawidłowym KŚT byłoby 802 i stawka amortyzacji wynosiłaby 20% rocznie.

Konkludując – istotnym jest funkcja i charakter techniczny urządzenia, jeżeli jest to system pomiarowy, który nie jest elementem innego środka trwałego i jest samodzielnym urządzeniem technicznym to należy zastosować KŚT 669, natomiast jeżeli jest to sprzęt pomocniczy, który bardziej pełni funkcję wyposażenia niż aparatury – to należy zastosować KŚT 802.

Koło gospodyń wiejskich uznane za podmiot ochrony ludności

W pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, do której grupy podmiotów określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej (dalej: OchrCywU) można zaliczyć koło gospodyń wiejskich. Jak stanowi bowiem przepis art. 2 ust. 1 ustawy o kołach gospodyń wiejskich (dalej: KołaGospoWiejskU): „Koło gospodyń wiejskich jest dobrowolną, niezależną od administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, samorządną społeczną organizacją mieszkańców wsi, wspierającą rozwój przedsiębiorczości na wsi i aktywnie działającą na rzecz środowisk wiejskich”. Co więcej, w art. 22 KołaGospoWiejskU ustawodawca postanowił, że: „Koło gospodyń wiejskich może prowadzić działalność zarobkową, w tym działalność gospodarczą”.

Przepis art. 19 ust. 1 OchrCywU wymienia zaś następujące grupy podmiotów:

1) organizacje pozarządowe realizujące zadania ochrony ludności lub obrony cywilnej;

2) podmioty wskazane w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, realizujące zadania ochrony ludności lub obrony cywilnej;

3) podmioty prognozujące i monitorujące zagrożenia;

4) przedsiębiorcy i inne podmioty świadczące usługi pomocy doraźnej i pomocy humanitarnej;

5) przedsiębiorstwa państwowe lub spółki prawa handlowego, w tym spółki, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają udziały lub akcje;

6) inne podmioty prowadzące działalność gospodarczą niezbędną do zapewnienia realizacji zadań ochrony ludności lub obrony cywilnej.

Przekładając powyższe na zadane pytanie, wskazać należy, że koło gospodyń wiejskich możemy zakwalifikować albo do pkt 1 (jeśli realizuje zadania ochrony ludności lub obrony cywilnej), albo do pkt 6 (jeśli prowadzi działalność gospodarczą niezbędną do zapewnienia realizacji zadań ochrony ludności lub obrony cywilnej). W takiej sytuacji organ ochrony ludności może skorzystać z przepisu art. 20 OchrCywU i uznać koło gospodyń wiejskich za podmiot ochrony ludności w drodze decyzji administracyjnej.

Prawo do zasiłku rodzinnego przy uznaniu ojcostwa przez osobę przebywającą w zakładzie karnym

Zgodnie z art. 7 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny nie przysługuje, jeżeli osobie samotnie wychowującej dziecko nie zostało ustalone, na rzecz dziecka od jego rodzica, świadczenie alimentacyjne na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, chyba że:

1) rodzice lub jedno z rodziców dziecka nie żyje,

2) ojciec dziecka jest nieznany,

3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone,

4) sąd zobowiązał jednego z rodziców do ponoszenia całkowitych kosztów utrzymania dziecka i nie zobowiązał drugiego z rodziców do świadczenia alimentacyjnego na rzecz tego dziecka,

5) dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach.

Z treści zapytania wynika, że żadna z powyższych okoliczności nie ma miejsca, w związku z czym należy uznać, że zasiłek rodzinny osobie, o której mowa w zapytaniu, nie przysługuje.

Wymogi na stanowisku zastępcy kierownika USC

Kierownikiem USC jest z mocy ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta). W okręgach liczących poniżej 50 000 mieszkańców wójt (burmistrz, prezydent miasta) zatrudnia zastępcę kierownika urzędu stanu cywilnego oraz może zatrudnić inną osobę na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego. W okręgach liczących powyżej 50 000 mieszkańców wójt (burmistrz, prezydent miasta) zatrudnia inną osobę na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego oraz może zatrudnić zastępcę lub zastępców kierownika urzędu stanu cywilnego.

Osoba zatrudniona na stanowisku kierownika USC lub zastępcy kierownika USC, poza wymogami dla wszystkich pracowników samorządowych zajmujących kierownicze stanowiska urzędnicze spełniać musi również wymogi wskazane w art. 8 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego (dalej: PrASC). Wymogi z art. 8 PrASC nie muszą być spełnione przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) pełniącego funkcje kierownika.

Na stanowisku kierownika USC oraz zastępcy kierownika USC może być zatrudniona osoba, która:

1) ma obywatelstwo polskie, pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych,

2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe,

3) posiada:

a) dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego magistra lub,

b) dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych za granicą, o którym mowa w art. 326 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej: PrSzkolWyżN), albo uznany za równoważny polskiemu dyplomowi potwierdzającemu uzyskanie tytułu zawodowego magistra zgodnie z art. 327 ust. 1 PrSzkolWyżN lub,

c) dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego magistra i świadectwo ukończenia studiów podyplomowych w zakresie administracji,

4) posiada łącznie co najmniej 3-letni staż pracy na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub w samorządowych jednostkach organizacyjnych, w służbie cywilnej, w urzędach państwowych lub w służbie zagranicznej, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi.

Występuje zatem wymóg posiadania tytułu zawodowego magistra (lub jego zagranicznego odpowiednika). W pytaniu nie wskazano czy warunek tej jest spełniony – posiadanie wykształcenia wyższego związane może być z posiadaniem tytułu licencjata, co byłoby niewystarczające.

Jeżeli osoba, o której mowa w pytaniu spełnia wymóg wykształcenia wyższego magisterskiego to połączenie ze studiami podyplomowymi z administracji (przy tym połączeniu nie ma znaczenia kierunek studiów magisterskich) daje możliwość zatrudnienia na stanowisku zastępcy kierownika USC. Studia podyplomowe wskazane w przepisach to studia z zakresu administracji, bez doprecyzowania konkretnego kierunku tych studiów. Studia „administracja samorządowa” mieszczą się w tym pojęciu.

W pytaniu nie wskazano, czy osoba ta posiada wymagany trzyletni staż pracy oraz spełnia pozostałe warunki (tutaj zakładać można, że tak).

Inwestycja deweloperska w pobliżu drogi ekspresowej

Zasadniczym punktem odniesienia powinno być postępowanie z wniosku inwestora o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia – w kontekście przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na uwagę zasługują m.in. następujące przepisy tej ustawy:

„Art. 63 [Przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko]

1. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

(…)”.

W podanym stanie faktycznym należy również uwzględnić regulacje zawarte w PoziomHałR.

Powyższe założenia potwierdza stan faktyczny objęty wyrokiem WSA w Kielcach z 12.1.2023 r., II SA/Ke 592/22, Legalis, gdzie podano m.in., że:

„Najbliższe inne tereny podlegające ochronie akustycznej, ustalone w oparciu o rzeczywisty sposób zagospodarowania terenu, to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od strony północnej, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od strony południowej i zachodniej. Jak wynika z analizy dokumentacji (wyników obliczeń), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z miejscami postojowymi nie wiąże się z istotnym oddziaływaniem w zakresie hałasu. Zakres i charakter przedsięwzięcia pozwalają na założenie, że inwestycja nie spowoduje ponadnormatywnych oddziaływań w zakresie jakości powietrza oraz emisji hałasu. Głównym źródłem hałasu w otoczeniu planowanej inwestycji jest hałas drogowy (ul. Z., droga ekspresowa […], ul. G.). Projektowane obiekty znajdować się będą w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, dróg publicznych, stanowić będą kontynuację istniejącej zabudowy w tym zabudowy wielorodzinnej”.

Dalej WSA podał: „W świetle powyższego, w ocenie Sądu, za zasadne należy uznać stanowiska organów obu instancji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez RDOŚ, PPIS i Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach opiniach w tym zakresie, ale też na informacjach zawartych w KIP, dokonując szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 i 3 ustawy środowiskowej”.

Z powodu braku szczegółowych danych trudno jednak zająć jednoznaczne stanowisko, tym bardziej, że sąsiedztwo drogi ekspresowej (i potencjalny hałas) mogą pozostawać bez wpływu na zajęcie stanowiska odnośnie do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W każdym razie z ostrożności powinno się wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.

Termin wypłaty za godziny ponadwymiarowe i doraźnych zastępstw nauczyciela

Na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela (dalej: KartaNauczU) wynagrodzenie wypłacane jest nauczycielowi miesięcznie z góry w pierwszym dniu miesiąca. Jeżeli pierwszy dzień miesiąca jest dniem ustawowo wolnym od pracy, wynagrodzenie wypłacane jest w dniu następnym. Z kolei według art. 39 ust. 4 KartaNauczU składniki wynagrodzenia, których wysokość może być ustalona jedynie na podstawie już wykonanych prac, wypłaca się miesięcznie lub jednorazowo z dołu do piątego dnia roboczego miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługuje to wynagrodzenie. Z kolei § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie szczegółowych zasad ustalania wynagrodzenia oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nauczycieli (dalej: UrlopWypNauczR) stanowi, że w wynagrodzeniu za urlop wypoczynkowy nauczyciela uwzględnia się wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe. Przy czym wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oblicza się, mnożąc przeciętną miesięczną liczbę godzin z okresu miesięcy danego roku szkolnego poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu, a jeżeli okres zatrudnienia jest krótszy od roku szkolnego – z tego okresu, przez godzinową stawkę wynagrodzenia przysługującą w miesiącu wykorzystywania urlopu (§ 4 UrlopWypNauczR).

Ponieważ art. 39 ust. 4 KartaNauczU dopuszcza alternatywne sposoby wypłacania wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, tzw. „średnia urlopowa” ma zapewnić brak strat finansowych nauczycieli w trakcie urlopu wypoczynkowego, to uważam, że obecnie tzw. „średnia urlopowa” powinna być wypłacana nauczycielowi miesięcznie z góry w pierwszym dniu miesiąca.