Warunki uznania garażu podziemnego za ukrycie bez dodatkowych płaszczyzn ochrony
Garaż podziemny pod blokiem mieszkalnym może zostać uznany za ukrycie bez wykonania dodatkowych płaszczyzn ochrony, o ile ukształtowanie pochylni, stropu nad pochylnią i przyległego terenu zapewni że otwór wjazdowy lub brama wjazdowa będą ze wszystkich stron osłonięte przed bezpośrednim oddziaływaniem odłamków amunicji oraz przed ostrzałem z broni małokalibrowej.
Odnosząc się do poruszonej problematyki w pierwszej kolejności należy przytoczyć definicję normatywną – płaszczyzny ochrony. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych dla budowli ochronnych oraz warunków technicznych ich użytkowania i usytuowania (dalej: WarTechBudOchrR), że – płaszczyzna ochrony – to płaszczyznę budowli ochronnej zabezpieczającą strefę ochronną przed przenikaniem z zewnątrz czynników rażenia typu mechanicznego oraz przed ich oddziaływaniem mechanicznym, w szczególności przed odłamkami amunicji i ostrzałem z broni małokalibrowej oraz nadciśnieniem będącym skutkiem wybuchu, która w zależności od kategorii odporności budowli ochronnej może być tworzona przez przegrody konstrukcyjne, zamknięcia ochronne, automatyczne zawory przeciwwybuchowe oraz ukształtowanie terenu lub warstwę osłonową z gruntu.
Warto także odnotować przepis § 16 ust. 1 i 3 WarTechBudOchrR, gdzie podano, że:
- przelotnia odpowiednio do kategorii odporności budowli ochronnej zabezpiecza otwór wejściowy lub wjazdowy tej budowli przed bezpośrednim oddziaływaniem określonych czynników rażenia;
- w garażu podziemnym stanowiącym ukrycie lub schron kategorii S –1 dopuszcza się niestosowanie przelotni przy wjeździe prowadzącym do budowli ochronnej pod warunkiem ukształtowania pochylni, stropu nad pochylnią i przyległego terenu w taki sposób, aby otwór wjazdowy lub brama wjazdowa były ze wszystkich stron osłonięte przed bezpośrednim oddziaływaniem odłamków amunicji oraz przed ostrzałem z broni małokalibrowej, a także pod warunkiem zastosowania rozwiązań zabezpieczających przed wlatywaniem bezzałogowych statków powietrznych oraz przed oddziaływaniem innych czynników rażenia odpowiednio do kategorii odporności budowli ochronnej.
Znaczenie ma także § 19 ust. 7 WarTechBudOchrR, w którym podano, że w garażu podziemnym stanowiącym ukrycie kategorii U –1 lub U –2 nie wymaga się stosowania zewnętrznej bramy w wykonaniu ochronnym, jeżeli strefę ochronną przewidziano w części garażu zapewniającej ochronę przed bezpośrednim działaniem czynników rażenia działających z zewnątrz, w tym oderwanych elementów konstrukcji tej bramy w przypadku jej mechanicznego uszkodzenia.
Zatem, z systematyki ww. przepisów należy wnioskować, że garaż podziemny pod blokiem mieszkalnym może zostać uznany za ukrycie bez wykonania dodatkowych płaszczyzn ochrony, o ile ukształtowanie pochylni, stropu nad pochylnią i przyległego terenu zapewni że otwór wjazdowy lub brama wjazdowa będą ze wszystkich stron osłonięte przed bezpośrednim oddziaływaniem odłamków amunicji oraz przed ostrzałem z broni małokalibrowej.
Projekt rozporządzenia dotyczący procedury certyfikacji wykonawców zamówień publicznych
Forma i sposób złożenia wniosku o certyfikację
W rozporządzeniu określa się przede wszystkim sposób składania wniosku o certyfikację wykonawców zamówień publicznych oraz innych dokumentów związanych z udzieleniem certyfikacji. Przewiduje się, że wniosek wykonawcy o udzielenie certyfikacji niepodlegania wykluczeniu lub certyfikację zdolności może być złożony do wybranego przez wykonawcę podmiotu certyfikującego w formie papierowej lub w formie elektronicznej przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, za pomocą formularza wniosku udostępnionego przez podmiot certyfikujący na swojej stronie internetowej lub w aplikacji mobilnej. Regulacja nie przewiduje sformalizowanego sposobu składania wniosku o udzielenie certyfikacji. Sposób kontaktu wykonawcy z podmiotem certyfikującym będzie wynikał z procedur wewnętrznych przyjętych w danym podmiocie certyfikującym, przy czym musi on odpowiadać wymaganiom udzielonej akredytacji.
Procedura certyfikacji – przebieg
W odniesieniu do przebiegu procedury certyfikacji można ustalić – w świetle projektu rozporządzenia – następujące główne etapy:
- podmiot certyfikujący po otrzymaniu wniosku sprawdza go pod względem kompletności i poprawności zawartych w nim danych i informacji, a także weryfikuje spełnienie warunku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 CertWykZamPublU (tj. czy nie złożył takiego samego do innego podmiotu certyfikującego), w Bazie Danych o Certyfikacji Wykonawców Zamówień Publicznych;
- jeżeli wniosek jest niekompletny lub zachodzą wątpliwości co do poprawności zawartych w nim danych i informacji, podmiot certyfikujący zwraca wniosek do wykonawcy do uzupełnienia lub poprawienia w zakresie danych i informacji, w wyznaczonym terminie, a jeżeli nie zostanie to dokonane przez wnioskodawcę – pozostawia wniosek bez rozpoznania;
- nadanie biegu wnioskowi po jego pozytywnej weryfikacji – podmiot certyfikujący dokonuje przeglądu podmiotowych środków dowodowych, dokumentów i oświadczeń złożonych przez wykonawcę, a także podejmuje takie czynności, jak sprawdzenie danych wykonawcy w KRS, CEiDG lub w innym właściwym rejestrze publicznym lub ewidencji, do których mógłby być wpisany wykonawca, lub w KRK, występuje do właściwych organów podatkowych oraz ZUS, sprawdza wykonawcę w innych publicznych rejestrach lub ewidencjach, w których mogłyby być zamieszczone dotyczące go informacje, sprawdza w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w BZP ogłoszenia o wykonaniu umowy w sprawie zamówienia publicznego, w szczególności w celu ustalenia wykonywania przez wykonawcę obowiązków zawodowych, należytego wykonywania zobowiązań oraz posiadanych zdolności technicznych lub zawodowych, w szczególności posiadanego doświadczenia, a także występuje o udzielenie informacji dotyczących wykonawcy do biura informacji gospodarczej (wywiad gospodarczy) oraz do zamawiających, z którymi współpracował wykonawca, w tym jako podwykonawca lub dalszy podwykonawca;
- w razie wątpliwości dotyczących informacji lub dokumentów uzyskanych od wykonawcy lub uzyskanych samodzielnie w toku prowadzonej procedury certyfikacji, podmiot certyfikujący może zwrócić się do wykonawcy o wyjaśnienia w terminie nie krótszym niż 5 dni roboczych;
- po przeprowadzeniu procedury certyfikacji podmiot certyfikujący zawiadamia wykonawcę o: udzieleniu certyfikacji, w tym o terminie zamieszczenia informacji o udzieleniu certyfikacji oraz certyfikatu wykonawcy zamówień publicznych w bazie certyfikacji albo o odmowie udzielenia certyfikacji, w tym o terminie zamieszczenia informacji o odmowie udzielenia certyfikacji w bazie certyfikacji; informacja zawiera wskazanie dalszych działań, które może podjąć wykonawca, oraz przysługujących mu uprawnień wynikających z ustawy.
Podkreślić należy, że rozporządzenie przewiduje obowiązek dokumentowania przez podmiot certyfikujący czynności podejmowanych w toku procedury certyfikacji, zgodnie z przyjętym w tym podmiocie trybem postępowania, w sposób zapewniający możliwość sprawdzenia przebiegu wykonywanych czynności i ich treści, a także dokładnego ich odtworzenia, przez okres 3 lat od zakończenia procedury certyfikacji albo utraty jej ważności.
Stały nadzór nad ważnością certyfikatu
W rozporządzeniu określa się także sposób prowadzenia stałego nadzoru nad aktualnością ważności udzielonej certyfikacji. Wykonuje go zespół nadzorujący, który podjął rozstrzygnięcie polegające na udzieleniu danej certyfikacji. W wyjątkowych przypadkach, przewidzianych w przyjętej w tym podmiocie procedurze postępowania, do prowadzenia stałego nadzoru może zostać wyznaczony inny zespół niż zespół, który przeprowadził procedurę certyfikacji.
W przypadku prowadzenia stałego nadzoru nad aktualnością ważności certyfikacji, który obejmuje monitorowanie sytuacji wykonawcy, podmiot certyfikujący podejmuje bieżące czynności sprawdzające, w szczególności czynności wskazane w przypadku prowadzenia procedury certyfikacji, w terminach określonych w wewnętrznej procedurze podmiotu certyfikującego oraz w umowie. Terminy nie mogą być dłuższe niż terminy obowiązywania podmiotowych środków dowodowych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 128 ust. 6 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej: PrZamPubl).
Wprowadza się wymaganie, aby podmiot certyfikujący niezwłocznie informował wykonawcę o przeprowadzonych czynnościach i dokonanych ustaleniach mogących mieć wpływ na ważność certyfikacji w całości lub w części albo jej zawieszenie w całości lub w części, nie później niż w terminie 3 dni od dnia zakończenia czynności sprawdzających. W przypadku zaś, gdy przeprowadzenie czynności sprawdzających wynika z działań zamawiającego, wykonawca ma być informowany o przeprowadzonych czynnościach i dokonanych ustaleniach równocześnie z przekazaniem informacji zamawiającemu.
Podmiot certyfikujący, prowadząc aktualizację ważności certyfikacji, ma obowiązek współdziałania z wykonawcą. Po wezwaniu wykonawcy do przedstawienia wyjaśnień oraz innych informacji i dokumentów może wezwać wykonawcę do dokonania czynności niezbędnych do aktualizacji ważności certyfikacji, w szczególności czynności służących potwierdzeniu spełniania przesłanek określonych w art. 22 ust. 1 CertWykZamPublU (tj. w obszarze związanym z samooczyszczeniem) lub czynności umożliwiających potwierdzenie, że wykonawca nadal posiada zdolności do należytego wykonania zamówienia w zakresie określonym w udzielonej certyfikacji.
Sposób ustalania wynagrodzenia podmiotu certyfikującego
W projekcie rozporządzenia określa się również sposób ustalania wynagrodzenia podmiotu certyfikującego, którego wysokość określa umowa. Wprawdzie nie podaje się konkretnej kwoty wynagrodzenia, ale wskazuje się, że ma być ustalane adekwatnie do zakresu oraz złożoności czynności podejmowanych przez podmiot certyfikujący w toku procedury certyfikacji, prowadzonego nadzoru oraz aktualizacji ważności certyfikacji, w szczególności charakteru tych czynności oraz rodzaju i stopnia ich złożoności. W konsekwencji ma być ono uzależnione m.in. od rodzaju certyfikatu oraz zakresu badania wykonawcy. Mianowicie wynagrodzenie podmiotu certyfikującego związane z udzieleniem certyfikacji niepodlegania wykluczeniu w zakresie podstaw wykluczenia, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1–5 PrZamPubl ma być ustalane łącznie dla wszystkich podstaw wykluczenia, a w zakresie podstaw wykluczenia, o których mowa w art. 108 ust. 2 oraz art. 109 ust. 1 pkt 1–5 i 7–10 PrZamPubl – odrębnie dla każdej z podstaw wykluczenia. Natomiast w odniesieniu do zdolności wykonawcy wynagrodzenie ustalać się będzie odrębnie dla każdej ze zdolności wykonawcy. Ponadto przewiduje się odrębne ustalane od tego wynagrodzenia wynagrodzenie za badanie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 CertWykZamPublU (tj. związanych z procedurą samooczyszczenia) oraz prowadzenie stałego nadzoru nad aktualnością ważności certyfikacji, w tym za przeprowadzenie aktualizacji ważności certyfikacji w przypadku jej zawieszenia.
Umowa zawarta między podmiotem certyfikującym a wykonawcą będzie mogła przewidywać obowiązek wpłacenia zaliczki przez wykonawcę przed przystąpieniem podmiotu certyfikującego do wykonywania czynności w toku procedury certyfikacji, w wysokości nieprzekraczającej połowy wynagrodzenia za przeprowadzenie procedury certyfikacji ustalonego w umowie.
Źródło: Projekt rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki w sprawie sposobu postępowania z wnioskiem o certyfikację wykonawców zamówień publicznych, szczegółowego sposobu przeprowadzania procedury certyfikacji, sposobu prowadzenia stałego nadzoru nad aktualnością ważności udzielonej certyfikacji i sposobu przeprowadzania jej aktualizacji oraz sposobu ustalania wynagrodzenia podmiotu certyfikującego związanego z certyfikacją (wersja aktu z 19.2.2026 r., numer w wykazie prac legislacyjnych Ministra Finansów i Gospodarki: 46).
Księgowe ujęcie zakupu środków pianotwórczych
Nabyte składniki są przeznaczone do zużycia, gdy zaistnieje taka potrzeba. Z punktu widzenia rachunkowości są więc one materiałami.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o rachunkowości: „Kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę, podejmuje decyzję o stosowaniu jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników:
1) ewidencję ilościowo–wartościową, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych;
2) ewidencję ilościową obrotów i stanów, prowadzoną dla poszczególnych składników lub ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych; wartość stanu wycenia się przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych;
3) ewidencję wartościową obrotów i stanów towarów oraz opakowań, prowadzoną dla punktów obrotu detalicznego lub miejsc składowania, której przedmiotem zapisów są tylko przychody, rozchody i stany całego zapasu;
4) odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem stanu tych składników aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na dzień bilansowy”.
Jeśli jednostka prowadzi ewidencję magazynową, to nabyte materiały ujmuje na koncie 310 „Materiały”, a następnie ich wydanie do zużycia księgowane jest na podstawie dowodu „RW” w koszty (konto 401 „Zużycie materiałów”).
Usprawnienie procedur związanych z rzeczami znalezionymi prowadzonych przez starostów
Ustawa ta przewiduje zmiany zasadniczo w dwóch aktach prawnych, tj.:
1) w ustawie z 20.2.2015 r. o rzeczach znalezionych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 501 ze zm.),
2) w ustawie z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Zmiany w odniesieniu do ustawy o rzeczach znalezionych
Zmiany dotyczą m.in. następujących kwestii:
1) dookreślenia starosty właściwego, tj. organu zobowiązanego do prowadzenia postępowania poszukiwawczego w celu odnalezienia osoby uprawnionej do odbioru rzeczy – będzie nim starosta właściwy ze względu na miejsce znalezienia rzeczy;
2) podwyższenia wysokości kwoty znalezionych pieniędzy, której przekroczenie rodzi obowiązek ich oddania właściwemu staroście ze 100 zł do 5% minimalnego wynagrodzenia za pracę;
3) wprowadzenia szczególnego trybu postępowania ze znalezionymi dokumentami zawierającymi dane osobowe, chyba że dokument ten zawiera informacje o innym sposobie postępowania w przypadku jego znalezienia; ustawa nakłada obowiązek przekazania dokumentów zawierających takie dane właściwemu staroście (o ile tożsamość albo miejsce pobytu osoby uprawionej do ich odbioru nie jest znalazcy znane) w celu podjęcia czynności poszukiwawczych, a w razie ich bezskuteczności – zniszczenia znalezionego dokumentu;
4) poszerzenia katalogu podmiotów właściwych do odebrania znalezionej rzeczy, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki szczególne wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy – oprócz starosty możliwe będzie ich przekazanie najbliższej jednostce organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej;
5) wyłączenia z obowiązku przekazania staroście rzeczy znalezionych, których posiadanie wymaga pozwolenia (w szczególności broni, amunicji albo materiałów wybuchowych) oraz rzeczy niebezpiecznych (tj. rzeczy, których oddanie wiązałoby się z zagrożeniem życia i zdrowia); w przypadku tych rzeczy znalazca obowiązany będzie zawiadomić Policję o miejscu, w którym rzecz się znajduje;
6) zmiany zasad postępowania z rzeczami znalezionymi w budynku publicznym, innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla publiczności albo w środkach transportu publicznego; nowelizacja zobowiązuje w pierwszej kolejności właściwego zarządcę do zwrotu rzeczy znalezionej osobie uprawnionej, a w przypadkach, w których nie jest to możliwe, w szczególności z uwagi na brak znajomości tożsamości osoby uprawnionej, właściwego zarządcę do zamieszczenia ogłoszenia na stronie internetowej, o ile ją prowadzi;
7) uproszczenia sposobu dokumentowania przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz odebrania rzeczy znalezionej od znalazcy poprzez rezygnację z wydawania osobnego poświadczenia na rzecz sporządzenia protokołu oraz wydaniu znalazcy jego odpisu;
8) modyfikacji procesu poszukiwania osoby uprawnionej do odbioru rzeczy przez właściwego starostę;
9) wprowadzenia możliwości przechowywania znalezionych środków pieniężnych w walucie obcej w zabezpieczonej kasie pancernej, skrytce sejfowej lub oddanie ich na przechowanie bankowi;
10) określenia sposobu postępowania z rzeczami znalezionymi umożliwiającymi dostęp do pomieszczeń, pojazdów i innych zamykanych przedmiotów lub dokumentami zawierającymi dane osobowe; po bezskutecznym upływie terminu do ich odebrania przez osobę uprawnioną staną się one własnością powiatu, a właściwy starosta niezwłocznie dokona ich zniszczenia; z czynności zniszczenia będzie sporządzany protokół.
Zmiany w odniesieniu do Kodeksu cywilnego
Zmiany dotyczą również przepisów Kodeksu cywilnego w zakresie następujących kwestii:
1) zmiana brzmienia art. 187 KC, która polega na skróceniu do 6 miesięcy terminu do odebrania rzeczy przez osobę uprawnioną, którą imiennie wezwano do odbioru rzeczy oraz do 1 roku terminu do odebrania rzeczy w przypadku, gdy dane osoby uprawionej są nieznane, a wezwania dokonano zgodnie z przepisami ustawy o rzeczach znalezionych (zmiana § 1 w art. 187 KC).
2) po upływie ww. terminów rzecz znaleziona stanie się własnością znalazcy albo Skarbu Państwa (zabytek i materiał archiwalny), z wyjątkiem rzeczy umożliwiających dostęp do pomieszczeń, pojazdów i innych zamykanych przedmiotów, w szczególności kluczy, kart dostępów i pilotów, oraz dokumentów zawierających dane osobowe, które będą przechodziły na własność powiatu w celu dokonania ich zniszczenia (zmiana § 2 w art. 187 KC).
Podsumowując, zmiany z punktu widzenia zadań realizowanych przez starostów wydają się być korzystne i pożądane.
Nowe przepisy wejdą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.
Moc dowodowa kserokopii dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę lub do zgłoszenia
Zasadniczo kserokopia dokumentu ma również walor dowodu, aczkolwiek o ograniczonym zakresie. W sytuacji, gdy z innych materiałów dowodowych nie można wywieść istotnych dla rozpatrywanej sprawy faktów (np. prawa własności), brak uwierzytelnienia kserokopii może uniemożliwić merytoryczną ocenę wniosku bądź zgłoszenia. W tych uwarunkowaniach optymalnym rozwiązaniem jest, aby kserokopie składane do podanych spraw były uwierzytelnione.
Jakkolwiek nie wynika to jednoznacznie z przepisów powszechnie obowiązujących, należy uznać, że w sytuacji opisanej w pytaniu dokumenty dołączane do wniosku lub zgłoszenia powinny być uwierzytelnione, ponieważ daje im to samoistne pełnoprawne znaczenie prawne (mają moc dokumentów oryginalnych).
W art. 75 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: KPA) postanowiono:
„Art. 75 [Pojęcie]
§ 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
(…)”.
W ocenie prawnej podanego zagadnienia użyteczne będzie orzecznictwo sądowe.
Jak podano w wyroku NSA z 21.2.2023 r., III OSK 6986/21, Legalis: „2. Żaden przepis prawa nie wyraża zakazu dowodowego korzystania z kserokopii dokumentów. Kserokopia dokumentu stanowi źródło wiedzy o dokumencie oryginalnym i podlega ocenie, jak każdy inny dowód, na podstawie wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Kserokopia dokumentu urzędowego może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego. Kserokopia stanowi dokument będący dowodem istnienia oryginału i w tym zakresie podlega stosownej ocenie”.
Z kolei w wyroku NSA z 26.11.2020 r. (II FSK 1428/20, Legalis) wskazano, iż: „Kserokopia dokumentu urzędowego może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego”.
W świetle powyższego należy zatem uznać, że zasadniczo kserokopia dokumentu ma również walor dowodu, aczkolwiek o ograniczonym zakresie. W sytuacji, gdy z innych materiałów dowodowych nie można wywieść faktów istotnych dla rozpatrywanej sprawy (np. prawa własności), brak uwierzytelnienia kserokopii może uniemożliwić merytoryczną ocenę wniosku bądź zgłoszenia. W tych uwarunkowaniach optymalnym rozwiązaniem jest, aby kserokopie składane do podanych spraw były uwierzytelnione.
Wniosek o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego
Organ właściwy dłużnika jest uprawniony i zobowiązany do ponownego złożenia wniosku o ściganie dłużnika alimentacyjnego.
W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił (art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów; dalej: PomocAlimU):
1) złożenia oświadczenia majątkowego,
2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika,
3) bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o rynku pracy i służbach zatrudnienia
– organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.
Jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika (art. 5 ust. 3b PomocAlimU):
1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 KK oraz
2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji.
Na podstawie art. 5a ust. 1 PomocAlimU po otrzymaniu kolejnego wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5 PomocAlimU, dotyczącego tego samego dłużnika alimentacyjnego organ właściwy dłużnika przeprowadza z dłużnikiem alimentacyjnym wywiad alimentacyjny oraz odbiera od niego oświadczenie majątkowe.
Zgodnie z art. 5a ust. 2 PomocAlimU w przypadku gdy organ właściwy dłużnika ustali na podstawie wywiadu alimentacyjnego lub oświadczenia majątkowego, że sytuacja dłużnika alimentacyjnego nie uległa zmianie, lub w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwi przeprowadzenie tego wywiadu lub odmówi złożenia oświadczenia majątkowego, organ właściwy dłużnika nie informuje właściwego powiatowego urzędu pracy o potrzebie aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego ani nie wszczyna postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jeżeli poprzednio wydana decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych pozostaje w mocy.
Okoliczność, że wobec tego samego dłużnika alimentacyjnego toczą się lub toczyły się wcześniej postępowania karne, nie stanowi przeszkody procesowej do składania kolejnych wniosków o ściganie. Z uwagi na okoliczność, że wydana decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych pozostaje w mocy, organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 ustawy Kodeks karny.
Łączenie funkcji zastępcy dyrektora z dotychczasowym stanowiskiem w instytucji kultury
Jeżeli statut instytucji nie sprzeciwia się powołaniu zastępcy dyrektora w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz umożliwia pozostanie zastępcy dyrektora na dotychczasowym stanowisku przy zmniejszonym etacie, powołanie takie jest możliwe. Zmniejszenie wymiaru czasu pracy można wprowadzić na podstawie porozumienia stron zmieniającego umowę o pracę.
Przepisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie nakazują, aby zastępca dyrektora wykonywał swoje obowiązki wyłącznie w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym dopuszczalne jest nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, jeżeli statut wymaga uzyskania zgody organizatora na powołanie w niepełnym wymiarze czasu pracy, należy taką zgodę uzyskać. Jeżeli statut nie sprzeciwia się powołaniu zastępcy dyrektora na niepełny etat, takie powołanie jest dozwolone.
Dopuszczalne jest również – o ile nie koliduje to ze statutem i nie powoduje problemów organizacyjnych – pozostanie zastępcy dyrektora na dotychczasowym stanowisku. Zmiana wymiaru etatu na tym stanowisku może zostać wprowadzona na podstawie porozumienia stron zmieniającego umowę o pracę. Należy podkreślić, że Kodeks pracy nie reguluje wprost kwestii zawierania porozumień zmieniających umowy o pracę (tzw. „aneksowanie” umów), jednak praktyka taka jest dopuszczalna i powszechnie stosowana.
Zarządca sukcesyjny a podatek od nieruchomości
Autor uważa, że zarządca sukcesyjny nie może być stroną takiego postępowania.
Przepis art. 29 ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (dalej: ZarządSukcU) stanowi, że od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku.
Z kolei w art. 49 ZarządSukcU wymieniono, w zakresie jakich podatków przedsiębiorstwo w spadku jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej. Nie ma wśród nich podatku od nieruchomości.
Również art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: PodLokU) nie wymienia wśród podatników podatku od nieruchomości zarządcy sukcesyjnego. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne bądź jednostki organizacyjne, będące spadkobiercami zmarłego przedsiębiorcy i te osoby powinny być stronami postępowania.
Nowelizacja Kodeksu wyborczego opublikowana. E‑poparcie kandydatów od 2027 r.
Cyfrowe poparcie kandydatów – najważniejsza zmiana
Nowelizacja z 23.1.2026 r. dodaje do Kodeksu wyborczego nowy rozdział 11b, ustanawiający „portal poparcia”, czyli centralny system teleinformatyczny umożliwiający wyborcom udzielanie poparcia:
1) kandydatom na prezydenta,
2) kandydatom na senatorów,
3) listom kandydatów do Sejmu,
4) listom do Parlamentu Europejskiego.
E‑poparcie będzie uwierzytelniane m.in. Profilem Zaufanym, podpisem osobistym lub kwalifikowanym e‑podpisem.
Zasady działania portalu i przetwarzania danych
Portal będzie odpowiadał nie tylko za przyjmowanie poparć, ale również ich weryfikację, także tych wprowadzonych do systemu z list papierowych. Za utrzymanie portalu odpowiada minister właściwy ds. informatyzacji, a za bezpieczny dostęp instytucji wyborczych – minister właściwy ds. wewnętrznych.
Zakres danych przetwarzanych w portalu obejmuje m.in.:
1) dane komitetu i pełnomocników,
2) imię, nazwisko i PESEL wyborcy,
3) adres zameldowania lub zamieszkania,
4) datę udzielenia poparcia.
Zasady bezpieczeństwa określa Szef Krajowego Biura Wyborczego, zgodnie z wymaganiami RODO.
Kiedy system e‑poparcia zacznie działać?
Choć pierwotne doniesienia medialne sugerowały 6‑miesięczne vacatio legis, ostateczna wersja ustawy przewiduje 12‑miesięczne vacatio legis dla całej ustawy, czyli wejście w życie: 17.2.2027 r.
Wyjątek stanowi art. 3 ustawy, który wejdzie w życie po 14 dniach, czyli 3.3.2026 r. Artykuł 3 dotyczy przygotowania systemu teleinformatycznego oraz przekazania kodu źródłowego portalu poparcia Państwowej Komisji Wyborczej — rozwiązania te wymagają czasu na wdrożenie i testy, stąd szybsze wejście w życie tego przepisu.
Po co te zmiany?
Nowelizacja ma na celu:
1) zwiększenie przejrzystości i bezpieczeństwa procesu poparcia,
2) ograniczenie nadużyć związanych z listami papierowymi,
3) ułatwienie udziału obywateli w procedurach wyborczych.
Według szacunków koszt budowy portalu to ok. 10 mln zł, a utrzymania – 1 mln zł rocznie.
Podsumowanie
- E‑poparcie będzie możliwe dopiero od 17.2.2027 r. (po 12 miesiącach od ogłoszenia).
- Artykuł 3, dotyczący przygotowania systemu, obowiązuje już od 3.3.2026 r.
- Portal poparcia obejmie wybory: prezydenckie, parlamentarne i do PE.
- System nie zastępuje formy papierowej – funkcjonować będą równolegle.
Źródło: prezydent.pl
Przymusowa sprzedaż nieruchomości lokalowej
Z żądaniem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o własności lokali (dalej: WłLokU), występuje zarząd spółdzielni na wniosek większości właścicieli lokali w budynku lub budynkach położonych w obrębie danej nieruchomości.
W odpowiedzi na zadane pytanie w pierwszej kolejności konieczne jest ustalenie, czy mamy do czynienia z wyodrębnionym lokalem stanowiącym samodzielną nieruchomość, czy też ze spółdzielczym prawem własnościowym. Ustalenie podstawy prawnej sprawowanego przez spółdzielnię zarządu ma znaczenie dla ustalenia reżimu prawnego, z uwzględnieniem którego należy rozpoznać przedstawione zagadnienie – a więc, czy znajdują zastosowanie przepisy WłLokU, czy też – tylko i wyłącznie lub choćby uzupełniającego – ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (dalej: SpMieszkU).
Jeżeli mamy tu do czynienia z wyodrębnionym lokalem (mieszkalnym lub o innym przeznaczeniu), to zastosowanie znajdą przepisy WłLokU. Zgodnie z art. 16 ust. 1 WłLokU, jeżeli właściciel lokalu zalega długotrwale z zapłatą należnych od niego opłat lub wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych lokali lub nieruchomości wspólnej uciążliwym, wspólnota mieszkaniowa może w trybie procesu żądać sprzedaży lokalu w drodze licytacji na podstawie przepisów KPC o egzekucji z nieruchomości.
Choć przesłanki umożliwiające skorzystanie z regulacji zawartej w art. 16 WłLokU zostały określone poprzez użycie pojęć niedookreślonych, to jednak z odwołaniem się do bogatego orzecznictwa sądowego wyjaśnia się, jak prawidłowo zakwalifikować postępowanie właściciela lokalu (a więc na podstawie jakich kryteriów ustalić, czy dany stan faktyczny „podpada” pod regulację omawianego przepisu, czy też nie).
I tak, w odniesieniu do przesłanki rażącego lub uporczywego wykraczania przez właściciela lokalu przeciwko porządkowi domowemu, wyjaśnia się, że przesłankę tę należy uznać za spełnioną zarówno wtedy, gdy wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu charakteryzuje się wyłącznie jedną cechą (a więc jest tylko rażące, względnie tylko uporczywe), jak i wtedy, gdy charakteryzuje się ono jednocześnie obiema tymi cechami (a więc jest zarówno rażące, jak i uporczywe). Słowo „uporczywy” oznacza „utrzymujący się długo lub ciągle powtarzający się”. Podstawowym (językowym) kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie danego zachowania jako uporczywe jest zatem upływ czasu. W doktrynie wskazuje się jednak – z powołaniem na orzecznictwo sądów karnych – że dla uznania danego zachowania za uporczywe, oprócz przesądzenia o jego trwałości, konieczne jest wykazanie, że jest ono celowo ukierunkowane na uprzykrzenie korzystania przez pozostałych właścicieli z nieruchomości wspólnej lub innych lokali. Z kolei „rażące” wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu to takie, które jest wyraźne, rzucające się w oczy. W tym przypadku ocenie podlega stopień naruszenia porządku domowego. W konsekwencji drobne uchybienia nie mogą uzasadniać roszczenia o przymusową sprzedaż lokalu (chyba że są długotrwałe – wówczas mogą uzasadniać przymusową sprzedaż lokalu na podstawie pierwszej przesłanki). Rażące wykroczenie – w przeciwieństwie do uporczywego – może więc mieć charakter zachowania jednorazowego.
Sama sprawa o przymusową sprzedaż lokalu ma przy tym charakter sprawy majątkowej, ponieważ jest uwarunkowana interesem ekonomicznym pozostałych właścicieli lokali. W konsekwencji właściwość rzeczowa sądu powinna być ustalona w oparciu o wartość przedmiotu sporu. Tę stanowić będzie z kolei wartość lokalu, który ma zostać sprzedany, zaokrąglona w górę do pełnego złotego.
W typowej sytuacji, a więc w przypadku, gdy lokal znajduje się w budynku wspólnoty mieszkaniowej, skorzystanie z regulacji przewidzianej w art. 16 WłLokU wymaga uchwały właścicieli lokali, wyrażającej zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (art. 22 ust. 3 pkt 7 WłlokU).
Jeśli z kolei mamy do czynienia z nabyciem wyodrębnionego lokalu w budynku zarządzanym przez spółdzielnię mieszkaniową lub z wyodrębnieniem indywidualnej własności lokalu z zasobów spółdzielczych, to do czasu wyodrębnienia własności ostatniego lokalu (lub podjęcia uchwały większością głosów przez właścicieli dotychczas wyodrębnionych lokali) zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez spółdzielnię mieszkaniową na zasadach określonych w art. 241-271 SpMieszkU.
Tak też – w typowej sytuacji – zgodnie z art. 27 ust. 5 SpMieszkU, z żądaniem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 WłLokU występuje zarząd spółdzielni na wniosek większości właścicieli lokali w budynku lub budynkach położonych w obrębie danej nieruchomości.
