Priorytet zachowania zadrzewień na terenie cmentarza

Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (dalej: OchrPrzyrodU) ochrona przyrody, w rozumieniu tej ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody. Dotyczy to m.in. krajobrazu, zieleni w miastach i na wsiach oraz zadrzewień (pkt 7–9), gdzie kluczową rolę stanowią drzewa. Ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień jest celem ochrony przyrody (art. 2 ust. 2 pkt 5 OchrPrzyrodU). Cele ochrony przyrody są realizowane m.in. przez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej i inwestycyjnej (art. 3 pkt 1 OchrPrzyrodU).

Organy gminy są obowiązane zakładać i utrzymywać w należytym stanie tereny zieleni i zadrzewienia (art. 78 ust. 1 OchrPrzyrodU). Przy zakładaniu terenu zieleni wykorzystuje się w pierwszej kolejności zasoby przyrodnicze terenu, w tym zachowuje istniejącą roślinność rodzimą, oraz zapewnia, aby powierzchnia biologicznie czynna zajmowała w miarę możliwości co najmniej 90 % powierzchni tego terenu zieleni, z wyłączeniem terenów, w odniesieniu do których obowiązują ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych (art. 78 ust. 2 OchrPrzyrodU). Przy utrzymywaniu terenu zieleni w pierwszej kolejności utrzymuje się funkcje przyrodnicze tego terenu, w tym przez ekstensywną pielęgnację zieleni oraz pozostawienie części terenu do naturalnej wegetacji, oraz w miarę możliwości zwiększa się udział w powierzchni tego terenu zieleni powierzchni biologicznie czynnej (art. 78 ust. 3 OchrPrzyrodU). Z uzasadnienia sporządzonego na potrzeby procesu legislacyjnego, w wyniku, którego wprowadzono te regulacje wynika, że „Te dodatkowe regulacje będą chroniły tereny zieleni przed nadmierną zabudową powierzchniami szczelnymi, a także będą chroniły tereny zieleni «dzikiej», które pełnią istotną rolę w kontekście adaptacji do zmian klimatu, np. spełniając funkcje retencyjne”.

[cta tekst=”Beck Akademia – praktyczne szkolenia online – sprawdź aktualny harmonogram” link=” https://www.akademia.beck.pl/kategoria/3-praktyk?utm_source=gov.legalis.pl&utm_medium=belka&utm_campaign=kategoria-praktyk”

Złożenie skanu podpisanej oferty opatrzonego podpisem zaufanym

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej: PrZamPubl) w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub konkursie o wartości mniejszej niż progi unijne ofertę, wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub w konkursie, oświadczenie, o którym mowa w art. 125 ust. 1 PrZamPubl, składa się, pod rygorem nieważności, w formie elektronicznej lub w postaci elektronicznej opatrzonej podpisem zaufanym lub podpisem osobistym.

W przedmiotowym przypadku należy mieć na uwadze stanowisko przedstawione choćby w wyroku KIO z 29.7.2021 r., KIO 1561/21. Izba uznała, że oferta przystępującego została złożona w prawidłowy sposób, a czynność wydruku i podpisania oferty, a następnie jej zeskanowanie nie przesądza o tym, że dokument nie został sporządzony w postaci elektronicznej. Dokument po zeskanowaniu zyskuje postać dokumentu elektronicznego, pozwalającą na opatrzenie go podpisem zaufanym bądź osobistym. Skoro przystępujący elektronicznie, za pomocą platformy, złożył ofertę, która w formacie PDF została podpisana podpisem zaufanym, to nie ma podstaw do przyjęcia, że oferta została złożona z naruszeniem przepisów prawa. Specyfikacja warunków zamówienia dopuszczała możliwość złożenia oferty w formacie PDF, a więc wykonawcy w niniejszym postępowaniu mogli przygotować ofertę i załączyć ją w tym właśnie formacie.

Dopuszczalność żądania numeru PESEL we wniosku o wydanie odpisu aktu stanu cywilnego

Zgodnie z ogólną zasadą minimalizacji danych, wyrażoną w art. 5 ust. 1 lit. c RODO, dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. Organy administracji publicznej mogą przetwarzać dane osobowe tylko wtedy, gdy posiadają ku temu wyraźną podstawę prawną. W analizowanym przypadku podstawowym aktem prawnym regulującym wydawanie odpisów aktów stanu cywilnego jest ustawa – Prawo o aktach stanu cywilnego. Art. 45 ust. 1 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego precyzyjnie określa krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania odpisu aktu stanu cywilnego. Należą do nich między innymi osoba, której akt dotyczy, jej małżonek, wstępni, zstępni, rodzeństwo, przedstawiciel ustawowy, a także inne podmioty, które wykażą interes prawny.

Kierownik urzędu stanu cywilnego jest zatem zobowiązany do każdorazowej i jednoznacznej weryfikacji, czy wnioskodawca należy do kręgu osób uprawnionych do otrzymania dokumentu. Obowiązek ten wynika wprost z przytoczonego przepisu. Numer PESEL jest identyfikatorem jednoznacznie określającym osobę fizyczną w polskich systemach referencyjnych, w tym w Rejestrze Stanu Cywilnego. Jego użycie pozwala na bezbłędną identyfikację osoby składającej wniosek oraz na weryfikację jej ewentualnego pokrewieństwa z osobą, której dotyczy akt, poprzez porównanie danych w centralnych rejestrach państwowych. Chociaż przepisy ustawy – Prawo o aktach stanu cywilnego nie wskazują wprost numeru PESEL jako obligatoryjnego elementu samego formularza wniosku o odpis, jego zebranie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. c RODO. Obowiązkiem tym jest właśnie weryfikacja uprawnienia do uzyskania odpisu. Pozyskanie numeru PESEL jest czynnością instrumentalną, która umożliwia realizację ustawowego zadania nałożonego na Kierownika USC, polegającego na ochronie danych zawartych w aktach stanu cywilnego przed dostępem osób nieuprawnionych. Orzecznictwo sądów administracyjnych, choć nie odnosi się bezpośrednio do tego konkretnego formularza, wielokrotnie podkreślało, że organ administracji ma nie tylko prawo, ale i obowiązek podjęcia działań weryfikujących tożsamość strony i jej uprawnienia, a żądanie danych niezbędnych do tej weryfikacji nie narusza zasady minimalizacji. W niniejszej sprawie podstawą jest obowiązek weryfikacyjny wynikający z art. 45 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, który bez numeru PESEL byłby w praktyce niemożliwy do rzetelnego wykonania.

Podsumowując, żądanie numeru PESEL przez Kierownika USC nie ma charakteru dowolnego, lecz jest uzasadnione koniecznością realizacji obowiązku ustawowego. Jest to środek proporcjonalny i niezbędny do zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze Stanu Cywilnego. Dlatego też wprowadzenie takiego wymogu w formularzu wniosku należy uznać za działanie prawidłowe.

Od 13 kwietnia 2026 roku obowiązują zmiany dotyczące kontroli i wykorzystywania zwolnień od pracy

Zmiany w ustawie zasiłkowej

Obowiązujące od 13.4.2026 r. zmiany dotyczące kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy i utraty prawa do zasiłku przez osoby nieprawidłowo wykorzystujące te zwolnienia zostały wprowadzone do ustawy zasiłkowej ustawą z 18.12.2025 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2026 r. poz. 26).

Utrata prawa do zasiłku

Osoba ubezpieczona może utracić prawo do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia od pracy, jeżeli w czasie, w którym miała orzeczoną niezdolność do pracy, będzie:

Praca zarobkowa to każda czynność, która ma charakter zarobkowy, niezależnie od stosunku prawnego będącego podstawą jej wykonania. Pracą zarobkową nie są tzw. czynności incydentalne, czyli takie, których podjęcia w okresie zwolnienia od pracy wymagają istotne okoliczności. Istotną okolicznością nie może być polecenie pracodawcy.

Aktywność niezgodna z celem zwolnienia od pracy to wszelkie działania, które utrudniają lub wydłużają proces leczenia lub rekonwalescencję. Nie należą do nich zwykłe czynności dnia codziennego lub czynności incydentalne, których podjęcia w okresie zwolnienia od pracy wymagają istotne okoliczności.

Bez zmiany pozostaje zasada, że okres zwolnienia od pracy powinien być wykorzystany na odzyskanie zdrowia i rekonwalescencję. Osoba ubezpieczona nie może w tym czasie wykonywać działań, które zakłóciłyby ten proces. Nie wolno jej podejmować pracy zarobkowej ani aktywności niezgodnej z celem zwolnienia. Wyjątkowo może wykonywać zwykłe czynności życia codziennego lub czynności incydentalne, których podjęcia w okresie zwolnienia od pracy wymagają istotne okoliczności. Jeżeli podejmie takie czynności, będzie to – tak jak dotychczas – weryfikowane i oceniane z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy.

Przebieg kontroli prawidłowego wykorzystywania zwolnień od pracy

Kontrola oznacza sprawdzenie, czy osoba ubezpieczona nie wykorzystuje zwolnienia od pracy niezgodnie z jego celem. Zmiany w przepisach dotyczą zasad i trybu przeprowadzania takiej kontroli, które zostały uregulowane w ustawie zasiłkowej. Obejmują one następujące kwestie:

Wzór upoważnienia i wzór protokołu z kontroli

Od 13.4.2026 r. zmienia się także wzór upoważnienia i wzór protokołu z kontroli. Wzory te zostały określone w rozporządzeniu MRPiPS z 8.4.2026 r. w sprawie wzoru upoważnienia do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich od pracy i wzoru protokołu tej kontroli (Dz.U. z 2026 r. poz. 503).

Źródło: zus.pl

Zwrot kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola za okres wsteczny

Stosownie do art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe (daej: PrOśw), obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 PrOśw bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Gmina może przy tym zorganizować dzieciom bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej lub innej formy wychowania przedszkolnego również w przypadkach, w których nie ma takiego obowiązku.

Gmina może zrealizować swój obowiązek zaś na dwa sposoby: organizując dowóz samodzielnie (np. własnymi środkami lub z pomocą przewoźnika) albo zwracając rodzicom koszty przejazdu, jeśli to oni zapewniają dowóz.

Zgodnie przy tym z art. 39a ust. 5 PrOśw wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Przepis ten określa jedynie termin na zawarcie umowy, natomiast nie ma przeszkód, aby umowa obejmowała przejazdy już zorganizowane przez rodziców, które się odbyły. Powyższe wynika przy tym również z faktu, iż dowozu takiego gmina samodzielnie jednak nie świadczyła.

Dofinansowanie zakupu nieruchomości pod budowę schronu – czy na podział działki objętej użytkowaniem wieczystym należy uzyskać zgodę Skarbu Państwa?

Zgodnie z art. 233 Kodeksu cywilnego, w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik wieczysty może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób, oraz w tych samych granicach może swoim prawem rozporządzać.

Jak wyjaśnił to zaś NSA w wyroku z 15.10.2020 r., I OSK 1061/20, Legalis, przepis art. 97 ust. 1 GospNierU stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Przepisu tego nie należy jednak interpretować rozszerzająco. Interes prawny w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości ma zatem podmiot, który wykaże prawa rzeczowe do gruntu, a więc właściciel, współwłaściciel czy użytkownik wieczysty. Nie są zatem stronami o podział nieruchomości osoby, które nie mają żadnego tytułu prawnego do gruntu. Mając powyższe na uwadze, niezależnie od statusu podmiotu będącego właścicielem nieruchomości (Skarb Państwa, gmina), podział nieruchomości w trybie przepisów GospNierU – w sytuacji, gdy z wnioskiem o podział wystąpił użytkownik wieczysty tej nieruchomości – co do zasady nie wymaga dla skuteczności jego dokonania zgody właściciela nieruchomości. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uprawnienia właściciela nieruchomości, która ulega podziałowi, mogą być w postępowaniu podziałowym ograniczone jedynie wtedy, gdy z mocy wyraźnego przepisu prawa podział nieruchomości może być dokonany z urzędu lub na wniosek osoby, która nie jest właścicielem, ale ma tytuł prawnorzeczowy do gruntu – np. na wniosek użytkownika wieczystego (zob. wyr. WSA w Warszawie z 7.2.2020 r., I SA/Wa 1790/19, Legalis). Ewentualne konsekwencje w razie dokonania przez użytkownika wieczystego podziału nieruchomości bez wymaganej zgody właściciela tej nieruchomości mogą zaś wynikać z samej umowy użytkowania wieczystego. Okoliczność wymogu uzyskania zgody właściciela, wynikająca z samej tylko umowy, co do zasady nie ma jednak znaczenia dla organu w postępowaniu podziałowym. Przyjmuje się bowiem, że decyzje o podziale nieruchomości nie mają charakteru uznaniowego, co oznacza, że jeśli z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości występuje np. użytkownik wieczysty, a proponowany podział jest w zasadzie zgodny z MPZP, to organ nie może odmówić jego zatwierdzenia (zob. wyr. WSA w Opolu z 17.7.2018 r., II SA/Op 146/18, Legalis).

Celem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości jest wyłącznie dokonanie fizycznego i ewidencyjnego podziału działki gruntu, celem wyodrębnienia osobnych działek i ich odrębnego oznaczenia w katastrze nieruchomości, jednakże bez dokonywania jakichkolwiek zmian w zakresie prawa własności nieruchomości, jej powierzchni i przeznaczenia. Po podziale ewidencyjnym jeszcze bowiem nie wiadomo, czy do podziału wieczystoksięgowego w ogóle dojdzie (zob. wyr. WSA w Lublinie z 17.6.2011 r., II SA/Lu 278/11, Legalis).

Ekwiwalent za urlop czy przeniesienie dni wolnych na kolejną umowę o pracę

Co do zasady rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy powoduje konieczność wypłaty pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w okresie zatrudnienia (art. 171 § 1 Kodeksu pracy). Kodeks pracy przewiduje jednak wyjątki od tej zasady.

Jednym z nich jest sytuacja, w której pracodawca nie ma obowiązku wypłacenia ekwiwalentu, jeżeli strony postanowią o wykorzystaniu urlopu w czasie pozostawania pracownika w stosunku pracy na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę (art. 171 § 2 Kodeksu pracy). Aby skorzystać z tej możliwości, muszą być spełnione łącznie 2 przesłanki:

1) zawarcie między stronami kolejnej umowy o pracę bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej,

2) uzgodnienie przez strony, że pracownik wykorzysta niewykorzystany urlop w trakcie trwania drugiej umowy o pracę (dla celów dowodowych najlepiej sporządzić takie porozumienie na piśmie, co do zasady przed zakończeniem pierwszej umowy o pracę).

Jeżeli natomiast umowy o pracę nie następują bezpośrednio po sobie albo pracownik nie wyraża zgody na przeniesienie urlopu na okres kolejnej umowy, pracodawca jest zobowiązany przy zakończeniu pierwszej umowy, wypłacić ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Jak widać, w praktyce kwestia ta zależy od woli pracownika.

Domownik rolnika a ustalanie dochodu w myśl art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej

Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 9 PomSpołU przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 459 zł. Na tle przywołanego tu przepisu, należy, po pierwsze, wskazać, że zakłada on tak zwaną fikcję prawną, według której przyjmuje się ryczałtowy dochód z gospodarstwa rolnego, do którego strona posiada tytuł prawny (por. wyr. NSA z 19.10.2017 r., I OSK 1123/17, Legalis). Po drugie zaś w celu ustalenia prawa do świadczeń z pomocy społecznej należy przyjąć, że jedynie właściciel/ posiadacz samoistny gospodarstwa rolnego uzyskuje dochód miesięczny z hektara przeliczeniowego (por. wyr. WSA w Lublinie z 27.2.2024 r., II SA/Lu 1104/23, Legalis).

Zgodnie z przepisem art. 6 pkt 2 UbRolIndU ilekroć w tej ustawie jest mowa o domowniku, rozumie się osobę bliską rolnikowi, która:

1) ukończyła 16 lat;

2) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie;

3) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Jak wynika z tego przepisu, domownik nie jest właścicielem/posiadaczem samoistnym gospodarstwa rolnego.

Podsumowując, do dochodu domownika nie dolicza się dochodu określonego przepisem art. 8 ust. 9 PomSpołU. Dodać należy, że dochodem domownika w rozumieniu art. 8 ust. 3 PomSpołU nie jest również kwota składki opłacanej przez rolnika za domownika, ponieważ jest to ustawowy obowiązek rolnika wynikający z przepisu art. 4 ust. 1 UbRolIndU.

Zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby wydające decyzje administracyjne w imieniu wójta

Podstawowe znaczenie mają przepisy ustawy z 21.8.1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 499 ze zm.; dalej: OgrDziałGospU). W myśl art. 2 pkt 6 OgrDziałGospU obejmuje ona m.in. inne osoby wydające decyzje administracyjne w imieniu wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Z kolei art. 4 pkt 6 OgrDziałGospU stanowi, że osoby wymienione w art. 2 nie mogą, w okresie zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Jest to zakaz ustawowy, mający charakter samodzielny i nieuzależniony od wykazania konkretnego konfliktu interesów w pojedynczej sprawie.

W konsekwencji, jeżeli pracownik urzędu gminy posiada formalne upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu wójta i rzeczywiście takie decyzje wydaje, to co do zasady należy go uznać za podmiot objęty art. 2 pkt 6 OgrDziałGospU. W takim stanie rzeczy prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kosztorysowania robót budowlanych jest niedopuszczalne już tylko z tego powodu, że ustawa antykorupcyjna zabrania samego prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od jej przedmiotu. To, że kosztorysowanie robót budowlanych nie jest tożsame z wydawaniem decyzji o podziale czy rozgraniczeniu nieruchomości, nie uchyla zakazu z art. 4 pkt 6 OgrDziałGospU.

Należy zaznaczyć, że decyzja administracyjna o podziale nieruchomości podpisana przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie kosztorysowania robót budowlanych pozostaje ważna i nie ma podstaw do jej wyeliminowania z obrotu np. poprzez stwierdzenie nieważności. Ustawa przewiduje jednak konsekwencje dla osoby naruszającej zakaz – zachodzą podstawy do rozwiązania z nią umowy o pracę.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 OgrDziałGospU, jeżeli zakazy, o których mowa w art. 4, narusza osoba, o której mowa w art. 2 pkt 6–6c, z wyłączeniem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwy organ – z zastrzeżeniem ust. 3–5 – odwołuje ją albo rozwiązuje z nią umowę o pracę najpóźniej w terminie miesiąca od dnia, w którym uzyskał informację o przyczynie odwołania albo rozwiązania umowy o pracę.

Wobec powyższego, jeżeli w okresie zatrudnienia na stanowisku, na którym dana osoba wydaje decyzje w imieniu wójta, osoba ta jednocześnie prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności, zachodzą podstawy do rozwiązania z nią umowy o pracę.

Jednocześnie ww. okoliczności nie powodują, aby decyzje administracyjne wydane przez osoby naruszające zakaz, o którym mowa w art. 4 pkt 6 OgrDziałGospU, były nieważne ani obarczone jakąkolwiek inną wadą.

Zasady wnoszenia korespondencji i komunikacji w postępowaniu odwoławczym przed KIO

Co istotne, należy uwzględniać nie tylko zmienione przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 12.3.2026 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą (Dz.U. poz. 329), ale również zawarte w tych regulacjach przepisy przejściowe mające wpływ na sposób komunikacji (przedstawia się je w tabeli).

Strony i uczestnicy postępowania odwoławczego powinny zwrócić także szczególną uwagę na Informację Prezesa KIO z 13.3.2026 r. w sprawie sposobu wnoszenia korespondencji w postępowaniu odwoławczym, środków komunikacji elektronicznej, rodzajów informatycznych nośników danych oraz wymagań technicznych i organizacyjnych dotyczących sporządzania, wysyłania i odbierania korespondencji elektronicznej (zob. źródło: https://www.gov.pl/web/uzp/informacja-prezesa-kio-z-13-marca-2026—zasady-korespondencji-w-postepowaniu-odwolawczym2) oraz obwieszczenie Prezesa UZP z 13.3.2026 r. w sprawie standardów technicznych oprogramowania i wymagań sprzętowych niezbędnych do uczestniczenia w zdalnej rozprawie lub zdalnym posiedzeniu (zob. źródło: https://www.gov.pl/web/uzp/obwieszczenie-prezesa-urzedu-zamowien-publicznych-z-dnia-13-marca-2026-r-w-sprawie-standardow-technicznych-oprogramowania-i-wymagan-sprzetowych-niezbednych-do-uczestniczenia-w-zdalnej-rozprawie-lub-zdalnym-posiedzeniu2).

Z dokumentów tych wynika wiele ważnych wskazówek/informacji, w tym organizacyjno-technicznych. W pierwszej kolejności zwraca się uwagę, że w odniesieniu do korespondencji przekazywanej za pośrednictwem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (e‑Doręczenia), parametry techniczne połączenia, w tym specyfika połączenia i format przesyłanych danych, są określone przez operatora systemu (informacje dostępne są pod adresem: https://www.gov.pl/web/e-doreczenia). Natomiast w zakresie korespondencji przekazywanej przy użyciu poczty elektronicznej, parametry techniczne połączenia, w tym specyfika połączenia i format przesyłanych danych, wynikają z zasad funkcjonowania bezpiecznych protokołów komunikacyjnych stosowanych przy przesyłaniu wiadomości e‑mail.

Korespondencja kierowana przez KIO do stron oraz uczestników postępowania odwoławczego w toku postępowania, inna niż zawiadomienia o terminach rozpraw i posiedzeń, jest przekazywana na adresy do doręczeń elektronicznych lub na adresy poczty elektronicznej, wskazane jako adresy korespondencyjne w odwołaniu, zgłoszeniu przystąpienia do postępowania odwoławczego lub pierwszym piśmie kierowanym do KIO.

Zawiadomienia o terminach rozpraw i posiedzeń oraz o sposobie ich przeprowadzenia (w szczególności o tym, czy mają charakter stacjonarny czy zdalny) są przekazywane stronom i uczestnikom postępowania odwoławczego jako powiadomienia systemowe wysyłane z adresu poczty elektronicznej przeznaczonego do powiadomień systemowych: powiadomienia.kio@uzp.gov.pl lub z adresu poczty elektronicznej do korespondencji w sprawach odwoławczych: odwolania@uzp.gov.pl.